ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ ΔΙΑΣΩΣΤΗΣ: ΕΠΑΝΕΝΤΑΞΗ ΣΕ ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΡΗΞΗ ΠΡΟΣΘΙΟΥ ΧΙΑΣΤΟΥ ΣΥΝΔΕΜΟΥ (Μέρος Πρώτο)

Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2020

ΕΠΑΝΕΝΤΑΞΗ ΣΕ ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΡΗΞΗ ΠΡΟΣΘΙΟΥ ΧΙΑΣΤΟΥ ΣΥΝΔΕΜΟΥ (Μέρος Πρώτο)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 1.1 ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΚΩΣΗΣ

Τραυματισμός (injury) ή κάκωση ονομάζεται στην ιατρική, κάθε βίαιη καταστροφή ιστών, εσωτερική ή εξωτερική, ανεξάρτητα από το αίτιο που την προκάλεσε (Πασχαλίδης 2006).

Αυτός είναι ο ορισμός που επικρατεί στο Νοσοκομείο Ατυχημάτων (ΚΑΤ) και ακολουθεί τον ορισμό της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας. Η βλάβη των ιστών του σώματος δηλαδή που προκαλείται από άμεση ή έμμεση βία.

Τραυματισμό ή κάκωση (injury) προσδιορίζεται ως το σύνολο των βλαβών των ιστών πού προκαλούνται ακαριαίως κατά τη στιγμή του ατυχήματος, από διάφορες μορφές μηχανικών παραγόντων, όταν αυτοί υπερβούν τη φυσική αντοχή των ιστών και των οργάνων (Ν. Οικονόμου).

Οι κακώσεις ταξινομούνται σε ανοικτές και κλειστές, καθώς και σε κακώσεις υπερχρησίας και τραυματικές κακώσεις.

1.2 ΚΑΚΩΣΗ ΜΑΛΑΚΟΥ ΙΣΤΟΥ

Ο μαλακός ιστός περιλαμβάνει μύες, τένοντες, δηλαδή ζώνες της ίνας που συνδέουν τους μυς με κόκκαλα, ινώδεις ιστοί, λίπος, σκάφη αίματος, νεύρα, αλλά και τους αρθρικούς ιστούς , οι οποίοι βρίσκονται γύρω από τις ενώσεις.

Οι κακώσεις στον μαλακό ιστό συμβαίνουν συχνά στον αθλητισμό, όπου τα βιολογικά - σκελετικά υλικά του ανθρωπίνου σώματος παρουσιάζουν μειωμένη αντοχή στην επιβαλλόμενη μεγάλη φόρτιση και αντιδρούν αναποτελεσματικά, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό (Kisinger G 1985).

1.3 ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΚΑΚΩΣΗΣ

Παράγοντες οι οποίοι μπορεί να οδηγήσουν σε μια αθλητική κάκωση είναι όπως αναλύθηκε από τον Pospiech R., (Analyse von 1000 Unfallen beim Scullsport) και τους Renstorm P., Johnsnon RJ, (Overuse injuries in sports):

1. Προπονητικά λάθη:

 Απουσία προθέρμανσης-αποθεραπείας.

 Λάθος τεχνική.

 Λάθος μεθοδολογία προπόνησης (Αρχή της περιοδικότητας και της επιβάρυνσης, Επιβάρυνση μεγαλύτερη σε σχέση με την αντοχή του αναπτυσσόμενου σκελετού σε αναπτυξιακές ηλικίες).

 Ελλιπής παρακολούθηση/επίβλεψη.

2. Ελλιπής φυσική κατάσταση.

3. Ο κακός αγωνιστικός χώρος και οι περιβαλλοντικές συνθήκες /εξοπλισμός.

4. Η απουσία προστατευτικών μέσων.

5. Η μικρή μυϊκή ισχύς.

6. Η αντικανονική ενέργεια αντιπάλου (βίαιη επαφή, πτώση).

7. Ο αστάθμητος παράγοντας.

8. Η υπέρβαση των ορίων ελαστικότητας και αντοχής μυών, συνδέσμων και τενόντων.

9. Η υποτροπή τραυματισμού.

1.4 ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΘΛΗΤΙΚΩΝ ΚΑΚΩΣΕΩΝ

Με τον όρο αποκατάσταση αθλητικών κακώσεων εννοείται η ομαλή επιστροφή στις προ του τραυματισμού φυσική κατάσταση με μέσα συντηρητικά η χειρουργικά για την αποκατάσταση του συνδεσμικού τραυματισμού.

Το χρονικό πλαίσιο δηλαδή από την στιγμή του τραυματισμού μέχρι την επανένταξη σε αθλητικές δραστηριότητες προπόνησης και αγωνιστικές συνθήκες, κατά τη διάρκεια του οποίου θα πραγματοποιηθούν οι απαραίτητες ενέργειες τόσο ιατρικές όσο και φυσιοθεραπευτικές, καθώς και των κινητικών δραστηριοτήτων διάμεσου λειτουργικών ασκήσεων (Πασχαλίδης 2006).

1.5 ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Το ανθρώπινο δυναμικό που επιστρατεύεται κατά την αποκατάσταση από έναν τραυματισμό μελετήθηκε από τους Jingzhen Yang, et al (2010).

O ιατρός – αθλητίατρος, ο φυσιοθεραπευτής και η προπονητική ομάδα, στην οποία περιλαμβάνοντα ο προπονητής, ο γυμναστής, ο διατροφολόγος, ο ψυχολόγος, είναι οι ειδικότητες που συμμετέχουν στην αποκατάσταση με διαφορετικό ρόλο ο καθένας.

Ο ιατρός είναι αυτός ο οποίο αφού διάγνωση την κάκωση και τον βαθμό της, σχεδιάζει το πλάνο της αποκατάστασης με τον αθλητή.

Ο φυσιοθεραπευτής είναι αυτός που καταρτίζει το πρόγραμμα θεραπείας λαμβάνοντας υπόψιν τις οδηγίες του ιατρού και εφαρμόζει το θεραπευτικό πρόγραμμα και αξιολογεί την πρόοδο του αθλητή.

Ο τελευταίος ρόλος στη διαδικασία της αποκατάστασης αναλαμβάνεται από την προπονητική ομάδα που σε συνεργασία με τον φυσιοθεραπευτή, αλλά και τον ιατρό καταρτίζει το πρόγραμμα σταδιακής επανένταξης (return) του αθλητή στην αγωνιστική δράση.

Στην εφαρμογή του προγράμματος θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα εξής:

 Η λειτουργικότητα και ακαταλληλότητα του αθλητικού χώρου, όπου θα τελεσθείς το πρόγραμμα της λειτουργικής αποκατάστασης.

 Η παρακολούθηση και ανατροφοδότηση του αθλητή συνεχώς και με στοργικό χαρακτήρα.

 Ασφαλές περιβάλλον για την εκτέλεση του προγράμματος αποκατάστασης και λήψη μέτρων προφύλαξης.

 Ποικιλία και εφευρετικότητα στο πρόγραμμα λειτουργικής αποκατάστασης, για την αποφυγή πλήξης και ανίας του αθλητή με κατάλληλες ασκήσεις λαμβάνοντας πάντα υπόψη το στάδιο της αποκατάστασης και την ασφάλεια του.

Η λειτουργική αποκατάσταση για να είναι επιτυχής, ώστε ο αθλητής να επιστρέφει στα επίπεδα προ τραυματισμού θα πρέπει να είναι τόσο σωματική όσο και ψυχολογική, κυρίως σε τραυματισμούς που απαιτούν μεγάλο χρονικό διάστημα αποθεραπείας. Ο προσδιορισμός ρεαλιστικών και εφικτών στόχων είναι επίσης απαραίτητος (Jingzhen Yang, et al 2010).