Ασπασία Καραμάνου, Πολιτική Προστασία Phd
Τα άτομα που αντιμετωπίζουν απειλητικές καταστάσεις για τη ζωή τους συνήθως εμφανίζουν τις εξής αντιδράσεις: γνωστική παράλυση, στερεοτυπική συμπεριφορά, επιμονή, υπερκινητικότητα, υποκινητικότητα, άρνηση, υπνηλία κ.τ.λ.
Αν και οι συμπεριφορές ποικίλλουν κατά τη διάρκεια ενός περιστατικού επιβίωσης η αλληλουχία αυτών των αντιδράσεων είναι πιο διαδεδομένες κατά τη διάρκεια της αιφνίδιας φάσης των επιπτώσεων και της ακολουθούμενης φάσης της ανάκρουσης όπου ο αρχικός κίνδυνος έχει αφαιρεθεί, αλλά υπάρχουν άλλοι δευτερεύοντες κίνδυνοι, απειλητικοί για τη ζωή.
Οι αντιδράσεις στο τραύμα που προκαλούνται από μία ποικιλία στρεσσογόνων παραγόντων είναι φυσιολογικό να υπάρχουν, αλλά είναι πολύ σημαντικό να καταφέρουμε να τις διαχειριστούμε και να τις κατευθύνουμε.
Θα δούμε εν συντομία κάποιες από τις αντιδράσεις αυτές.
Πανικός
Ο Πανικός (Panic) στην βιβλιογραφία της καταστροφής απεικονίζει μια συμπεριφορά που κυμαίνεται από: φόβο, φυγή, μη συντονισμένη δραστηριότητα, ακατάλληλη συμπεριφορά, υπερβολική ή παράλογη αντίδραση που περιλαμβάνει τρόμο, σύγχυση, παραλογισμό και κοινωνική κατάρρευση. Ο πανικός κάνει τους ανθρώπους να χάσουν την κρίση τους και την διακριτική τους ευχέρεια και είναι μεταδοτικός.
Δεν πρόκειται για μια κοινή αντίδραση σε ένα καταστροφικό συμβάν. Ο πανικός τείνει να εισέρχεται όταν οι άνθρωποι βρίσκονται σε κλειστούς χώρους. Είναι σπάνιο να δούμε ανθρώπους σε πανικό που έχουν σημεία εξόδου (π.χ. σε υπαίθρια σενάρια καταστροφών). Συνήθως απαντώνται τέσσερις προϋποθέσεις που προϋπάρχουν για να εμφανιστεί, οι οποίες είναι:













