
Οι εκπαιδευτικοί φυσικής αγωγής, καλούνται σε καθημερινή βάση από τους
εκπαιδευτικούς των άλλων ειδικοτήτων του Σχολείου να δώσουν πρώτες βοήθειες σε
μια ποικιλία καταστάσεων επείγουσας και μη ανάγκης κατά τη διάρκεια του
σχολικού έτους. Πρέπει λοιπόν να εκτιμήσουν την κατάσταση των μαθητών και αν
είναι σοβαρή να καλέσουν ιατρική βοήθεια, να αναγνωρίσουν με ακρίβεια το
πρόβλημά τους, να δώσουν σωστή άμεση βοήθεια, να φροντίσουν για τη μεταφορά
τους στο σπίτι του, σε γιατρό ή σε Νοσοκομείο, να παραμείνουν μαζί τους μέχρι να
έλθει βοήθεια από ασθενοφόρο ή ειδικό και τέλος να δώσουν βοήθεια πάρα πέρα αν
χρειαστεί.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Σκοπός της παρούσας διατριβής ήταν να διερευνηθεί αν η διαχείριση των σεμιναρίων
πρώτων βοηθειών, μπορεί να βελτιώσει τις γνώσεις των εκπαιδευτικών φυσικής
αγωγής σε καταστάσεις επείγουσας ανάγκης και κατ’ επέκταση την
αποτελεσματικότητά τους, τόσο στο σχολικό περιβάλλον, όσο και τους άλλους
χώρους δραστηριοποίησής τους.
Θεωρητικό υπόβαθρο
Σήμερα, σε μία εποχή ταχείας τεχνολογικής ανάπτυξης, αλλά και ραγδαίας ανάπτυξης
των ρυθμών της καθημερινότητας, η αναγκαιότητα γνώσεων παροχής Πρώτων
Βοηθειών καθίσταται επιτακτική. Ο συνεχώς αυξανόμενος μέσος όρος ζωής και η
όλο πιο διαδεδομένη χρήση πολύπλοκων τεχνολογικών μέσων σε χώρους όπως η
κατοικία, η εργασία αλλά και το σχολείο είναι παράγοντες που μπορεί να
προκαλέσουν διάφορους κινδύνους πρόκλησης τραυματισμών αλλά και ατυχημάτων
(Τσούσκας, 2000).
Η αλήθεια είναι ότι η παροχή Πρώτων Βοηθειών ειδικά στο χώρο του
σχολείου πολλές φορές μπορεί να προκαλέσει αγχωτική κατάσταση για αρκετούς
εκπαιδευτικούς. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που οι εκπαιδευτικοί αδυνατούν να
προσφέρουν Πρώτες Βοήθειες μιας και οι γνώσεις που διαθέτουν καθόλου δεν
καλύπτουν την κατάσταση. Το Υπουργείο Παιδείας δια Βίου Μάθησης και
Θρησκευμάτων (2010), εξάλλου απαλλάσσει από την ευθύνη τους εκπαιδευτικούς
περιορίζοντας τους στην παροχή βασικών Πρώτων Βοηθειών.
Η ιδιαιτερότητα των Πρώτων Βοηθειών είναι ότι τις περισσότερες φορές, οι
γνώσεις τείνουν να μείνουν αχρησιμοποίητες με σοβαρό κίνδυνο να ξεχαστούν
2
(Γερμενής, 1994).