Στις 13 Οκτωβρίου 2016 στο κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου στα πλαίσια της Εβδομάδας Ευαισθητοποίησης για την Απώλεια Μωρών, πραγματοποιήθηκε συζήτηση κατά την οποία μεγάλος αριθμός βουλευτών αναφέρθηκε στην προσωπική του περίπτωση, στην απώλεια του παιδιού του και το τι αυτή σήμανε για τους ίδιους (ΕΔΩ). Παραθέτουμε παρακάτω μεταφρασμένο το κείμενο της ομιλίας (και το βιντεο στα αγγλικά) της Vicky Foxcroft, 39 ετών σήμερα, εκλεγμένης με το Εργατικό Κόμμα, στην περιοχή Lewisham Deptford που έχασε την πέντε ημερών κόρη της Βερόνικα πριν 23 χρόνια, όταν η ίδια ήταν μόλις 16 ετών.
Τι σημαίνει να χάνεις ένα παιδί; Ότι δικαιούσαι να πενθήσεις για 59 ημέρες θα απαντήσει η Αμερικάνικη Ψυχιατρική (από τις 60 και μετά ξεκινά η ψυχοπαθολογία…). Να μην μιλάς καθόλου γι αυτό θα απαντήσει συνήθως η ελληνική οικογένεια. Ότι κάποιος πιθανόν να υπέπεσε σε ένα πλημμέλημα (από αμέλεια) θα απαντήσει η Δικαιοσύνη. Ότι δικαιούσαι μια αποζημίωση 50 εως 100.000 ευρώ…ότι….οτι…ότι…
Διαβάστε – ακούστε την ομιλίας της Vicky Foxcroft.
Είναι απ αυτούς που ξέρουν.
Δυστυχώς ομιλίες όπως η δική της δεν θα ανατρέψουν τα στερεότυπα. Αποτελούν όμως μια μεγάλη ανακούφιση για ανθρώπους που έχουν χάσει παιδί γιατί λέει αυτά που σκέφτονται και πιθανά ποτέ δεν μπόρεσαν ή δεν τους επέτρεψαν να εκφράσουν.
SOS Τροχαία Εγκλήματα
«Αυτή είναι μάλλον η δυσκολότερη ομιλία που χρειάστηκε ποτέ να γράψω ή να εκφωνήσω.
Η εβδομάδα που διανύουμε ήταν πολύ δύσκολη για ’μένα, γιατί ποτέ πριν δεν είχα ακούσει ότι υπάρχει Εθνική Εβδομάδα Ευαισθητοποίησης για τους Θανάτους Βρεφών και ξαφνικά βρέθηκα ν’ ακούω γι αυτήν από παντού.
Γίνονται συζητήσεις στο διαδίκτυο, πωλούνται αναμνηστικές κονκάρδες, και σήμερα γίνεται και συζήτηση στο κοινοβούλιο για το θέμα.
Πάλεψα με τον εαυτό μου προσπαθώντας ν’ αποφασίσω αν θα έπρεπε να συμμετέχω στην παρούσα συζήτηση, είναι τόσο προσωπικό το θέμα.
Θέλω να μοιραστώ τη δική μου, πολύ προσωπική εμπειρία.
Η αλήθεια είναι πως ακόμη και με την οικογένειά μου και τους στενότερους φίλους μου είναι πολύ δύσκολο να μιλήσω γι αυτό που έγινε. Αλλά παρακολουθώντας τις δράσεις αυτής της εβδομάδας, κατάλαβα ότι εστιάζουν στο να μπορέσουν οι άνθρωποι να μιλήσουν για τ’ αγαπημένα τους πρόσωπα, να υπάρχει αλληλοϋποστήριξη και να διασφαλιστεί πως, αν υπάρξει ανάγκη, θα εγερθούν και θα αντιμετωπιστούν σημαντικά θέματα.