Μέρος Πρώτο
Μέρος Δεύτερο
Μέρος Τρίτο
Μέρος Τέταρτο
Επιμέλεια
Παναγιώτης Σπανός
Διασώστης ΕΚΑΒ Ρόδου
Από το παρελθόν στο σήμερα
Όπως αναφέρθηκε νωρίτερα ο γιατρός Dominique-Jean Larrey ήταν ο πρώτος ο οποίος κατά την διάρκεια των πολέμων διαπίστωσε ότι η παραμονή των τραυματιών στρατιωτών στο πεδίο της μάχης για μέρες, αύξανε την θνητότητα και την θνησιμότητα τους.
Έτσι ουσιαστικά οργάνωσε ένα σύστημα το οποίο φρόντιζε για την μεταφορά αυτών που είχαν ανάγκη σε κάποιο χώρο όπου θα τους δινόταν η οριστική φροντίδα. Στα βήματα του Larrey, έρχεται στην Αμερική ο στρατηγός Jonathan Letterman, ο οποίος υπήρξε στρατιωτικός γιατρός κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου το 1862.
O Letterman δημιούργησε στην Αμερική το πρώτο οργανωμένο μοντέλο για την μεταφορά και την θεραπεία των τραυματιών. Η επιτυχημένη αυτή κίνηση του στρατηγού έδειξε την χρησιμότητα και την αναγκαιότητα ύπαρξης ενός συστήματος προνοσοκομειακής φροντίδας.
Έτσι το 1865 το νοσοκομείο του Τσιντσινάτι, ανέπτυξε και λειτούργησε την πρώτη υπηρεσία ασθενοφόρων.
Κατά την διάρκεια του πρώτου και του δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, εξελίχθηκε σε μεγάλο βαθμό το κομμάτι της στρατιωτικής προνοσοκομειακής φροντίδας, κάτι όμως που άργησε αρκετά να εφαρμοστεί και στους πολίτες.
Αυτό άρχισε να συμβαίνει από το 1950 και μετά όταν δύο πολίτες γιατροί οι JD “Deke” Farrington και Sam Banks, καθιέρωσαν ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης πρώτων βοηθειών, για το πυροσβεστικό σώμα.
Αυτό αποτέλεσε και την πρωτότυπη εκπαίδευση όσον αφορά τον τεχνικό επείγουσας Ιατρικής (βασικού επιπέδου), που εφαρμόζεται στην Αμερική (24). Από το 1960 άρχισαν να εμφανίζονται τα συστήματα του ALS , αλλά και η χρήση οχημάτων που ήταν αποκλειστικά και μόνο για τους ασθενείς με καρδιακά προβλήματα.
Το 1966 αποτέλεσε χρονιά σταθμό για την προνοσοκομειακή φροντίδα της Αμερικής καθώς η Εθνική Ακαδημία των Επιστημών, δημοσίευσε μια εργασία με τίτλο «Αιφνίδιος θάνατος και αναπηρία: Η παραμελημένη νόσος της σύγχρονης κοινωνίας».
Η εργασία αυτή ανέδειξε τις ανεπάρκειες του προνοσοκομειακού χώρου καθώς και των τμημάτων επειγόντων περιστατικών, και παρουσίασε 24 προτάσεις για βελτίωση τους.
Με βάση αυτή την εργασία λοιπόν δημιουργήθηκε το πρώτο πρωτότυπο πρόγραμμα κατάρτισης των τεχνικών επείγουσας Ιατρικής (EMT), ενώ το 1970 ο κυβερνήτης της Καλιφόρνια Ronald Regan, με νόμο τον οποίο πέρασε, επέτρεπε στους διασώστες να παρέχουν προχωρημένη ιατρική φροντίδα στους ασθενείς, ακόμα και αν δεν βρίσκεται γιατρός
στο σημείο του συμβάντος. Μετά το 1973, ένα μεγάλο χρηματικό ποσό διατέθηκε από την Αμερικανική κυβέρνηση για την εκπαίδευση των διασωστών, τον εξοπλισμό και την έρευνα (25).
Η εκπαίδευση του διασώστη
Οι διασώστες στις Ηνωμένες Πολιτείες διαχωρίζονται ανάλογα με το επίπεδο της εκπαίδευσης την οποία έχουν λάβει σε τέσσερις κατηγορίες:
Πρώτος Ανταποκριτής
Τεχνικοί Επείγουσας Ιατρικής – Βασικό επίπεδο (Emergency Medical Technicians -
B) Τεχνικοί Επείγουσας Ιατρικής – Μεσαίο επίπεδο (Emergency Medical Technicians -
I) Διασώστες (EMT – P)
Τα τελευταία χρόνια λόγω της αύξησης του αριθμού των ασθενών που χρειάζονται μεταφορά ανάμεσα στα νοσοκομειακά ιδρύματα, έχει δημιουργηθεί και η κατηγορία του προνοσοκομειακού διασώστη εντατικής φροντίδας (25).
Οι πρώτοι ανταποκριτές ( First Responders) είναι γνώστες του βασικού επιπέδου πρώτων βοηθειών, της περιποίησης ενός τραύματος, καρδιοναπνευστικής αναζωογόνησης και ακινητοποίηση ενός κατάγματος. Προκειμένου να αποκτήσει κάποιος την ιδιότητα του πρώτου ανταποκριτή χρειάζεται περίπου 40 με 50 ώρες εκπαίδευσης.
Το Εθνικό Πρόγραμμα βασικής εκπαίδευσης του Τεχνικού επείγουσας Ιατρικής (EMT- B) είναι διάρκειας 110 ωρών παρόλο που μπορεί να παρουσιάζει κάποιες μικρές διαφορές ανάμεσα στα κράτη της χώρας.
Η πλειοψηφία των ασθενοφόρων στην Αμερική επανδρώνεται με διασώστες της βασικής βαθμίδας. Η εκπαίδευση τους περιλαμβάνει όλα τα κομμάτια αυτής που περνάνε και οι πρώτοι ανταποκριτές, έχοντας όμως επιπρόσθετα και την χορήγηση οξυγόνου, την διαλογή των θυμάτων στο τόπο του συμβάντος καθώς και την μεταφορά των ασθενών.
Παρόλο που το εθνικό πρόγραμμα σπουδών συμπεριλαμβάνει μια προαιρετική εκπαίδευση στην διαχείριση του αεραγωγού με ενδοτραχειακή διασωλήνωση, ελάχιστα κράτη έχουν υιοθετήσει τον συγκεκριμένο τρόπο για αυτή την βαθμίδα των διασωστών τους. Σε έρευνα η οποία είχε πραγματοποιηθεί όσον αφορά το να εκπαιδεύονται οι βασικού επιπέδου διασώστες στην ενδοτραχειακή διασωλήνωση υπήρξε ένα ποσοστό επιτυχίας 51% (26).
Για την βαθμίδα του διασώστη , μεσαίου επιπέδου, υπάρχουν διάφορα εκπαιδευτικά προγράμματα τα οποία παρουσιάζουν κάποιες μικρές αποκλίσεις από πολιτεία σε πολιτεία. Ανάλογα λοιπόν με την εκπαίδευση την οποία λαμβάνουν, είναι σε θέση να πραγματοποιούν ενδοτραχειακή διασωλήνωση, να χρησιμοποιούν μη αυτόματο απινιδιστή και να τοποθετούν ενδοφλέβιες γραμμές. Η χορήγηση φαρμάκων σε αυτή τη βαθμίδα, εξαρτάται κατά κύριο λόγο από τους κανονισμούς της εκάστοτε πολιτείας (25).
Το τελευταίο και υψηλότερο επίπεδο της εκπαίδευσης ενός διασώστη στις Ηνωμένες Πολιτείες, προσφέρει σε όποιον το ακολουθήσει ένα πλήρες πρόγραμμα εκμάθησης της προνοσοκομειακής φροντίδας, ενώ παρόλο που και εδώ υπάρχει ένα εθνικό πρόγραμμα, μπορούν ανά περιοχές να παρατηρηθούν διαφορές (27).
Προκειμένου κάποιος να ξεκινήσει το πρόγραμμα της ανώτερης βαθμίδας, υπάρχει απαραίτητη προϋπόθεση, να έχει ολοκληρώσει πρώτα την βασική εκπαίδευση. Το σύνολο των ωρών που χρειάζεται για την περάτωση της διαδικασίας ανέρχεται στις 1000 εκ των οποίων 250- 500 πραγματοποιούνται στην τάξη σε θεωρητικά μαθήματα και οι υπόλοιπες σαν πρακτική σε νοσοκομεία και σε ασθενοφόρα.
Ο διασώστης της ανώτερης τάξης, μπορεί ουσιαστικά να πραγματοποιήσεις τις περισσότερες από τις λεγόμενες ιατρικές πράξεις στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η κρικοθυρεοτομή(24).
Λειτουργία του συστήματος
Τα μοντέλα προνοσοκομειακής φροντίδας στην Αμερική είναι πολλά και διαφέρουν, παρόλο που ουσιαστικά όλα λειτουργούν πάνω στο πρότυπο του scoop and run. Ο λόγος αυτής της ανομοιογένειας είναι πολυπαραγοντικός και αποτελεί θέμα συζήτησης.
Ένας διαχωρισμός θα μπορούσε να γίνει ανάλογα με το αν τα συστήματα υποστηρίζονται κυβερνητικά ή ιδιωτικά. Τα υποστηριζόμενα από την κυβέρνηση είναι αυτά τα οποία συνεργάζονται συνήθως με την πυροσβεστική υπηρεσία.
Άλλος διαχωρισμός που θα μπορούσε είναι στο αν οι υπηρεσίες των διασωστών είναι εθελοντικές ή αμειβόμενες.
Οι εθελοντές αποτελούν ένα μεγάλο μέρος της προνοσοκομειακής φροντίδας κυρίως όταν αναφερόμαστε στις αγροτικές περιοχές. Από αυτά που αναφέρθηκαν το πιο συνηθισμένο μοντέλο που συναντάει κανείς στην Αμερική είναι η συστέγαση του Πυροσβεστικού σώματος με το κομμάτι της πρώτης ανταπόκρισης στο επείγον. Οι διασώστες διανέμονται στους κατά τόπους πυροσβεστικούς σταθμούς και ανταποκρίνονται στο περιστατικό μαζί με τους Πυροσβέστες (28).
Όσον αφορά το κομμάτι του τηλεφωνικού κέντρου που δέχεται τις κλήσεις από τους πολίτες και πραγματοποιεί την αποστολή των κατάλληλων οχημάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες υπάρχει επίσημη εκπαίδευση όσον αφορά τους εργαζομένους στον τομέα αυτό.
Παρόλα αυτά η συγκεκριμένη εκπαίδευση δεν εφαρμόζεται σε όλες τις πολιτείες της χώρας καθώς μόνο 18 από αυτές έχουν νομοθεσία που καλύπτει το επάγγελμα του τηλεφωνητή στο κέντρο(29).
Ο ρόλος των τηλεφωνητών όπως αναφέρθηκε και παραπάνω είναι τόσο να απαντούν τις κλήσεις από το κοινό όσο και να διαχειρίζονται το ποια οχήματα θα επέμβουν στο κάθε περιστατικό.
Σε μικρότερες πόλεις αυτόν τον ρόλο μπορεί να τον έχει μόνο ένα άτομο ενώ σε μεγαλύτερες για τον ίδιο σκοπό μπορεί να υπάρχουν δύο διαφορετικά άτομα.
Κατά την διάρκεια της κλήσης ο τηλεφωνητής είναι υποχρεωμένος να συλλέξει πληροφορίες όπως την τοποθεσία του συμβάντος και την φύση του προβλήματος. Σε πολλές χώρες όπως και στην Αμερική δίνεται η δυνατότητα στους τηλεφωνητές να παρέχουν βοήθεια στην κλήση εφόσον αυτό είναι δυνατό, πριν την άφιξη του ασθενοφόρου (29).
Το παράδειγμα της Βοστώνης
Η Βοστώνη αποτελεί μια από τις παλαιότερες πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών τόσο σε ιστορικό κομμάτι όσο και στον τομέα της προνοσοκομειακής φροντίδας.
Σύμφωνα με την ετήσια έρευνα της Βοστώνης (Boston EMS 2011 Annual Report), παρέχονται στην πόλη υπηρεσίες επείγουσας προνοσοκομειακής φροντίδας από το 1877.
Αν ληφθεί υπόψη ότι κάθε χρόνο αντιμετωπίζονται περίπου 100.000 επείγοντα περιστατικά, γίνεται αντιληπτό ότι το εξωνοσοκομειακό σύστημα της πόλης αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα και πιο απασχολημένα της χώρας.
Οι 100.000 κλήσεις τον χρόνο, αποτυπώνονται σε περίπου 300 κλήσεις ημερησίως.
Έτσι λοιπόν εκτός από το γεγονός ότι πρέπει να υπάρχει ανταπόκριση σε πολλά περιστατικά, έχει θεσμοθετηθεί και στόχος όσον αφορά τον χρόνο ανταπόκρισης σε αυτά.
Ο χρόνος άφιξης στα περιστατικά εξαρτάται από την προτεραιότητα της κλήσης.
Υπάρχουν τρεις διαφορετικοί τύποι προτεραιότητας.
Η πρώτη η οποία είναι η Προτεραιότητα 1 ( Priority 1), περιλαμβάνει επείγουσες ή απειλητικές για την ζωή καταστάσεις.
Η δεύτερη είναι η Προτεραιότητα 2 ( Priority 2), στην οποία υπάρχουν οι σοβαρές ή οι πιθανώς απειλητικές για την ζωή περιπτώσεις.
Και τέλος η Προτεραιότητα 3 ( Priority 3) η οποία χρησιμοποιείται για τις μη επείγουσες ασθένειες ή τραυματισμούς(30).
Ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του EMS της Βοστώνης είναι η αξία που δίνουν στην γνώμη του ασθενή όσον αφορά τις υπηρεσίες που προσφέρθηκαν. Δίνουν δηλαδή την δυνατότητα της αξιολόγησης την οποία και χρησιμοποιούν για την βελτίωση των παροχών τους.
Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία (Boston EMS 2011 Annual Report) μόνο το 7% λαμβάνει μέρος στις έρευνες που πραγματοποιούνται, παρόλα αυτά το 95% των συμμετεχόντων βγαίνουν πλήρως ικανοποιημένοι. Κάτι το οποίο ίσως να μην είναι τυχαίο καθώς το 2011 η χώρα έλαβε την αναγνώριση του μεγαλύτερου ποσοστού επιβίωσης καρδιακής ανακοπής(30).
Στο κομμάτι της εκπαίδευσης, προκειμένου να μπορέσει κάποιος να εργαστεί ως διασώστης (Paramedic), θα πρέπει να έχει παρακολουθήσει ένα εξάμηνο πρόγραμμα, το οποίο περιλαμβάνει θεωρία και πρακτική ενώ για την βαθμίδα του Τεχνικού Επείγουσας Ιατρικής βασικής εκπαίδευσης χρειάζονται 150 ώρες και εξετάσεις.
Επιπλέον εκπαίδευση χρειάζονται και όσοι πρόκειται να εργαστούν στο τηλεφωνικό κέντρο, η οποία περιλαμβάνει 19 εβδομάδες πρακτική στο αντικείμενο της επείγουσας ανταπόκρισης(30).
ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
ΘΕΜΑ: ΠΡΟΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ. ΤΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
ΜΕΤΑΠΤ.ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ: ΚΑΤΣΑΡΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ – ΜΑΡΙΑ
ΑΘΗΝΑ
01/2017
https://drive.google.com/open?id=1gJ5pHanRV-14VtgJCoIHa7rRUDYbSBPl
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
Μέρος Δεύτερο
Μέρος Τρίτο
Μέρος Τέταρτο
Παναγιώτης Σπανός
Διασώστης ΕΚΑΒ Ρόδου
Από το παρελθόν στο σήμερα
Όπως αναφέρθηκε νωρίτερα ο γιατρός Dominique-Jean Larrey ήταν ο πρώτος ο οποίος κατά την διάρκεια των πολέμων διαπίστωσε ότι η παραμονή των τραυματιών στρατιωτών στο πεδίο της μάχης για μέρες, αύξανε την θνητότητα και την θνησιμότητα τους.
Έτσι ουσιαστικά οργάνωσε ένα σύστημα το οποίο φρόντιζε για την μεταφορά αυτών που είχαν ανάγκη σε κάποιο χώρο όπου θα τους δινόταν η οριστική φροντίδα. Στα βήματα του Larrey, έρχεται στην Αμερική ο στρατηγός Jonathan Letterman, ο οποίος υπήρξε στρατιωτικός γιατρός κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου το 1862.
O Letterman δημιούργησε στην Αμερική το πρώτο οργανωμένο μοντέλο για την μεταφορά και την θεραπεία των τραυματιών. Η επιτυχημένη αυτή κίνηση του στρατηγού έδειξε την χρησιμότητα και την αναγκαιότητα ύπαρξης ενός συστήματος προνοσοκομειακής φροντίδας.
Έτσι το 1865 το νοσοκομείο του Τσιντσινάτι, ανέπτυξε και λειτούργησε την πρώτη υπηρεσία ασθενοφόρων.
Κατά την διάρκεια του πρώτου και του δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, εξελίχθηκε σε μεγάλο βαθμό το κομμάτι της στρατιωτικής προνοσοκομειακής φροντίδας, κάτι όμως που άργησε αρκετά να εφαρμοστεί και στους πολίτες.
Αυτό άρχισε να συμβαίνει από το 1950 και μετά όταν δύο πολίτες γιατροί οι JD “Deke” Farrington και Sam Banks, καθιέρωσαν ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης πρώτων βοηθειών, για το πυροσβεστικό σώμα.
Αυτό αποτέλεσε και την πρωτότυπη εκπαίδευση όσον αφορά τον τεχνικό επείγουσας Ιατρικής (βασικού επιπέδου), που εφαρμόζεται στην Αμερική (24). Από το 1960 άρχισαν να εμφανίζονται τα συστήματα του ALS , αλλά και η χρήση οχημάτων που ήταν αποκλειστικά και μόνο για τους ασθενείς με καρδιακά προβλήματα.
Το 1966 αποτέλεσε χρονιά σταθμό για την προνοσοκομειακή φροντίδα της Αμερικής καθώς η Εθνική Ακαδημία των Επιστημών, δημοσίευσε μια εργασία με τίτλο «Αιφνίδιος θάνατος και αναπηρία: Η παραμελημένη νόσος της σύγχρονης κοινωνίας».
Η εργασία αυτή ανέδειξε τις ανεπάρκειες του προνοσοκομειακού χώρου καθώς και των τμημάτων επειγόντων περιστατικών, και παρουσίασε 24 προτάσεις για βελτίωση τους.
Με βάση αυτή την εργασία λοιπόν δημιουργήθηκε το πρώτο πρωτότυπο πρόγραμμα κατάρτισης των τεχνικών επείγουσας Ιατρικής (EMT), ενώ το 1970 ο κυβερνήτης της Καλιφόρνια Ronald Regan, με νόμο τον οποίο πέρασε, επέτρεπε στους διασώστες να παρέχουν προχωρημένη ιατρική φροντίδα στους ασθενείς, ακόμα και αν δεν βρίσκεται γιατρός
στο σημείο του συμβάντος. Μετά το 1973, ένα μεγάλο χρηματικό ποσό διατέθηκε από την Αμερικανική κυβέρνηση για την εκπαίδευση των διασωστών, τον εξοπλισμό και την έρευνα (25).
Η εκπαίδευση του διασώστη
Οι διασώστες στις Ηνωμένες Πολιτείες διαχωρίζονται ανάλογα με το επίπεδο της εκπαίδευσης την οποία έχουν λάβει σε τέσσερις κατηγορίες:
Πρώτος Ανταποκριτής
Τεχνικοί Επείγουσας Ιατρικής – Βασικό επίπεδο (Emergency Medical Technicians -
B) Τεχνικοί Επείγουσας Ιατρικής – Μεσαίο επίπεδο (Emergency Medical Technicians -
I) Διασώστες (EMT – P)
Τα τελευταία χρόνια λόγω της αύξησης του αριθμού των ασθενών που χρειάζονται μεταφορά ανάμεσα στα νοσοκομειακά ιδρύματα, έχει δημιουργηθεί και η κατηγορία του προνοσοκομειακού διασώστη εντατικής φροντίδας (25).
Οι πρώτοι ανταποκριτές ( First Responders) είναι γνώστες του βασικού επιπέδου πρώτων βοηθειών, της περιποίησης ενός τραύματος, καρδιοναπνευστικής αναζωογόνησης και ακινητοποίηση ενός κατάγματος. Προκειμένου να αποκτήσει κάποιος την ιδιότητα του πρώτου ανταποκριτή χρειάζεται περίπου 40 με 50 ώρες εκπαίδευσης.
Το Εθνικό Πρόγραμμα βασικής εκπαίδευσης του Τεχνικού επείγουσας Ιατρικής (EMT- B) είναι διάρκειας 110 ωρών παρόλο που μπορεί να παρουσιάζει κάποιες μικρές διαφορές ανάμεσα στα κράτη της χώρας.
Η πλειοψηφία των ασθενοφόρων στην Αμερική επανδρώνεται με διασώστες της βασικής βαθμίδας. Η εκπαίδευση τους περιλαμβάνει όλα τα κομμάτια αυτής που περνάνε και οι πρώτοι ανταποκριτές, έχοντας όμως επιπρόσθετα και την χορήγηση οξυγόνου, την διαλογή των θυμάτων στο τόπο του συμβάντος καθώς και την μεταφορά των ασθενών.
Παρόλο που το εθνικό πρόγραμμα σπουδών συμπεριλαμβάνει μια προαιρετική εκπαίδευση στην διαχείριση του αεραγωγού με ενδοτραχειακή διασωλήνωση, ελάχιστα κράτη έχουν υιοθετήσει τον συγκεκριμένο τρόπο για αυτή την βαθμίδα των διασωστών τους. Σε έρευνα η οποία είχε πραγματοποιηθεί όσον αφορά το να εκπαιδεύονται οι βασικού επιπέδου διασώστες στην ενδοτραχειακή διασωλήνωση υπήρξε ένα ποσοστό επιτυχίας 51% (26).
Για την βαθμίδα του διασώστη , μεσαίου επιπέδου, υπάρχουν διάφορα εκπαιδευτικά προγράμματα τα οποία παρουσιάζουν κάποιες μικρές αποκλίσεις από πολιτεία σε πολιτεία. Ανάλογα λοιπόν με την εκπαίδευση την οποία λαμβάνουν, είναι σε θέση να πραγματοποιούν ενδοτραχειακή διασωλήνωση, να χρησιμοποιούν μη αυτόματο απινιδιστή και να τοποθετούν ενδοφλέβιες γραμμές. Η χορήγηση φαρμάκων σε αυτή τη βαθμίδα, εξαρτάται κατά κύριο λόγο από τους κανονισμούς της εκάστοτε πολιτείας (25).
Το τελευταίο και υψηλότερο επίπεδο της εκπαίδευσης ενός διασώστη στις Ηνωμένες Πολιτείες, προσφέρει σε όποιον το ακολουθήσει ένα πλήρες πρόγραμμα εκμάθησης της προνοσοκομειακής φροντίδας, ενώ παρόλο που και εδώ υπάρχει ένα εθνικό πρόγραμμα, μπορούν ανά περιοχές να παρατηρηθούν διαφορές (27).
Προκειμένου κάποιος να ξεκινήσει το πρόγραμμα της ανώτερης βαθμίδας, υπάρχει απαραίτητη προϋπόθεση, να έχει ολοκληρώσει πρώτα την βασική εκπαίδευση. Το σύνολο των ωρών που χρειάζεται για την περάτωση της διαδικασίας ανέρχεται στις 1000 εκ των οποίων 250- 500 πραγματοποιούνται στην τάξη σε θεωρητικά μαθήματα και οι υπόλοιπες σαν πρακτική σε νοσοκομεία και σε ασθενοφόρα.
Ο διασώστης της ανώτερης τάξης, μπορεί ουσιαστικά να πραγματοποιήσεις τις περισσότερες από τις λεγόμενες ιατρικές πράξεις στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η κρικοθυρεοτομή(24).
Λειτουργία του συστήματος
Τα μοντέλα προνοσοκομειακής φροντίδας στην Αμερική είναι πολλά και διαφέρουν, παρόλο που ουσιαστικά όλα λειτουργούν πάνω στο πρότυπο του scoop and run. Ο λόγος αυτής της ανομοιογένειας είναι πολυπαραγοντικός και αποτελεί θέμα συζήτησης.
Ένας διαχωρισμός θα μπορούσε να γίνει ανάλογα με το αν τα συστήματα υποστηρίζονται κυβερνητικά ή ιδιωτικά. Τα υποστηριζόμενα από την κυβέρνηση είναι αυτά τα οποία συνεργάζονται συνήθως με την πυροσβεστική υπηρεσία.
Άλλος διαχωρισμός που θα μπορούσε είναι στο αν οι υπηρεσίες των διασωστών είναι εθελοντικές ή αμειβόμενες.
Οι εθελοντές αποτελούν ένα μεγάλο μέρος της προνοσοκομειακής φροντίδας κυρίως όταν αναφερόμαστε στις αγροτικές περιοχές. Από αυτά που αναφέρθηκαν το πιο συνηθισμένο μοντέλο που συναντάει κανείς στην Αμερική είναι η συστέγαση του Πυροσβεστικού σώματος με το κομμάτι της πρώτης ανταπόκρισης στο επείγον. Οι διασώστες διανέμονται στους κατά τόπους πυροσβεστικούς σταθμούς και ανταποκρίνονται στο περιστατικό μαζί με τους Πυροσβέστες (28).
Όσον αφορά το κομμάτι του τηλεφωνικού κέντρου που δέχεται τις κλήσεις από τους πολίτες και πραγματοποιεί την αποστολή των κατάλληλων οχημάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες υπάρχει επίσημη εκπαίδευση όσον αφορά τους εργαζομένους στον τομέα αυτό.
Παρόλα αυτά η συγκεκριμένη εκπαίδευση δεν εφαρμόζεται σε όλες τις πολιτείες της χώρας καθώς μόνο 18 από αυτές έχουν νομοθεσία που καλύπτει το επάγγελμα του τηλεφωνητή στο κέντρο(29).
Ο ρόλος των τηλεφωνητών όπως αναφέρθηκε και παραπάνω είναι τόσο να απαντούν τις κλήσεις από το κοινό όσο και να διαχειρίζονται το ποια οχήματα θα επέμβουν στο κάθε περιστατικό.
Σε μικρότερες πόλεις αυτόν τον ρόλο μπορεί να τον έχει μόνο ένα άτομο ενώ σε μεγαλύτερες για τον ίδιο σκοπό μπορεί να υπάρχουν δύο διαφορετικά άτομα.
Κατά την διάρκεια της κλήσης ο τηλεφωνητής είναι υποχρεωμένος να συλλέξει πληροφορίες όπως την τοποθεσία του συμβάντος και την φύση του προβλήματος. Σε πολλές χώρες όπως και στην Αμερική δίνεται η δυνατότητα στους τηλεφωνητές να παρέχουν βοήθεια στην κλήση εφόσον αυτό είναι δυνατό, πριν την άφιξη του ασθενοφόρου (29).
Το παράδειγμα της Βοστώνης
Η Βοστώνη αποτελεί μια από τις παλαιότερες πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών τόσο σε ιστορικό κομμάτι όσο και στον τομέα της προνοσοκομειακής φροντίδας.
Σύμφωνα με την ετήσια έρευνα της Βοστώνης (Boston EMS 2011 Annual Report), παρέχονται στην πόλη υπηρεσίες επείγουσας προνοσοκομειακής φροντίδας από το 1877.
Αν ληφθεί υπόψη ότι κάθε χρόνο αντιμετωπίζονται περίπου 100.000 επείγοντα περιστατικά, γίνεται αντιληπτό ότι το εξωνοσοκομειακό σύστημα της πόλης αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα και πιο απασχολημένα της χώρας.
Οι 100.000 κλήσεις τον χρόνο, αποτυπώνονται σε περίπου 300 κλήσεις ημερησίως.
Έτσι λοιπόν εκτός από το γεγονός ότι πρέπει να υπάρχει ανταπόκριση σε πολλά περιστατικά, έχει θεσμοθετηθεί και στόχος όσον αφορά τον χρόνο ανταπόκρισης σε αυτά.
Ο χρόνος άφιξης στα περιστατικά εξαρτάται από την προτεραιότητα της κλήσης.
Υπάρχουν τρεις διαφορετικοί τύποι προτεραιότητας.
Η πρώτη η οποία είναι η Προτεραιότητα 1 ( Priority 1), περιλαμβάνει επείγουσες ή απειλητικές για την ζωή καταστάσεις.
Η δεύτερη είναι η Προτεραιότητα 2 ( Priority 2), στην οποία υπάρχουν οι σοβαρές ή οι πιθανώς απειλητικές για την ζωή περιπτώσεις.
Και τέλος η Προτεραιότητα 3 ( Priority 3) η οποία χρησιμοποιείται για τις μη επείγουσες ασθένειες ή τραυματισμούς(30).
Ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του EMS της Βοστώνης είναι η αξία που δίνουν στην γνώμη του ασθενή όσον αφορά τις υπηρεσίες που προσφέρθηκαν. Δίνουν δηλαδή την δυνατότητα της αξιολόγησης την οποία και χρησιμοποιούν για την βελτίωση των παροχών τους.
Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία (Boston EMS 2011 Annual Report) μόνο το 7% λαμβάνει μέρος στις έρευνες που πραγματοποιούνται, παρόλα αυτά το 95% των συμμετεχόντων βγαίνουν πλήρως ικανοποιημένοι. Κάτι το οποίο ίσως να μην είναι τυχαίο καθώς το 2011 η χώρα έλαβε την αναγνώριση του μεγαλύτερου ποσοστού επιβίωσης καρδιακής ανακοπής(30).
Στο κομμάτι της εκπαίδευσης, προκειμένου να μπορέσει κάποιος να εργαστεί ως διασώστης (Paramedic), θα πρέπει να έχει παρακολουθήσει ένα εξάμηνο πρόγραμμα, το οποίο περιλαμβάνει θεωρία και πρακτική ενώ για την βαθμίδα του Τεχνικού Επείγουσας Ιατρικής βασικής εκπαίδευσης χρειάζονται 150 ώρες και εξετάσεις.
Επιπλέον εκπαίδευση χρειάζονται και όσοι πρόκειται να εργαστούν στο τηλεφωνικό κέντρο, η οποία περιλαμβάνει 19 εβδομάδες πρακτική στο αντικείμενο της επείγουσας ανταπόκρισης(30).
ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
ΘΕΜΑ: ΠΡΟΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ. ΤΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
ΜΕΤΑΠΤ.ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ: ΚΑΤΣΑΡΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ – ΜΑΡΙΑ
ΑΘΗΝΑ
01/2017
https://drive.google.com/open?id=1gJ5pHanRV-14VtgJCoIHa7rRUDYbSBPl
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου