Πώς θα νιώθατε και κυρίως τι θα κάνατε αν γνωρίζατε με βεβαιότητα την επικείμενη ημερομηνία του θανάτου σας;

Νομίζω πως οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, έχουμε αναρωτηθεί τι θα σκεφτόμασταν, πώς θα νιώθαμε και κυρίως τι θα κάναμε αν γνωρίζαμε με βεβαιότητα την
επικείμενη ημερομηνία του θανάτου μας.

Το ερώτημα αυτό με απασχόλησε σήμερα και μένα, όχι για πρώτη φορά, αλλά πρώτη φορά νομίζω πως ξέρω την απάντηση: 

Δεν θα έκανα τίποτα το διαφορετικό. Θα ζούσα την τελευταία μέρα μου όπως ζω καθημερινά. Κάνοντας πράγματα που αγαπώ, επικοινωνώντας με ανθρώπους που εκτιμώ και σέβομαι, και με αρκετά ελαφριά την καρδιά, γνωρίζοντας πως στις περισσότερες από τις φορές που αδίκησα, έχω επανορθώσει (με τον τρόπο μου).


Με λίγα λόγια, αν ήξερα πως θα πεθάνω αύριο το πρωί, δεν θα είχα σε κανέναν να απολογηθώ, σε κανέναν να ζητήσω συγχώρεση, σε κανέναν να πω ευχαριστώ και σε κανέναν να πω σ’ αγαπώ. 

Όχι γιατί είμαι ένας τέλειος άνθρωπος, χωρίς αμαρτίες, χωρίς λάθη και χωρίς πάθη (μακριά από μένα αυτές οι τελειότητες: το αντίθετο μάλιστα), αλλά επειδή έχω πει ήδη τις συγγνώμες, τα σ’ αγαπώ και τις ευχαριστίες μου εκεί που έπρεπε και νιώθω απίστευτα καλά μ’ αυτή τη διαπίστωση.

Την (υποθετική) επικείμενη ημερομηνία θανάτου την έχω χρησιμοποιήσει πολλές φορές σαν συμβουλή στον εαυτό μου και σε φίλες που μου εμπιστεύτηκαν κάποιο σοβαρό προβληματισμό τους, και νομίζω πως λειτουργεί πάντα και μόνο προς όφελός μας.

Δηλαδή όταν έχω ένα μεγάλο δίλημμα ή καλούμαι να πάρω μια σοβαρή απόφαση, ρωτάω τον εαυτό μου τι θα αποφάσιζα αν ήξερα πως μου μένουν μερικοί μονάχα μήνες ζωής. 

Απαντώντας σ' αυτό το ερώτημα, έχω πάρει (όπως αποδείχτηκε πάντα εκ των υστέρων) την καλύτερη δυνατή απόφαση.

Είναι δελεαστικός ο άπλετος χρόνος. Όταν είμαστε νέοι μόνο άπλετος χρόνος υπάρχει γύρω μας. Για να γίνουν λάθη, για να ξαναγίνουν λάθη και για να ξαναγίνουν λάθη. Ευτυχώς!

Μαρία Φουσταλιεράκη

ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ