Απαραίτητες γνώσεις ιατρικής στον αθλητισμό σε περίπτωση τραυματισμού

FILA - Εξειδικευμένη σχολή προπονητών ελληνορωμαϊκής πάλης - Γιερεβάν (Αρμενία) - 29/10 - 1/11 2009
Καθηγητής ιατρικής Eckart D. Diezemann

Εισαγωγή

Τα μέτρα πρώτων βοηθειών στους αθλητικούς τραυματισμούς -και όχι αποκλειστικά στην πάλη- παίζουν συχνά καθοριστικό ρόλο στην έκταση του τραυματισμού και κατά συνέπεια στη διάρκεια της διαδικασίας αποθεραπείας. Είναι λοιπόν επιτακτική ανάγκη να δημιουργήσουμε τις καλύτερες συνθήκες για μια ευνοϊκή διαδικασία αποθεραπείας λαμβάνοντας άμεσα και κατάλληλα μέτρα. Αυτά τα μέτρα θα μπορούν να εφαρμοστούν όχι μόνο από ιατρούς, αλλά και από εκπαιδευμένους μη ειδήμονες. Αφού οι προπονητές είναι συνήθως εκείνοι που παρέχουν τις πρώτες βοήθειες σε περίπτωση τραυματισμού, αυτή η παρουσίαση απευθύνεται κατεξοχήν σε εκείνους. Θα ήθελα να μιλήσω για τα πιο σημαντικά μέτρα και διαδικασίες τα οποία εφαρμόζουμε στη Γερμανία.

Κατάλληλα και άμεσα μέτρα πρώτων βοηθειών

- Μείωση της έκτασης του τραυματισμού.
- Μείωση της διάρκειας αποθεραπείας.

Προσδιορισμός όρων

Προτού περάσω σε λεπτομέρειες, πρέπει να προσδιορίσω ορισμένους όρους για να αποφύγω οποιαδήποτε παρανόηση αργότερα.

- Αθλητικός τραυματισμός. Εξ ορισμού, ένα ατύχημα είναι οποιοδήποτε γεγονός που επηρεάζει το ανθρώπινο σώμα και προκαλεί σωματική και/ή συναισθηματική βλάβη, με άλλα λόγια έναν τραυματισμό. Πέρα από τα εξωτερικά αίτια τραυματισμού, υπάρχουν επίσης και εσωτερικά αίτια, όπως οι αμυντικές κινήσεις που μπορεί να προκαλέσουν βλάβη σε μύες, τένοντες ή μηνίσκους, ή ακόμα και θλάσεις.

- Αθλητική βλάβη. Η αθλητική βλάβη πρέπει να διαφοροποιηθεί από αυτούς τους τραυματισμούς. Η αθλητική βλάβη απορρέει από ένα σύνολο μικροτραυματισμών με χρόνιες επιπτώσεις. Στην καθημερινή ιατρική πρακτική μιλάμε για χρόνιους μικροτραυματισμούς, συνέπειες υπερκόπωσης κι άλλα. Η ουσιαστική αιτία αυτών των «τραυματισμών» είναι μια δυσαναλογία ανάμεσα στην εφικτή ατομική ικανότητα έργου των συνδετικών και υποστηρικτικών ιστών και την καταπόνηση που απορρέει από τις προπονήσεις και τους αγώνες.

Θα περιορίσω την παρουσίαση μου στα μέτρα πρώτων βοηθειών στους τραυματισμούς ειδικά στην πάλη.

Γενικές κατευθυντήριες οδηγίες πρώτων βοηθειών

Οι πρώτες βοήθειες αποτελούν τα πρώτα μέτρα παροχής βοήθειας τα οποία πραγματοποιούνται εκείνη τη στιγμή και επί τόπου, προτού ο τραυματίας να τύχει περίθαλψης από έναν ιατρό. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, οι πρώτες βοήθειες παρέχονται από πρόσωπα που δεν έχουν ιατρική εκπαίδευση. Για να είναι οι πρώτες βοήθειες αποτελεσματικές χρειάζεται πολύ καλή εκπαίδευση. Είναι πολύ σημαντικό, το άτομο, το οποίο παρέχει τις πρώτες βοήθειες, να γνωρίζει τις ικανότητες και τα όρια του ούτως ώστε να αποφύγει λανθασμένες αποφάσεις και εσφαλμένα μέτρα. Συχνά είναι πιο συνετό να μείνει κάποιος σε απλά και εύκολα στην εφαρμογή μέτρα, τα οποία γνωρίζει καλά, και να αφήσει την υπόλοιπη φροντίδα στο ιατρό. Από τα παραπάνω, μπορούμε να συνάγουμε τις κάτωθι σημαντικές κατευθυντήριες οδηγίες.

- Σκέψου γρήγορα, δράσε χωρίς βιασύνη.
- Ηρέμησε το θύμα.
- Απομάκρυνε τους «άσχετους».
- Κάλυψε τις πληγές, εάν είναι δυνατόν, προς αποφυγήν αναρμόδιων σχολίων από τρίτους που ίσως προκαλέσουν άσκοπη ανησυχία στο θύμα.
- Κανόνισε μεταφορά σε ιατρό ή νοσοκομείο.

Συνήθεις τραυματισμοί

Επιδερμικοί τραυματισμοί. Πιο συχνά στην πάλη, συναντάμε επιδερμικούς τραυματισμούς (εκδορές = έγκαυμα από το στρώμα και κυρίως αμυχές στο κεφάλι). Στις προπονήσεις και στους αγώνες, οι επίδεσμοι σε μορφή ταινίας δεμένοι κυκλικά έχουν αποδειχθεί σωτήριοι σε αυτές τις περιπτώσεις. Όλες οι υπόλοιπες μορφές επιδέσμων μετατοπίζονται από τη θέση τους σε σύντομο χρονικό διάστημα και ως εκ τούτου δεν είναι αποτελεσματικοί. Εάν η αιμορραγία κάτω από τον επίδεσμο δεν σταματήσει μετά από ορισμένα λεπτά, η προπόνηση ή ο αγώνας πρέπει να διακοπεί και να παρασχεθεί η κατάλληλη ιατρική φροντίδα στο τραύμα. Αυτό ισχύει περισσότερο για τις αμυχές, οι οποίες ορισμένες φορές χρειάζονται χειρουργική φροντίδα. Εάν η ιατρική φροντίδα δεν είναι απαραίτητη, κάθε πληγή πρέπει να καθαριστεί και να απολυμανθεί προτού δεθεί με επίδεσμο.

Ρινικές αιμορραγίες. Οι ρινικές αιμορραγίες είναι δεύτερες σε συχνότητα τραυματισμών. Οι προπονητές και οι φυσικοθεραπευτές που ασχολούνται με την πάλη έχουν τις δικές τους ιδέες σχετικά με την φροντίδα των ρινικών αιμορραγιών. Θεωρώ πως τα ταμπόν σε μικρή μορφή (OB-mini) είναι χρήσιμα για αυτήν την περίπτωση. Αφού κοπούν στα δύο μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε δύο διαφορετικές περιστάσεις ρινικής αιμορραγίας. Δεν πρέπει ωστόσο να εισέλθουν βαθειά στη ρινική κοιλότητα. Ένα μικρό κομμάτι του ταμπόν θα πρέπει να προεξέχει έτσι ώστε να καθιστά εύκολη την αφαίρεση του.
Θα πρέπει να σας προειδοποιήσω για την εναντίωσή μου στην εφαρμογή οποιουδήποτε φαρμάκου απευθείας στο ταμπόν. Σε μια τέτοια περίπτωση, το φάρμακο θα εισέλθει με ταχείς ρυθμούς στην κυκλοφορία του αίματος και θα μεταφερθεί στα νεφρά και στην ουρήθρα. Υπάρχει κίνδυνος θετικού δείγματος σε πιθανό έλεγχο ντόπινγκ!

Αιμορραγία του ωτιαίου χόνδρου. Η αιμορραγία του ωτιαίου χόνδρου δεν είναι ασυνήθιστο συμβάν στην πάλη. Παρατηρείται κυρίως μετά από προπονήσεις και αγώνες. Η ψύξη του τραύματος μπορεί να παρασχεθεί ως πρώτες βοήθειες. Εάν υπάρχει ένα διακριτό αιμάτωμα, αυτό θα πρέπει να αφαιρεθεί από έναν ιατρό. Η αφαίμαξη θα πρέπει να πραγματοποιηθεί κάτω από συνθήκες αποστείρωσης. Έπειτα εφαρμόζεται για αρκετές ώρες ένας επίδεσμος συμπίεσης για να αποτρέψει περαιτέρω αιμορραγία. Δυστυχώς, οι αθλητές συχνά δεν δέχονται έναν επίδεσμο συμπίεσης τέτοιου είδους.

«Το παραμορφωμένο αυτί στην Ελληνική και Ρωμαϊκή τέχνη.»

Επιτρέψτε μου μια μικρή αναδρομή στην ιστορία της πάλης και στην τέχνη του σήμερα.

Η κυρία Laschinger, Ελβετίδα φοιτήτρια αρχαιολογίας μου προσέφερε τις παρακάτω φωτογραφίες.

Αγαλματίδιο παλαιστή, Karlsruhe, Γερμανία - Μουσείο Badisches Landesmuseum

Ρώμη, Museo Nazionale Romano (Εθνικό Μουσείο Ρώμης)

Αρχαία και σύγχρονη προστασία αυτιών

Κακώσεις και Μώλωπες. Οι κακώσεις και οι μώλωπες αποτελούν τους αμέσως επόμενους πιο συχνούς τραυματισμούς. Προκαλούνται από αμβλεία κρούση ή χτύπημα. Ανάλογα με την ένταση και τη διάρκεια της δύναμης, περισσότερο ή λιγότερο εκτεταμένοι τραυματισμοί συμβαίνουν στον μαλακό ιστό. Αυτό εκφράζεται ως πρήξιμο. Όσο πιο γρήγορα επέλθει το πρήξιμο, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα αιματώματος. Το αιμάτωμα αποτελεί ένδειξη ότι τα αιμοφόρα αγγεία έχουν υποστεί κάποια βλάβη. Εάν κάποιος δεν είναι σίγουρος όσον αφορά την έκταση του τραύματος, θα πρέπει να συμβουλευτεί κάποιον ιατρό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του είδους τραυματισμού είναι το λεγόμενου «horse kiss» (φιλί αλόγου) που συμβαίνει συχνά στο ποδόσφαιρο. Αυτός ο τραυματισμός αποτελεί ουσιαστικά κάκωση των άνω μυών του μηρού. Τα μέτρα πρώτων βοηθειών που απαιτούνται για αυτήν την περίπτωση θα παρατεθούν μετά το επόμενο θέμα καθώς είναι πανομοιότυπα.

Παραμορφώσεις. Όταν παραμορφώνονται οι αρθρώσεις, υπάρχει επίσης τραυματισμός στον τριγύρω μαλακό ιστό. Σε σοβαρές παραμορφώσεις, ωστόσο, μπορούν να υποστούν βλάβη και σημαντικοί σύνδεσμοι. Για αυτόν το λόγο, πρέπει να πραγματοποιείται πάντα ιατρική εξέταση.

Θεραπεία. Άμεση τοπική εφαρμογή κρύων επιθεμάτων για περίπου 20 λεπτά ακολουθούμενη από απαλή συμπίεση έχει αποδειχθεί αποτελεσματική στη μείωση του πρηξίματος και διατήρησης πιθανού αιματώματος στο ελάχιστο και στις δύο περιπτώσεις τραυματισμών που προαναφέρθηκαν. Συστήνεται η ανύψωση του τραυματισμένου μέρους του σώματος κατά τη διάρκεια της ψύξης. Μαλάξεις και εφαρμογές θερμότητας θα πρέπει να αποφευχθούν σε όλους τους οξείς και έντονους τραυματισμούς.

- Κρύο: Σφουγγάρι με παγωμένο νερό, πλαστική σακούλα με παγάκια, παγοκύστες.
- Συμπίεση με ελαστικό επίδεσμο (κρύο).
- Ανύψωση.

Εξαγωγές αρθρώσεων (εξαρθρώσεις). Οι εξαγωγές των αρθρώσεων (εξαρθρώσεις)συμβαίνουν λιγότερο συχνά στην πάλη. Οι αρθρώσεις του ώμου, του αγκώνα και των δαχτύλων επηρεάζονται περισσότερο συχνά. Η εξάρθρωση μπορεί να αναγνωριστεί από την αφύσικη θέση των αρθρώσεων συνοδευόμενη από πόνο στην περιοχή. Εάν ένας ιατρός είναι παρών, μπορεί να γίνει μια απόπειρα επανατοποθέτησης. Αν η προσπάθεια αυτή δεν στεφθεί με επιτυχία, ο ασθενής πρέπει να μεταφερθεί όσο το δυνατόν συντομότερα στο νοσοκομείο, φορώντας αν είναι δυνατόν κάποιο είδος νάρθηκα για να μείνει η άρθρωση εντελώς ακίνητη. Θα πρέπει να αποφεύγεται οποιαδήποτε προσπάθεια επανατοποθέτησης της άρθρωσης από κάποιον μη ειδήμονα. Κάτι τέτοιο μπορεί να οδηγήσει σε επιπλέον τραυματισμούς (νεύρα). Αποτέλεσμα μιας τέτοιας προσπάθειας θα είναι η επιδείνωση της κατάστασης του τραυματισμού.

Σπασμένα Οστά (Κατάγματα). Στην υποψία ενός σπασμένου οστού, ο παλαιστής θα πρέπει να μετακινηθεί όσο το δυνατόν λιγότερο. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνει προσπάθεια επαναφοράς των οστών στην αρχική τους θέση. Εάν ταυτόχρονα έχει προκληθεί και πληγή, αυτή θα πρέπει να καλυφθεί άμεσα με αποστειρωμένο ύφασμα. Μαζί με τη βοήθεια ενός ιατρού, ο ασθενής πρέπει να τοποθετηθεί σε όσο το δυνατόν πιο άνετη θέση.

Τραυματισμοί στη σπονδυλική στήλη, κυρίως στην αυχενική μοίρα, δεν είναι ασυνήθιστοι. Στις περισσότερες περιπτώσεις, πρόκειται για εξαρθρώσεις και διαστρέμματα, παρά σπασμένα οστά. Πρέπει να δίνεται πάντα προσοχή σε τραυματισμούς τέτοιου είδους καθώς μπορούν να προκαλέσουν εξασθένηση στις αισθήσεις και αδυναμία στους μύες σε χέρια ή πόδια. Εάν ο πόνος είναι έντονος, η προπόνηση πρέπει να διακοπεί αμέσως και ο αθλητής να μεταφερθεί με ασθενοφόρο και με τη βοήθεια ιατρού σε νοσοκομείο. Συνιστάται η χρήση επιδέσμων και στρώματος αέρος προς αποφυγή περαιτέρω επιδείνωσης της κατάστασης του τραυματισμού.

Μυϊκοί τραυματισμοί. Οι μυϊκοί τραυματισμοί είναι, με ποσοστό από 6% έως 14%, οι πιο συνηθισμένοι αλλά παρόλα αυτά υποτιμημένοι και παραμελημένοι από πλευράς ιατρικής φροντίδας. Μπορεί να χρειάζεται μεγάλη περίοδος αποθεραπείας και ίσως επηρεάζουν την επίδοση και το ηθικό του αθλητή. Δεν είναι ασυνήθιστο γεγονός, η αργοπορία εκδήλωσης της βλάβης ακόμα και η αναπηρία. Τέτοιου είδους τραυματισμοί συμβαίνουν πιο συχνά -όπως έχει ήδη ειπωθεί- λόγω εσωτερικών αιτιών (αμυντικές κινήσεις). Ως εκ τούτου, όπου δεν υπάρχει εξωτερική δύναμη, αυτοί οι τραυματισμοί συχνά υποτιμούνται. Η πρόγνωση και η διάρκεια της θεραπείας επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από την ποιότητα των πρώτων βοηθειών που παρέχονται άμεσα, στον τόπο του ατυχήματος. Απλά προληπτικά μέτρα όπως η άσκηση πίεσης, η ανύψωση, η χρήση κρύων επιθεμάτων και η ανάπαυση μπορούν να γίνουν με ευκολία επί τόπου. Επιτρέψτε μου να σας δώσω επιπλέον λεπτομέρειες για αυτούς τους τραυματισμούς καθώς και για τις πρώτες βοήθειες που αρμόζουν σε κάθε περίπτωση τραυματισμού.

Μυϊκοί πόνοι. Οι μυϊκοί πόνοι είναι ένας παροδικός πόνος του μυϊκού συστήματος. Οι ενοχλήσεις από τον πόνο δεν συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της άσκησης αλλά συνήθως μια μέρα αργότερα. Οι μύες που έχουν επηρεαστεί είναι σκληροί στην αφή, ευαίσθητοι στην πίεση και πρησμένοι. Πάντοτε, σε περίπτωση μυϊκού πόνου ολόκληρος ο μυς είναι ευαίσθητος στην πίεση. Ο ίδιος ο αθλητής αισθάνεται καλύτερα με αυξημένη διάταση του πιασμένου μυός. Δρώντας θεραπευτικά, η άσκηση ή η προπόνηση δεν πρέπει να διακοπεί, αλλά η ένταση τους πρέπει να μειωθεί σημαντικά. Τα αναζωογονητικά μπάνια (στους 35° βαθμούς Κελσίου με απόσταγμα hayflower για 15 λεπτά), χαλαρωτική γυμναστική με ζεστό νερό και σάουνα, υδρομασάζ συνιστώνται. Επίσης συνιστάται η λήψη υγρών πλούσιων σε μεταλλικά στοιχεία καθώς βελτιώνουν τη θρεπτική κατάσταση του μυός. Συνεδρίες μασάζ πρέπει να γίνονται μόνο μετά την υποχώρηση του πόνου.

Μυϊκή διάταση. Ύστερα από μεγάλη σε διάρκεια και κουραστική άσκηση του μυός ή ύστερα από χρόνια μυϊκή υπεράσκηση, παρατηρείται τοπική μυογέλωση (μυϊκή σκλήρυνση). Πρόκειται για μυϊκές σκληρύνσεις του μυός σε σχήμα καλωδίου. Επίπονα οζίδια εμφανίζονται στο μυϊκό σύστημα και μπορούν να ψηλαφιστούν. Μυϊκή σκλήρυνση τέτοιου είδους παρατηρείται κατά κύριο λόγο στην περιοχή της ωμικής ζώνης και στο οπίσθια περιοχή του ποδιού. Μια εξειδικευμένη εξέταση και η εξακρίβωση των αιτίων είναι απαραίτητα στοιχεία πριν κάθε θεραπεία σε περιπτώσεις αυτού του είδους. Η προπόνηση θα πρέπει είτε να διακοπεί ή να μειωθεί η ένταση της.

Μυϊκές κράμπες. Οι μυϊκές κράμπες δεν παρατηρούνται μόνο σε αθλητές που αθλούνται στον ελεύθερο χρόνο τους. Πρόκειται για μυϊκές συσπάσεις που γίνονται ασυνείδητα και ξαφνικά, μετά από αθλητική άσκηση σαν σημάδι κούρασης. Οι μύες της γάμπας και του μηρού προσβάλλονται πιο συχνά. Αιτία είναι η μη ισορροπία στοιχείων απαραίτητων για τον οργανισμό. Οι μυϊκές κράμπες παρατηρούνται κατά κύριο λόγο σε περιόδους προσπάθειας απώλειας βάρους. Σε περίπτωση κράμπας κάθε κίνηση πρέπει να διακοπεί άμεσα. Το μυϊκό σύστημα είναι υπερβολικά σφιγμένο και σκληρό, λεπτές μυϊκές συσπάσεις παρατηρούνται γύρω από την περιοχή που παρουσιάζει την κράμπα. Η θεραπεία αποτελείται από άμεσες διατάσεις του μυός, εφαρμογές κρύων επιθεμάτων και λήψη υγρών πλούσιων σε μεταλλικά στοιχεία.

Μυϊκές θλάσεις. Στη μυϊκή θλάση, υπάρχει διάταση πέραν του δέοντος του μυϊκού συστήματος χωρίς να επέλθει πραγματικός τραυματισμός. Η ρήξη των μυϊκών ινών και οι σχισμένοι μυϊκοί δεσμοί καθώς και οι κακώσεις του μυϊκού συστήματος πρέπει να διαφοροποιηθούν από τη μυϊκή θλάση.
Πώς μπορώ να αναγνωρίσω μια μυϊκή θλάση; Σε αντίθεση με τις σχισμένες μυϊκές ίνες, η μυϊκή θλάση γίνεται σταδιακά εμφανής. Ο αθλητής παραπονιέται για δυσφορία στους μύες, αλλά δεν υπάρχει ο οποιοσδήποτε περιορισμός στην κίνηση. Έπειτα υπάρχει το τράβηγμα που συνοδεύεται από μια αίσθηση διάτασης, ακολουθούμενη από πόνο παρόμοιο με εκείνο της κράμπας. Όσο περισσότερο εξασκείται ο μυς σε αυτήν την κατάσταση, τόσο πιο έντονος γίνεται ο πόνος. Ο αθλητής αισθάνεται σαν ο μυς να έχει πιαστεί ανάμεσα σε μία μέγγενη. Στην προσπάθεια του αθλητή να χαλαρώσει τον μυ, τον κουνάει, χωρίς όμως αποτέλεσμα.

Ρήξη μυϊκών ινών. Η ρήξη μυϊκών ινών χαρακτηρίζεται από στιγμιαίο, έντονο πόνο. Η συνέχιση κάθε αθλητικής δραστηριότητας καθίσταται αδύνατη. Μεγάλος αριθμός μυϊκών ινών κόβεται πάντοτε ταυτόχρονα ενώ υπάρχει γρήγορη ανάπτυξη αιματώματος , συχνά σε αλληλοσυνδεόμενα μέρη του σώματος.

Στην περίπτωση σχισμένων μυϊκών δεσμών, το αιμάτωμα αναπτύσσεται γρήγορα με εμφανή κενά στο μυϊκό σύστημα και τοπικό πόνο.

Τα μέτρα πρώτων βοηθειών για τις μυϊκές θλάσεις είναι: άμεση ψύξη με τη χρήση κρύων επιθεμάτων, όχι με ψυκτικό σπρέι αλλά με σφουγγάρι βουτηγμένο σε παγωμένο νερό, με μια πλαστική σακούλα με παγάκια ή με παγοκύστες (20-30 λεπτά). Έπειτα εφαρμόστε επίδεσμο συμπίεσης με ψυκτική αλοιφή. Προσεκτικά τεντώστε το μυ για 15 δευτερόλεπτα. Οι πολλαπλές επαναλήψεις βοηθούν. Όχι βαλλιστικές διατάσεις! Εάν η θλάση εντοπιστεί νωρίς και αντιμετωπιστεί με τον τρόπο που έχω ήδη αναφέρει, ο αθλητής θα μπορέσει σύντομα να συνεχίσει την αθλητική του δραστηριότητα, μόνο εφ' όσον δεν παρουσιάζει κανέναν πόνο.

- Άμεση χρήση κρύων επιθεμάτων (20-30 λεπτά).
- Επίδεσμος συμπίεσης με ψυκτική αλοιφή.
- Προσεκτικές διατάσεις (15 δευτερόλεπτα).

Τα μέτρα πρώτων βοηθειών είναι πανομοιότυπα για τη ρήξη μυϊκών ινών και τους σχισμένους μυϊκούς δεσμούς. Το πιο εύκολο μέτρο, το οποίο μπορεί να εφαρμοστεί από τον ίδιο τον παθόντα και το οποίο είναι πάντοτε εύκαιρο και εφαρμόζεται ενστικτωδώς, είναι η πίεση που ασκείται στην τραυματισμένη περιοχή από τον ίδιο τον αθλητή και έπειτα από τον προπονητή. Αφ' ενός, αυτό έχει ως αποτέλεσμα την έγκαιρη αναστολή της αιμορραγίας, και αφ' ετέρου επιτυγχάνεται σημαντική μείωση του πόνου μέσω των αισθητικών νεύρων. Η πίεση πρέπει να ασκείται για περίπου 5-10 λεπτά με λογική ένταση. Η εφαρμογή κρύου επιθέματος θα ακολουθήσει αμέσως μετά. Ο σκοπός του κρύου επιθέματος είναι να αμβλύνει τη φλεγμονική αντίδραση στο μυϊκό σύστημα η οποία προκαλεί περαιτέρω βλάβη στους ιστούς και αποτρέπει την επούλωση. Η εφαρμογή πρέπει να διαρκέσει 20-30 λεπτά και οι επαναλήψεις κάθε 6-8 ώρες για 1-2 μέρες αποδεικνύονται αρκετά ωφέλιμες. Σφουγγάρια βουτηγμένα σε κρύο νερό και οι παγοκύστες, είναι πολύ πρακτικά και κατάλληλα για την εφαρμογή κρύων επιθεμάτων με την άσκηση ήπιας πίεσης. Τα ψυκτικά σπρέι έχουν μόνο ένα σύντομο, επιφανειακό αποτέλεσμα. Ως εκ τούτου δεν θεωρούνται κατάλληλα για πρώτες βοήθειες σε μυϊκούς τραυματισμούς. Μπορούν μόνο να χρησιμοποιηθούν για άμεση ανακούφιση από τον πόνο. Η χρήση όμως των ψυκτικών σπρέι μπορεί να προκαλέσει τοπικά κρυοπαγήματα στο δέρμα. Η θεραπεία με την εφαρμογή κρύων επιθεμάτων πρέπει να ακολουθείται από απαλλαγή από βάρη και ανύψωση του τραυματισμένου άκρου. Η ανύψωση πρέπει να διατηρείται αυστηρώς, ειδικά στα πρώτα 20 λεπτά καθώς μειώνει ακόμα περισσότερο την αιμορραγία προς τους ιστούς, ενώ παράλληλα βελτιώνει τη φλεβική και λεμφική εκροή ελαχιστοποιώντας το πρήξιμο. Η ιατρική περίθαλψη κρίνεται αναγκαίο να χορηγηθεί, όσο το δυνατόν συντομότερα.

- Άμεση άσκηση πίεσης με τα χέρια (5-10 λεπτά).
- Χρήση κρύων επιθεμάτων: 20-30 λεπτά, επαναλήψεις κάθε 6-8 ώρες για 1-2 μέρες με μέτρια άσκηση πίεσης.
- Ανύψωση του άκρου και απαλλαγή από βάρη.

Συστάσεις για φαρμακείο πρώτων βοηθειών

- Επίδεσμος, ελαστικός επίδεσμος.
- Ψυκτικός εξοπλισμός.
- Ψυκτική αλοιφή.
- Απολυμαντικό.
- Γάζες.
- Λευκοπλάστ.
- Ταινία.

Έκθεση Περιπτώσεως

Θα αναφέρω την περίπτωση ενός παλαιστή ελληνορωμαϊκής πάλης από την Κορέα με έναν τραυματισμό στη σπονδυλική στήλη, στο ύψος του λαιμού. Ο τραυματισμός συνέβη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Nerning της Δανίας πριν ένα μήνα.

Θα ήθελα να σας δείξω τον τρόπο για να αντιδράσετε σε έναν τραυματισμό με την κατάλληλη αντιμετώπιση, την κατάλληλη στιγμή.

Αυτή η παρουσίαση απευθύνεται κυρίως στους προπονητές. Σκοπός της είναι να συμβάλλει στη σωστή αντιμετώπιση μιας επείγουσας κατάστασης. Σε καμία περίπτωση όμως δεν καθιστά αχρείαστη την ιατρική φροντίδα που μπορεί να προσφέρει ένας ιατρός σε περίπτωση που συμβούν κάποιοι από τους τραυματισμούς τους οποίους περιέγραψα νωρίτερα.

Μετάφραση Γαβριήλ Ιωάννης

old.palema

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΕΝΑΤΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ