
Mέσα στο ασφυκτικά στενό οικονομικό πλαίσιο που όλοι γνωρίζουμε,μέσα σε μια Ευρώπη που οι δεσμοί μεταξύ των μελών της καταρρέουν, τόσο ώστε να απορούμε για το αν ποτέ υπήρξαν, μέσα σε ένα κράτος που ακροβατεί μεταξύ της ολικής κατάρρευσης, της ζητιανιάς, του ακροδεξιού συρφετού και της “αριστεροσύνης” του τίποτα, στεκόμαστε όλοι οι Υπάλληλοι του ΕΚΑΒ.
Το παρόν κείμενο δεν εκφράζει πολιτική αντιπαράθεση, δεν είναι έκθεση ιδεών.Είναι απλά μια προσπάθεια να διατηρηθεί η πίστη μας στον άνθρωπο και στην αλληλεγγύη μεταξύ μας.
Στην πίεση της χτυπημένης από πολλές μεριές, Ελληνικής κοινωνίας, με τις τεράστιες απαιτήσεις προσφοράς, ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα, με την είσοδο χιλιάδων ταλαίπωρων και κυνηγημένων ψυχών λόγω του προσφυγικού, ένας ήδη απαξιωμένος εργαζόμενος καλείται να προσφέρει ξανά και ξανά.
Και το κάνει
Χωρίς μέσα, απλήρωτος πολλές φορές αλλά το κάνει.













Γνωστοί, φίλοι και εδώ κι εκεί συναγελαζόμενοι έχουν εκφράσει τον «έρωτά» τους για την ταχύτητα, πόσο όμορφα νιώθουν όταν οδηγούν και συναντιούνται με τον ίλιγγο, βιώνουν πρωτόγνωρα -λένε- συναισθήματα, ψυχανεμίζονται -ισχυρίζονται- το άγνωστο, θωπεύονται από συμπαντικά κύματα και πολλά άλλα που δικαιολογούν τάχα τη μανία τους να τρέχουν δαιμονισμένα στους εθνικούς δρόμους της πατρίδας.