Πέμπτη 26 Ιουλίου 2018

Παρέχοντας Ά Βοήθειες Ψυχικής Υγείας

Όταν συμβαίνουν τρομερά πράγματα στις κοινότητές μας, στις χώρες μας και στον κόσμο θέλουμε να προσφέρουμε ένα χέρι βοήθειας σε εκείνους που πλήττονται. Ενημερωθείτε για το τι μπορείτε να πείτε και να πράξετε για να στηρίξετε, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ανθρώπους που βρίσκονται σε έντονη ψυχική δυσφορία.


Στον κόσμο συμβαίνουν διάφορα γεγονότα που προκαλούν δυστυχία, όπως ο πόλεμος, οι φυσικές καταστροφές, τα ατυχήματα, οι πυρκαγιές και η διαπροσωπική βία (για παράδειγμα, σεξουαλική βία). Από αυτά μπορούν να επηρεαστούν μεμονωμένα άτομα, οικογένειες ή και ολόκληρες κοινότητες. Ο κάθε ένας μπορεί να χάσει το σπίτι του ή τους αγαπημένους του, να αποχωριστεί από την οικογένεια και την κοινότητα, ή να βιώσει τη βία, την καταστροφή ή τον θάνατο.
Αν και όλοι επηρεάζονται με κάποιον τρόπο από αυτά τα γεγονότα, υπάρχει ένα ευρύ φάσμα αντιδράσεων και συναισθημάτων που μπορεί να έχει κάθε άτομο. Πολλοί, ενδέχεται να αισθάνονται συντετριμμένοι, να βρίσκονται σε σύγχυση ή να είναι πολύ αβέβαιοι για το τι συμβαίνει. Μπορεί να αισθάνονται πολύ φοβισμένοι ή ανήσυχοι ή να έχουν «μουδιάσει» συναισθηματικά και να αποστασιοποιούνται. Ορισμένοι, ενδέχεται να έχουν ήπιες αντιδράσεις, ενώ άλλοι πιο σοβαρές.
Το πώς κάποιος αντιδρά εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, μεταξύ άλλων:
  • Το είδος και τη σοβαρότητα του/των γεγονότος/ων που βιώνουν.
  • Την εμπειρία τους σε σχέση με προηγούμενα τραυματικά περιστατικά.
  • Τη στήριξη που έχουν στη ζωή τους από τους άλλους.
  • Τη σωματική τους υγεία.
  • Το προσωπικό και οικογενειακό τους ιστορικό προβλημάτων ψυχικής υγείας.
  • Το πολιτισμικό τους υπόβαθρο και τις παραδόσεις.
  • Την ηλικία τους (π.χ. παιδιά διαφορετικών ηλικιακών ομάδων αντιδρούν διαφορετικά).
Ο ΠΟΥ (2010) και το Sphere (2011) περιγράφουν την ψυχολογική αποφόρτιση ως μια διαδικασία που προάγει την αποκλιμάκωση της έντασης ζητώντας από έναν άνθρωπο να αφηγηθεί συνοπτικά αλλά συστηματικά τις αντιλήψεις του, τις σκέψεις και τις συναισθηματικές του αντιδράσεις σε ένα πρόσφατο ψυχοπιεστικό γεγονός. Αυτή η παρέμβαση δεν συστήνεται. Είναι διακριτή από τη συνήθη επιχειρησιακή αποφόρτιση των αρωγών όπως χρησιμοποιείται από μερικούς οργανισμούς στο τέλος μιας αποστολής ή αφού ολοκληρωθεί μια επαγγελματική υποχρέωση.
Όλοι διαθέτουμε δυνάμεις και ικανότητες που μας βοηθούν να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της ζωής. Ωστόσο, μερικοί άνθρωποι είναι ιδιαιτέρως ευάλωτοι σε μια κατάσταση κρίσης και ενδέχεται να χρειαστούν επιπλέον βοήθεια. Σε αυτές τις περιπτώσεις περιλαμβάνονται άτομα που ενδεχομένως διατρέχουν κίνδυνο ή χρήζουν επιπλέον υποστήριξης λόγω της ηλικίας τους (παιδιά, ηλικιωμένοι), επειδή έχουν μια ψυχική ασθένεια ή σωματική αναπηρία ή επειδή ανήκουν σε ομάδες που μπορεί να περιθωριοποιούνται ή να γίνονται στόχος βίας.

Ξεχειλίζει η οργή στον Μαραθώνα: Γρονθοκόπησαν τον υπεύθυνο πολιτικής προστασίας (βίντεο)

Ξεχειλίζει η οργή στον Μαραθώνα: Γρονθοκόπησαν τον υπεύθυνο πολιτικής προστασίας  (βίντεο)

Θυμός, απόγνωση και θρήνος είναι τα κύρια συναισθήματα που επικρατούν αυτές τις τραγικές ώρες στα θύματα της φονικής πυρκαγιάς που κατέκαψε ανθρώπους και περιουσίες στην Ανατολική Αττική.
Η οργή στον Μαραθώνα και την Ραφήνα, ξεχειλίζει. Κάποιοι είδαν τους δικούς τους ανθρώπους να χάνονται μπροστά στα μάτια τους, άλλοι είδαν την πύρινη λαίλαπα να καταπίνει τις περιουσίες τους και άλλοι κατάφεραν να επιβιώσουν ζώντας προηγουμένως τον απόλυτο εφιάλτη.
Ενδεικτικό είναι το βίντεο της επίθεσης με γροθιές που δέχτηκε ο αντιδήμαρχος Πολιτικής Προστασίας του δήμου Μαραθώνα έξω από την αίθουσα στο έκτακτο Δημοτικό Συμβούλιο, αποδεικνύοντας ότι η τοπική κοινωνία βράζει.

Ήταν μια προδιαγεγραμμένη τραγωδία



Καμία πρόληψη. Έχει σβήσει η δασική υπηρεσία που είχε κομβικό ρόλο σε αυτό τον τομέα, οι δασοκομάντος ξεχάστηκαν, ενώ κάνουμε σαν να μη τρέχει τίποτα για την άναρχη δόμηση, δίχως να διαθέτουμε πλάνο εκκένωσης, χωρίς οι αρχές να είναι σε θέση να προειδοποιήσουν τον πολίτη ότι ζει σε επικίνδυνη περιοχή, και ενώ το Πυροσβεστικό Σώμα δεν δίνει δεκάρα για τους επιστήμονες που έχουν γνώμη για την πυρόσβεση, και θεωρεί ότι τα ξέρει όλα.
Τα λόγια ανήκουν σε έναν ειδικό γύρω από τις δασικές πυρκαγιές, τον Δρ. Γαβριήλ Ξανθόπουλο, ερευνητή στο Ινστιτούτο Μεσογειακών και Δασικών Οικοσυστημάτων του ΕΛΓΟ Δήμητρα, που υπάγεται στο υπ. Αγροτικής Ανάπτυξης, επιστήμονα με δεκαετίες ερευνών πάνω στο αντικείμενο.
«Η τραγωδία ήταν προδιαγεγραμμένη, αφού ο μηχανισμός, όχι μόνο αυτόν της πυροσβεστικής, αλλά συνολικά, αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά ότι αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις εξαιρετικά δύσκολες καταστάσεις. Το όριο θραύσης του δεν αντέχει από κάποιες συνθήκες και πάνω. Σπάει…», όπως λέει χαρακτηριστικά μιλώντας στο Liberal.gr. ο κ. Ξανθόπουλος.
Επισημαίνει ότι κάνουμε σαν χώρα τα ίδια λάθη με αυτά που κάναμε το… 2000, και ότι τώρα μόλις εκπονείται σε επίπεδο κεντρικής κυβέρνησης ένας στρατηγικός σχεδιασμός για την εθνική δασική πολιτική της επόμενης 20ετίας, όπου καταβάλλεται προσπάθεια να συμμετάσχει σε αυτόν και η Δασική Υπηρεσία, με προτάσεις στο θέμα των πυρκαγιών. «Σε επίπεδο όμως Πυροσβεστικού Σώματος, όχι δεν εισακουόμαστε. Το Πυροσβεστικό Σώμα λειτουργεί εκ των ενόντων. Έχει τις δικές του δομές, και θεωρεί ότι τα ξέρει όλα», σημειώνει με νόημα ο κ. Ξανθόπουλος.

Ψυχολογικές Επιπτώσεις Πληγέντων: Πρακτικές Οδηγίες για το Προσωπικό Έκτακτης Ανάγκης


Εισαγωγικές Έννοιες

Όπως είχε επισημανθεί ήδη από το 1954 από την Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρία, «Σε όλες τις καταστροφές, είτε αυτές προκύπτουν από τις δυνάμεις της φύσης είτε από ανθρωπογενείς παράγοντες, οι άνθρωποι που εμπλέκονται υποβάλλονται σε σοβαρές καταπονήσεις…. Είναι ζωτικής σημασίας να επισημανθεί σε όλο το προσωπικό που εμπλέκεται στην καταστροφή ότι πρέπει να έχουν μια κάποια εξοικείωση με κοινά πρότυπα αντιδράσεων σε ασυνήθιστες καταστάσεις συναισθηματικού στρες και έντασης και πρέπει επίσης να γνωρίζουν τις θεμελιώδεις αρχές της αντιμετώπισης …οι οποίες είναι απαραίτητες προκειμένου να βοηθήσουν τα θύματα των πλημμυρών, πυρκαγιών ανεμοστρόβιλων και άλλων φυσικών καταστροφών»

Οι σοβαρές καταπονήσεις σχετίζονται με πιθανούς τραυματικούς στρεσογόνους παράγοντες, που εκτίθεται ένα άτομο που βιώνει μια καταστροφή.

Θρηνεί για την απώλεια αγαπημένων του προσώπων, συγγενών και φίλων του και μπορεί να νιώθει αισθήματα ενοχής που ο ίδιος είναι ζωντανός.

Είναι συγκλονισμένος από τις υλικές ζημίες που υπέστη ή ακόμη και σωματικές βλάβες.

Εκτίθεται σε τραυματικές και μακάβριες εικόνες όπως πτώματα, διαμελισμένα ή παραμορφωμένα ακόμη και παιδιών, περιουσίες σε ερείπια, απελευθέρωση επικίνδυνων χημικών ουσιών, κατεστραμμένες υποδομές όπως η υγειονομική περίθαλψη, σχολεία, σούπερ μάρκετ ή άλλων και ενδέχεται να παραβιάζεται ακόμη περαιτέρω η ασφάλεια του.

Μπορεί να διαχωριστεί από τους αγαπημένους του, ακόμα και τα παιδιά του, μερικές φορές και για εβδομάδες. Η μετεγκατάσταση του σε ένα χώρο μαζικής κοινωνικής φροντίδας μπορεί να είναι αναγκαία για την από κοινού χρήση των ευκολιών και των πόρων αλλά επιφέρει την απόλυτη έλλειψη της ιδιωτικής ζωής του με πολλαπλά άλλα άγνωστα αποτελέσματα.

Φωτιά: Ανατριχιαστική μαρτυρία: «Έβλεπα τη μητέρα μου να καίγεται – Δεν πρόβαλα να της πω αντίο»

Φωτιά: Ανατριχιαστική μαρτυρία: «Έβλεπα τη μητέρα μου να καίγεται – Δεν πρόβαλα να της πω αντίο»

Οι ανθρώπινες ιστορίες πόνου «παγώνουν» το πανελλήνιο.
Σύμφωνα με το Alpha, ένας άνδρας που βρισκόταν στο Μάτι την ώρα που ξέσπασε η φονική πυρκαγιά πήγε να δώσει DNA για την ταυτοποίηση της νεκρής μητέρας του.
Με λυγμούς περιέγραψε ότι την κρίσιμη ώρα, που η φωτιά ήταν προ των πυλών, βρέθηκε στο τεράστιο δίλημμα να επιλέξει στο αν θα σώσει τη μητέρα του, τη σύζυγό του ή το παιδί. Τελικά κατάφερε να σώσει μόνο τη γυναίκα και το παιδί του. Η μητέρα του χάθηκε στις φλόγες.
«Όλα έγιναν σε ένα λεπτό, δεν είχα κανένα περιθώριο επιλογής. Η μητέρα μου ήταν ανήμπορη να μετακινηθεί, ήταν 90 χρονών» είπε ο άνδρας, ψελλίζοντας με λυγμούς στην κάμερα «άφησα τη μητέρα μου να καεί»…

Σιωπή...! Οι Νεκροί να μας συγχωρέσουν!

Φωτογραφία του χρήστη Σώμα Εθελοντών Σαμαρειτών Διασωστών & Ναυαγοσωστών Λάρισας του ΕΕΣ.

Σε σημερινή μου συνομιλία με ανώτατο στέλεχος της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας και στο ερώτημα μου..."Πως και Γιατί έγινε αυτή η Τραγωδία"... μου ανέφερε επί λέξη..

"Κοίτα να δεις Γιάννη. Έχουμε δει πολλά στα χρόνια υπηρεσίας. Αυτό ήταν από τα πιο δυσκολα συμβάντα. 


Οι λόγοι συγκεκριμένοι...Σπίτια μέσα σε πευκόφυτο δάσος. Ακαθάριστα οικόπεδα.Στενοί δρόμοι, πολύς κόσμος μαζί και καμιά ψύχραιμη αντίδραση. Άτακτη διαφυγή πολιτών χωρίς κανένα οργανωμένο σχέδιο με τραγικά αποτελέσματα. 

Όταν η φωτιά πέρασε την μοναδική θεωρητική αντιπυρική ζώνη που ήταν η Λεωφόρος Μαραθώνος όλα ήταν θέμα χρόνου. Με τον δυνατό αέρα την φωτιά την βλέπεις να είναι στα 1000 μέτρα και σε λίγα λεπτά είναι στα πόδια σου. 

Φεύγεις όταν ακόμα είναι μακριά. Η φωτιά ακολουθεί τον καπνό. Όταν βλέπεις την φωτιά στο απέναντι βουνό και ο καπνός έρχεται κατα σένα είναι βασική αρχή οτι η φωτιά θα ακολουθήσει την ίδια πορεία. 

Το πεύκο είναι το πιο δύσκολο...είναι ξηρό με ρετσίνι, φλεγόμενα κουκουνάρια που σκάνε και με το έδαφος γεμάτο πευκοβελόνα. Ο πιο φυσικός εύφλεκτος συνδυασμός.! 

Αν συνδυάσεις και τις εκρήξεις από τα καύσιμα των καμένων αυτοκινήτων μιλάμε για τον πιο δύσκολο συνδυασμό. 

Τα πιο πολλά θύματα ίσως πρώτα θα έπεσαν λιπόθυμα από τον πυκνό καπνό και μετά σε αναίσθητη κατάσταση θα κάηκαν. 

Χάθηκαν τόσες ζωές επειδή δεν υπήρχε σχέδιο;

Αποτέλεσμα εικόνας για Χάθηκαν τόσες ζωές επειδή δεν υπήρχε σχέδιο;

«Εvita», «112» και «Εngage» είναι συστήματα επέμβασης, προειδοποίησης και εκκένωσης περιοχών που προμηθεύτηκε η Πυροσβεστική το 2013 επί Δένδια και είτε δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ είτε χρησιμοποιήθηκαν λάθος

Αρχές χειμώνα του 2013. Ο κλαδάρχης του Πυροσβεστικού Σώματος παρουσιάζει σε ομιλία του το επιχειρησιακό έργο για την αντιπυρική περίοδο του έτους που μόλις τελείωσε, λέγοντας ότι το προσωπικό ήρθε αντιμέτωπο με έναν μεγάλο αριθμό πυρκαγιών, ιδίως την περίοδο Ιουνίου – Ιουλίου – Αυγούστου. 

Ανάμεσα σε στατιστικά στοιχεία, μειώσεις σε προϋπολογισμό και στόλο αεροσκαφών, παγώματος προσλήψεων και αύξησης των συνταξιοδοτήσεων, ο κλαδάρχης αναφέρει και κάποια «καλά νέα» όσον αφορά τη δρομολόγηση και την ένταξη τεχνολογικών βελών στην φαρέτρα αντιμετώπισης των πυρκαγιών. 

Ένα από τα σημαντικά νέα εργαλεία ήταν το «Evita», ένα πρόγραμμα υπολογιστή το οποίο, σε ελάχιστο χρόνο, παράγει σχέδια εκκένωσης περιοχών που πλήττονται από πυρκαγιά. 

Εγώ φταίω για τις φωτιές, εγώ φταίω για τα θύματα!

Αποτέλεσμα εικόνας για Εγώ φταίω για τις φωτιές, εγώ φταίω για τα θύματα!
του Ηλία Κούκουτσα
Εγώ φταίω για τις φωτιές που προκάλεσαν τον χαμό δεκάδων ανθρώπων, περιουσιών και την καταστροφή του περιβάλλοντος. 
Εγώ φταίω και κανένας άλλος. Εγώ το έκανα.
Εγώ ήμουν που λάδωσα πολεοδομία και δήμο για να μπορέσω να χτίσω το σπιτάκι μου στο δάσος. Εγώ μπάζωσα ρέματα. Εγώ ανέβηκα στις ταράτσες για να εμποδίσω τις μπουλντόζες να γκρεμίσουν το αυθαίρετο μου. Εγώ έβαζα πάντα μπροστά το "κυνηγάτε εμένα τον απλό μεροκαματιάρη και δεν κοιτάτε τι κάνουν οι άλλοι" όταν με πλησίαζε η τσιμπίδα του νόμου. 
Εγώ ήμουν που εκμεταλλεύτηκα τις γνωριμίες μου για να φτιάξω τη βίλα μου όπου μου καπνίσει. Και τώρα καπνίζει όλος ο τόπος γύρω μου. 

Δεν υπάρχει ελπίδα....μας αξίζουν όσα τραβάμε αλλά δυστυχώς την πληρώνουν συνήθως όσοι δεν φταίνε....

Φωτογραφία του Sotiris Tzouvelekis.

Όταν η Κινετα καιγόταν χθες, αυτοί οι Ελληνάρες είχαν κλείσει τη ΛΕΑ, τη λωρίδα έκτακτης ανάγκης με αποτέλεσμα να μην μπορούν να φτάσουν τα πυροσβεστικά, τα υδροφόρα και οι εθελοντές για να βοηθήσουν στην κατάσβεση. 

Αυτή η χώρα δεν σώζεται γιατί είναι σάπια στη νοοτροπία. 


Είναι σε βαθιά παρακμή. 

Και το χειρότερο, οι κάτοικοι της είναι εθισμένοι στην ανομία, στην μαγκιά, στη λογική του "έτσι θέλω, έτσι μ' αρέσει"....

 Πιστεύετε ότι αυτοί που είχαν μπλοκάρει την κάθε ΛΕΑ είτε προς Κινέτα, είτε προς Μάτι, είτε προς Ραφήνα έχουν την παραμικρή τύψη σήμερα για το ότι συνέβαλαν να καούν περισσότεροι άνθρωποι και να καταστραφούν περισσότερα σπίτια; πιστεύετε ότι θα λογοδοτήσουν ποτέ για αυτό; 

Τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν σε αυτήν την τραγωδία είναι πολλά. Δεν είναι ένα. 

Ανοιχτή Επιστολή - Υπάρχει σχέδιο έκτακτης ανάγκης για το νησί της Ρόδου;

Φωτογραφία του Γεώργιος Πάττας.

Ανοιχτή Επιστολή 

Μετά τα όσα τραγικά βιώνουμε ως χώρα και αφού η θλίψη, ο θυμός και η οργή για τα θύματα ενός πολέμου που κάθε χρόνο κάνει την εμφάνιση του στην Ελλάδα με απώλειες ανθρώπινων ζωών, καταστροφές περιουσιών και τεράστιων δασικών εκτάσεων, παρακαλώ πολύ τους αρμοδίους (της Νήσου Ρόδου συγκεκριμένα αλλά και της πατρίδας μας γενικότερα) να μας ενημερώσουν άμεσα:

1. Υπάρχει σχέδιο έκτακτης ανάγκης για το νησί;
2. Υπάρχει σχέδιο έκτακτης ανάγκης για τα χωριά;
3. Υπάρχουν κρουνοί σε πλήρη λειτουργία σε όλο το νησί;
4. Υπάρχουν επαρκείς αντιπυρικές ζώνες;
5. Υπάρχει έτοιμο δίκτυο πληροφοριών σε περίπτωση ανάγκης;

Με «σφιγμένο» το στομάχι...



Με «σφιγμένο» το στομάχι...

..γράφω αυτό το κείμενο με «σφιγμένο» το στομάχι μου...αλλά νοιώθω την ανάγκη να εκφράσω τα ειλικρινά μου συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων από την φονική πυρκαγιά που έπληξε το Μάτι και συνάμα την οδύνη μου για τις τεράστιες καταστροφές και τις απώλειες περιουσιών στις πληγείσα περιοχή. Θλίψη... Βαθιά...

Θεωρώ όμως και υποχρέωση μου να γνωστοποιήσω πως η ολοκλήρωση και η επιτυχημένη διεκπεραίωση (και ναι, ξέρω τον αντίλογο για το εάν είναι δυνατόν να μιλάμε για επιτυχημένη διεκπεραίωση με τόσα θύματα...) της επιχειρησιακής δράσης του Ε.Κ.Α.Β. ήταν αποτέλεσμα της τεχνογνωσίας, της εμπειρίας του επαγγελματισμού αλλά και του εθελοντισμού των Ιατρών, των Διασωστών, των Μοτοσικλετιστών, των Νοσηλευτών καθώς και των Τηλεφωνητών, Διαβιβαστών & Συντονιστών του, οι οποίοι (ακόμη και εκτός υπηρεσίας) παρείχαν υπηρεσίες υψηλού επιπέδου, όπως απαιτούσε η κάλυψη ενός τέτοιου συμβάντος. Το λιγότερο που έχω να πω, από την θέση ευθύνης που έχω, είναι ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Γ. Γραμματέας Σωματείου ΕΚΑΒ: Αυτό που συνέβη στο Μάτι Αττικής δεν το έχουμε ξαναζήσει…., Βίντεο




















Γ. Γραμματέας Σωματείου ΕΚΑΒ Αλέξης Κιτσόπουλος: Το ΕΚΑΒ κινητοποιήθηκε άμεσα. Η έλλειψη προσωπικού που υπάρχει δεν φάνηκε γιατί επέστρεψαν διασώστες από ρεπό και άδειες με αποτέλεσμα να επιχειρήσει ικανοποιητικός αριθμός ασθενοφόρων. Δεν υπήρχε όμως πρόσβαση στα σημεία της φωτιάς.

Η δωρεά των ασθενοφόρων από το ΙΣΝ βοήθησε να είμαστε καλύτεροι στην αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων. Εάν δεν υπήρχε θα είμασταν «γυμνοί».

«Οι μισοί Έλληνες κερδίζουν από τα δάση που χάνονται!»

Ο καπνός από την πυρκαγιά στην Κινέτα έφτασε μέχρι την Αθήνα λόγω των ισχυρών δυτικών ανέμων. (Φωτο: EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ)
Καθώς για άλλη μια φορά θρηνούμε θύματα, ο αναγνώστης μας Νικος Νικολαιδης – ΣΦ θυμήθηκε μια συνέντευξη που είχε δημοσιευτεί το 2008 στην Ελευθεροτυπία.
Πολλά άλλαξαν απ’ το ’08, όμως τα λόγια του Γιώργου Σφήκα, επίτιμου προέδρου της Εταιρείας Προστασίας της Φύσης παραμένουν επίκαιρα. Ο τίτλος της Ελευθεροτυπίας («Οι μισοί Ελληνες κερδίζουν από τα δάση που χάνονται») ήταν ίσως υπερβολικός, όμως πραγματικά δεν είναι καθόλου λίγοι όσοι κερδίζουν.

+

Ακολουθούν μερικές ερωταπαντήσεις απ’ τη συνέντευξή του επίτιμου προέδρου της Εταιρείας Προστασίας της Φύσης στον Γιώργο Κιούση.

− Γιατί καίγονται τα δάση μας κάθε καλοκαίρι;

Wildfire στα οπίσθια του Ξενοκράτη



Πολλοί λένε πως δεν είναι ώρα για κριτική και για απόδοση ευθυνών... Πώς να μην μιλήσεις όμως όταν όλα δείχνουν τον ένοχο. 

Ποιος φταίει για την τραγωδία; 

Η έλλειψη συντονισμού και το ανύπαρκτο σχέδιο Ξενοκράτης. 

Κάποτε πίστευα πως υπηρετούσα έναν ιερό σκοπό. 

Η συμμετοχή μου στην εκπαίδευση για την προστασία των πολιτών με διαβεβαίωνε και με γέμιζε με ελπίδα πως θα έπαιρνε σάρκα και οστά με την εφαρμογή όσων είχα διδαχθεί. 

Ασκήσεις, σχεδιασμοί, μελέτες, εκπαιδεύσεις και μεγάλες προσδοκίες! 

Κονδύλια που δόθηκαν με σκοπό τον σχεδιασμό του συντονιστικού οργάνου πολιτικής προστασίας με κωδική ονομασία "Ξενοκράτης"! 

Πόσο περήφανη ένιωθα όταν συμμετείχα σε ασκήσεις ετοιμότητας με το διακριτικό της Π.Π στο στήθος. 

Τώρα ντρέπομαι που έχω την ικανότητα να γνωρίζω τι έφταιξε... Να ξέρω πως όλα αυτά έγιναν γιατί ο Ξενοκράτης είναι μόνο στα χαρτιά... Δεν εφαρμόστηκε ούτε στο φάσμα της πρόληψης-εκκένωσης οικισμών, ούτε στην αντιμετώπιση της καταστροφής... πόσο μάλλον του συντονισμού δυνάμεων και φορέων. Δεν ελπίζω μετά από αυτά που είδα ούτε στο στάδιο της οργανωμένης αντικατάστασης... 

Έρευνα του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου: Οι 10 λόγοι που ισοπέδωσαν το Μάτι


Η ερευνητική ομάδα του Τμήματος Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών αμέσως μετά την εκδήλωση της πυρκαγιάς της 23ης Ιουλίου στην περιοχή της Ανατολικής Αττικής βρέθηκε στο χώρο και συγκέντρωσε δεδομένα και μαρτυρίες.


Όπως αναφέρει ο καθηγητής Ευθύμης Λέκκας, η συστηματική ανάλυση των δεδομένων είναι σε εξέλιξη – παρατίθενται ωστόσο τα πρώτα δεδομένα και συμπεράσματα για το φαινόμενο και τις καταστροφικές του επιπτώσεις.
Αναλυτικά:

Δεδομένα – Συμπεράσματα

1. Πρόκειται για χαρακτηριστική περίπτωση πυρκαγιάς σε ζώνη μίξης δασών – οικισμών (wildland urban interface – WUI), όπου καταγράφεται η υψηλότερη πιθανότητα ανθρώπινων απωλειών στον ελληνικό χώρο και παγκοσμίως. Ειδικά στον ελληνικό χώρο τέτοιες περιπτώσεις είναι πολυάριθμες.
2. Οι ισχυροί δυτικοί άνεμοι, ταχύτητας κατά θέσεις και κατά διαστήματα ακόμα και άνω των 90 χιλ. την ώρα, διαδραμάτισαν πολύ σημαντικό ρόλο στη γρήγορη μετάδοση της πυρκαγιάς προς τα χαμηλότερα υψόμετρα (downslope spread).
3. Η ταχύτατη πλευρική εξάπλωση της πυρκαγιάς, αποτέλεσε πιθανότατα τον κύριο λόγο για τη μη έγκαιρη προειδοποίηση, γεγονός που συντέλεσε στο μεγάλο αριθμό των θυμάτων.

«Έτσι βρήκαμε το πρώτο πτώμα... Δυο αστυνομικοί την είχαν απομακρύνει δυο φορές με την βία...»

«Έτσι βρήκαμε το πρώτο πτώμα... Δυο αστυνομικοί την είχαν απομακρύνει δυο φορές με την βία...»

Συγκλονιστική μαρτυρία για τον μεγάλο εχθρό, τον «μάγκα» που οδηγεί στην ΛΕΑ, τον παντογνώστη του πληκτρολογίου, τις ξύλινες κολώνες της ΔΕΗ, τους πυρσβεστικούς κρουνούς που δεν υπάρχουν...
«Έτσι βρήκαμε το πρώτο πτώμα... Δυο αστυνομικοί την είχαν απομακρύνει δυο φορές με την βία...»
κείμενο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και υπογράφει με τα αρχικά του γράμματα ένας Αξιωματικός των Ειδικών Δυνάμεων, ο οποίος σύμφωνα με όσα ο ίδιος λέει, βρέθηκε στο Μάτι, την πρώτη ημέρα της πυρκαγιάς.
Η μαρτυρία του :
«Είναι 04:30 και μόλις γύρισα από την πυρκαγιά στο Μάτι και στο Νέο Βουτζά. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχουμε καταστραφεί τεράστιες δασικές εκτάσεις, οικίες και δυστυχώς μέχρι αυτή τη στιγμή ακούγονται για 20 νεκρούς συνανθρώπους μας.
Θα ήθελα να σας μεταφέρω τις δικές μου εμπειρίες και να δούμε τι φταίει. Σαν smashpoint είναι η θέση μας να πούμε τι πραγματικά φταίει χωρίς δογματισμούς, θεωρίες συνομωσίας και αβάσιμες κατηγορίες. Θα μιλήσουμε μόνο για την περιοχή που έδρασα και είχα άμεση επαφή με τα γεγονότα.
Εγώ με κάποιους συναδέρφους μεταβήκαμε εθελοντικά στο Νέο Βουτσά με άμεση επαφή με την τοπική πυροσβεστική υπηρεσία. Αποστολή μας ήταν βάση οδηγιών του Πυροσβεστικού Σώματος ο απεγκλωβισμός πολιτών κάτι που κάναμε επι σχεδόν 8 ώρες μαζί με μια ομάδα της ΟΠΚΕ (Ομάδα Πρόληψης Καταστολής Εγκληματικότητας) της Αστυνομίας, στελέχη της Λέσχης Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων Αττικής (ΛΕΦΕΔ Αττικής) και εθελοντές αστυνομικούς και στρατιωτικούς που μετέβησαν για αυτό το σκοπό.
Η κατάσταση πράγματι ήταν τραγική. Παντού καμένα σπίτια και καμένα οχήματα. Οι πυροσβέστες υπερέβησαν εαυτό στις προσπάθειές τους να σώσουν ότι μπορούσαν και παρόλα τα εμπόδια που αντιμετώπισαν, για τα οποία θα μιλήσουμε πιο κάτω. Την ίδια στιγμή εθελοντές πυροσβέστες από ομάδες πυροπροστασίας τους βοηθούσαν ενώ τα ασθενοφόρα ιδιωτικά, οργανισμών όπως του Χαμόγελου του Παιδιού και του ΕΚΑΒ έτρεχαν συνεχώς υπο αντίξοες συνθήκες να μεταφέρουν τα θύματα στα νοσοκομεία.

Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκε οικισμός.



Μια προσωπική εμπειρία, ένα μόνο μικρό κομματάκι στο τεράστιο ψηφιδωτό των γιατί της προχθεσινής τραγωδίας στην Α. Αττική. 

Ο παππούς μου υπάλληλος της τότε εταιρίας λιπασμάτων ήταν και μέλος συνεταιρισμού των εν λόγω υπαλλήλων. 

Ο συνεταιρισμός αυτός αγόρασε έκταση στο Μάτι, δασική περιοχή, εκτός σχεδίου και μοίρασε οικόπεδα στους δικαιούχους. 

Το οικόπεδο λοιπόν του παππού μου που κληρονόμησε η μητέρα μου δεν μπορούσε να αξιοποιηθεί για ανέγερση οικοδομής, έτσι τουλάχιστον νόμιζαν οι "αφελείς" γονείς μου.

 Έλα όμως που στην περιοχή άρχισαν σταδιακά να ξεπηδούν με αυξανόμενο ρυθμό σπιτάκια, σπίτια, βίλες. 

Παράλληλα οι αρχές, πολεοδομία, δήμος, αστυνομία έπεφταν θύματα ομαδικής επιδημίας όρασης και ακοής, δεν έβλεπαν και δεν άκουγαν τίποτα για αυθαίρετα. 

Αφού λοιπόν κατασκευάστηκαν τα σπίτια, "αδιάφθοροι" γιατροί εξέδιδαν πιστοποιητικά βαριάς ασθένειας για τους ιδιοκτήτες που με την σειρά τους τα προσκόμιζαν σε ¨αδιάφθορους" υπάλληλους του δήμου, του ΟΤΕ και της ΔΕΗ και έτσι οι κατοικίες τους αποκτούσαν φως, νερό ,τηλέφωνο. 

Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκε οικισμός. 

"Στις πόσες σιωπές, καίγεσαι;"

Φωτογραφία του Konstantinos Vogiatzis.

''Από χθες το πρωί που έμαθα την έκταση -και κυρίως τον τρόπο της τραγωδίας- ομολογώ ότι έχω αρρωστήσει. Παιδεύτηκα πολύ για το αν έπρεπε να γράψω αυτό το κείμενο, για το αν θα με έβριζαν όσοι το διάβαζαν, για το αν θα με θεωρούσαν πάλι προκλητικό, φασαριόζο και ενοχλητικό (δεν έχει σημασία να αναλύσουμε τώρα το ποιοι), κατά τα συνηθισμένα. Ωστόσο αν δεν το έγραφα, αλήθεια σας λέω, θα έσκαγα.

Είμαι θυμωμένος. Πάρα πολύ. Με πάρα πολλά.

Είμαι θυμωμένος που έντεκα χρόνια μετά, αποδεικνύεται ότι ως λαός και κράτος, ΔΕΝ ΕΜΑΘΑ ΤΙΠΟΤΑ.
Είμαι θυμωμένος που σε μια πανομοιότυπη κατάσταση, δίπλα ακριβώς στο διοικητικά υδροκέφαλο κέντρο της χώρας, στην πρωτεύουσα της χώρας, υπάρχει τέτοια ανοργανωσιά. Δε θέλω να σκεφτώ τι θα συνέβαινε πιο έξω. Εκεί που ούτε τόσες διαθέσιμες δυνάμεις υπάρχουν και η επικοινωνία με το κεντρο Συντονισμού αρκείται στα τηλέφωνα.

Είμαι θυμωμένος που ενώ από νωρίς το μεσημέρι, αντιλαμβανόμαστε απο τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις, ότι υπάρχει μια έκτακτη κατάσταση και η Γενικη Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, αποδεικνύεται ΑΝΙΚΑΝΗ να αντιληφθει το εύρος και να συντονίσει.

Είμαι θυμωμένος που δεν γίνονται αυτοματοποιημένες ενέργειες βάσει ενός ΔΟΎΛΕΜΕΝΟΥ σχεδίου αντιμετώπισης έκτακτης ανάγκης. Τι εννοώ;

Α. Σε θέρετρο με φωτιά, δε θέλει πολύ μυαλό για να καταλάβεις ότι οι άνθρωποι θα προσπαθήσουν να πάνε προς το νερο, δηλαδή τη θάλασσα για να σωθούν.
Άρα, αυτόματα, θα πρέπει η Γ.Γ. Π.Π. να δώσει εντολή στο λιμενικό (δίπλα είναι το λιμάνι της Ραφήνας ρε), να μαζέψει κάθε πλεούμενο της περιοχής από νωρίς και προληπτικά να εκκενώσει την περιοχή.

Πώς το Μάτι έγινε παγίδα θανάτου – Ένας οικισμός μέσα στα πεύκα δίχως διεξόδους διαφυγής

Φωτογραφία της Juliette Georgiades.

Για να αρχίσουμε να ψάχνουμε σιγά-σιγά τις αιτίες τις τραγωδίας

Όταν η αδηφάγα πύρινη λαίλαπα χίμηξε στο Μάτι το απόγευμα της Δευτέρας 23 Ιουλίου, ισχυροί άνεμοι από 9 έως και 11 μποφόρ δυτικού στεριανού ανέμου την έσπρωχναν με ορμή να κατασπαράξει τα πάντα. Οι φλόγες κατάπιναν ό,τι συναντούσαν στο διάβα τους «τρέχοντας» με 70 χλμ την ώρα. Δεν υπήρχε τρόπος να σταματήσει αυτή η συμφορά, κανένα σχέδιο δεν μπορεί να αναχαιτίσει έναν τέτοιο όλεθρο.
«Οι φλόγες πέρασαν πάνω από τα πυροσβεστικά στη Λεωφόρο Μαραθώνος και πυρπόλησαν το Μάτι», λένε οι αυτόπτες μάρτυρες.
Όμως, το μεγάλο κακό που μας βρήκε δεν δικαιολογεί την απώλεια τόσων ανθρώπινων ζωών. Τόσων άδικα χαμένων ζωών.
Τι συνέβη;
Εκατοντάδες πολίτες προσπάθησαν με τα αυτοκίνητά τους να εγκαταλείψουν το Μάτι αλλά εγκλωβίστηκαν σε φριχτό μποτιλιάρισμα στους στενούς δρόμους του οικισμού, που ιδρύθηκε ως παραθεριστικός το 1960 και από το 2000 και μετά πυκνοκατοικήθηκε δίχως κανένα σχεδιασμό, δίχως καμία πρόβλεψη για την ασφάλεια. Αναπτύχθηκε όπως και πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας άναρχα, στο «έλα μωρέ», στην «τύχη». Και δεν αρκεί που χτίστηκε στην «τύχη» και μέσα στα πεύκα, δεν είχε ούτε διεξόδους διαφυγής. Έτσι όταν ήρθε η φωτιά έγινε παγίδα θανάτου.
Έγινε παγίδα θανάτου διότι δεν μπορούσε να εκκενωθεί.

ΟΛΟΣ ο κοσμος καθε καλοκαιρι εκανε την εξης κουβεντα:" ωραια ειμαστε εδω...μεσα στα δεντρα...μεσα στο.πρασινο διπλα στην θαλασσα...να δουμε τι θα γινει αν παρει φωτια μονο..."

Φωτογραφία της Juliette Georgiades.

Μαρτυρία κατοίκου της περιοχής

Ελένη Π

'' Μενω στην περιοχη...στην οδο Δημοκρατιας, χαμηλα προς το κεντρο της ΡΑφηνας και εχω να καταθεσω τα εξης.
*Πρωτον, περα απο τους δημοσιους φορεις που συνεβαλαν και επετρεψαν να γινει ολο αυτο, ο απλος κοσμος εφτιαχνε σπιτια μεσα στο δασος βραδυ.
Εδω και δυο χρονια εχει ξεκινησει στην περιοχη επιχειρηση να ριξουν αυθαιρετα, αλλα υπαρχουν ενα σωρο κοσμου που αντιτιθεται, πολιτικαντηδες που εκμεταλλευονται τον "πονο" του ανθρωπου και στεκονται πλαι του κλπ...
ΟΛΟΣ ο κοσμος καθε καλοκαιρι εκανε την εξης κουβεντα:" ωραια ειμαστε εδω...μεσα στα δεντρα...μεσα στο.πρασινο διπλα στην θαλασσα...να δουμε τι θα γινει αν παρει φωτια μονο..." Και ολοι κουνουσαν τα κεφαλια.
Οσο για καποια σημεια που ο δρομος ηταν τοοοοοσο στενος και οικοπεδα εβγαιναν μεσα στον δρομο,οπως λιγα μετρα πανω απο το σπιτι μου, να πω πως αυτοι οι ιδιωτες εχουν κινηθει.δικαστικως εμποδιζοντας την ολοκληρωση της απαλλοτροιωσης για λιγα μετρα...συχνα ενος τεραστιου οικοπεδου... Ο δημος και η περιφερεια ειναι στα δικαστηρια μαζι τους και δεν μπορουν να μπουκαρουν στην περιουσια του αλλου και απλα να στρωσουν ασφαλτο...
Να σημειωσω οτι το 94 που ζητηθηκε να δωσουμε τα μετρα που επρεπε στον δημο της Ραφηνας για να γινει δρομος.φαρδυτερος με πεζοδρομιο, απλα τα δωσαμε...κι ας εμεινε σχεδον το μισο οικοπεδο...
Τωρα...κατι αλλο...Ολα τα οικοπεδα σχεδον στην περιοχη, κυριως μη μονιμων κατοικων ειναι τιγκα στο ξεροχορτο...
Ο ευσυνειδητος γειτονας πισω μας που ειχε ακαθαριστο το δικο του και εξαιτιας του οποιου αρπαξε το διπλανο του οικοπεδο, μας εκανε τον καμποσο χθες στο τηλεφωνο λεγοντας μας οτι λεμε υπερβολες.
Μια βολτα μονο απο την Μαραθωνος (δεν ειναι καν αναγκη να μπειτε στην Ραφηνα) θα σας πεισει για το ποσοι γαιδουρινα ανευθυνοι συμπολιτες μας υπαρχουν....
Για τα προχθεσινα συγκεκριμενα.

Το Μάτι «δεν υπάρχει πια», αλλά «Μάτια» υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα


Ανείπωτο το μέγεθος της καταστροφής. Απέραντη η οδύνη για ό,τι συνέβη μέσα σε λίγες ώρες εκεί, στο Μάτι, λίγα χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα. Δεν το χωρά ο νους του ανθρώπου πώς και γιατί συνέβη αυτή η συμφορά. Μια συμφορά ή ένα προαναγγελθέν έγκλημα, δεν έχει σημασία, που βύθισε την χώρα σε εθνικό πένθος.
Πώς η πύρινη λαίλαπα με τη βοήθεια των ισχυρών ανέμων -από 9 έως 11 μποφόρ είπαν οι μετεωρολόγοι- μετέτρεψε σε κρανίου τόπο ένα αγαπημένο παραθεριστικό θέρετρο; Γιατί τόσοι άνθρωποι εγκλωβίστηκαν λίγα μέτρα μακριά από τη θάλασσα; Γιατί, διάολε, χάθηκαν άδικα τόσες ανθρώπινες ζωές;
Κοιτάζω και ξανακοιτάζω τις φωτογραφίες του τρόμου που μου θυμίζουν εμπόλεμη ζώνη. Ακούω τα δελτία ειδήσεων και όλους εκείνους τους απερίγραπτους -για να μη τους χαρακτηρίσω διαφορετικά- επώνυμους δημοσιογραφίσκους, που έσπευσαν από την πρώτη στιγμή να εμπορευματοποιήσουν τον ανθρώπινο πόνο. Αυτούς που δεν χάνουν ευκαιρία για να τρομολαγνήσουν, να βγάλουν εύκολα συμπεράσματα και να κάνουν φτηνή αντιπολίτευση, με σημαία τους τον λαϊκισμό και τον εύκολο εντυπωσιασμό.
Γνωστή η δημοσιογραφική συνταγή του κιτρινισμού, γνωστές και οι συνέπειες (αύξηση τηλεθέασης, ευκαιρία για αντιπολιτευτικές κορώνες, λαϊκισμός). Διαβάζω τι είπε ο Αμβρόσιος και αναρωτιέμαι αν, εκτός από φασίστας χρυσαυγίτης, ο άνθρωπος αυτός έχει «σώας τας φρένας».
Κοιτάζω και ξανακοιτάζω προσεκτικά στο Google Earth το γεωγραφικό ανάγλυφο της περιοχής. Την πυκνή βλάστηση, τη δόμηση, που φτάνει μέχρι τις ακτές, τις μικρές παραλίες, τα απόκρημνα βράχια. Μιλώ κάθε τόσο στο τηλέφωνο με φίλους, φίλες και γνωστούς που θυμάμαι ότι έχουν ένα «καλύβι» στην περιοχή κοντά στη Ραφήνα και στη Μάκρη για να δω πάνω απ΄ όλα αν είναι καλά και μετά, μια και η κουβέντα το φέρνει, για τα αίτια της καταστροφής. Όχι για να αποδώσουμε ευθύνες, αλλά πάνω απ΄ όλα για να καταλάβουμε τι συνέβη.
Γιατί η υποψία μου ήταν εξαρχής και επιβεβαιώθηκε πλέον ότι αυτό που συνέβη στο Μάτι, μπορεί να συμβεί δυστυχώς σε πολλά μέρη αυτής της πανέμορφης χώρας.

Τρίτη 24 Ιουλίου 2018

Γίνεσαι φωτιά κι αέρας νερό κι αέρας, φωτιά..... μες τα χέρια μου κοιμάσαι χάνεσαι μετά.......

Αποτέλεσμα εικόνας για πυρκαιες αττικη
Επώδυνες οι διαδικασίες σε ψυχοφθόρες κλίμακες ..... Ο απολογισμός τραγικός.......
“Σ' έχω δε σ' έχω πάντα εσύ με οδηγείς
Μπαίνω δε μπαίνω σ' αδειανό μιας φυλακής
Σ' αγγίζω δε σ' αγγίζω σ' ονειρεύομαι”.....
Ελπίζω δεν ελπίζω σ' ονειρεύομαι....... Είναι στιγμές...με έντονο το βάρος της συνείδησης...ή μήπως στιγμές που μέσα σου κυριεύει εκείνο το συναίσθημα που σε γεμίζει φόβο? Σαν το χρονόμετρο που τρέχει μετρώντας τα δευτερόλεπτα της δικής μας ζωής και δεν αφήνει χώρο στην αναπνοή μας. Επιεικής ο μέλλοντας χρόνος και απρόβλεπτος ο στιγμιαίος. Τη στιγμή που σύμφωνα με τα διεθνή στάνταρ η πολιτική προστασία αποτελεί θεσμό .... Ε και? Υπερβαίνουν τους 20 λέει οι νεκροί.... και από τους 88 και παραπάνω ενήλικες τραυματίες οι 11 είναι σοβαρά μέχρι να ανατραπούν και πάλι τα δεδομένα... και να αυξηθεί η κλίμακα σε ένα timing που δεν συμφωνεί με τη λογική!
Μήπως δικά τους ήταν τα παιδιά που χάθηκαν? Μήπως αυτοί πόνεσαν για να τα φέρουν στον κόσμο? "οι πολεμιστές του φωτός.....που αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλο από το βλέμμα"....η σημασία της διαίσθησης....η χρησιμοποίηση του ενστίκτου....η ανησυχία για το ασήμαντο....όλα παράξενα...ακόμα και η θέα μέσα από το στρογγυλό τζάμι..του ασθενοφόρου!!

Η Αποκάλυψη των Ζόμπι: Η διαφημιστική εκστρατεία για την Ετοιμότητα Έκτακτης Ανάγκης


Αναρωτιέστε γιατί τα Ζόμπι συνεχίζουν να περπατούν νεκρά σε πολλές ιστοσελίδες; Πρόκειται για μια διαφημιστική εκστρατεία του Αμερικανικού Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC), με στόχο την προσέλκυση κυρίως του νεαρότερου κοινού σε μια ευρεία ποικιλία θεμάτων σχετικά με την ετοιμότητα σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και τη λήψη μέτρων αυτοπροστασίας από καταστροφικά συμβάντα.


Οι δημοσιεύσεις της ιστοσελίδας του CDCπεριλαμβάνουν προληπτικές συμβουλές σχετικά με τα ζόμπι μαζί με τις συνήθεις συμβουλές για την προετοιμασία ενός κιτ έκτακτης ανάγκης τις εξόδους διαφυγής σε περιπτώσεις σεισμού ή τυφώνα.
Η ιδέα αυτής της διαφημιστικής εκστρατείας είχε ξεπεράσει ακόμη και τις προσδοκίες των εμπνευστών της. Η ιστοσελίδα από την πρώτη μέρα έναρξης της εκστρατείας παρουσίασε τόση αυξημένη κίνηση που κατέρρευσε προσωρινά.

Δευτέρα 23 Ιουλίου 2018

Το χρέος του δυνατού



Καθοδήγηση… Είναι η πλεύση χωρίς επιστροφή… Ένα τρυφερό άγγιγμα στον ώμο και μια γλυκιά παρότρυνση αρκούν για να σηκώσουν την άγκυρα και να ωθήσουν την προπέλα της καρδιάς για τα λιμάνια της ευχαρίστησης. Κανένας δε γεννιέται καπετάνιος… Κανείς δε γεννιέται με σκοπό να πνίξει στα βαθιά την αξιοπρέπεια των άλλων, αν έχει χαράξει από μικρός τη ρότα του έχοντας στο πηδάλιο την ευαισθησία για να προσεγγίζει τις καρδιές των συνανθρώπων του.
Βλέπω παιδιά να χλευάζουν συνομηλίκους τους. Βλέπω ενήλικες να φέρονται βάναυσα στους συνανθρώπους τους δίχως ίχνος σεβασμού και ευγένειας. Βλέπω «δυνατούς» να αποφεύγουν «προβληματικούς-αδύναμους» σαν να νοσούν από κάποια μολυσματική ασθένεια… Βλέπω εκείνους που γεννήθηκαν με νοητικά και κινητικά προβλήματα, εκείνους που η μοίρα τους σφραγίστηκε με τη γέννησή τους από το χρώμα του δέρματος τους κι από τη φυλετική τους καταγωγή. Βλέπω την αδικία των ανθρώπων να κατακρεουργεί έναν δίκαιο και μεγαλειώδη κόσμο με την αδυναμία των «δυνατών» να καθοδηγήσουν σωστά τη σκέψη τους.