
Πείθεις συχνά τον εαυτό σου ότι αντέχεις, ότι μπορείς να περιμένεις εκείνο το «καλύτερο» που προσδοκάς. Παλεύεις μέσα σου να μείνεις όρθιος στις δύσκολες στιγμές, να μην εγκαταλείψεις, να μην προδώσεις την ως τώρα διαδρομή σου. Κι, όμως, είναι τόσες οι φορές που νιώθεις την ανάγκη να παραιτηθείς, να αποδεσμευτείς από τις υποσχέσεις που έχεις δώσει. Έχεις κουραστεί να προσπαθείς για την αλλαγή, για την ανατροπή που δεν έρχεται. Θα ήθελες να αποχωρήσεις από εκεί που βουλιάζεις... χωρίς να κοιτάξεις καν πίσω σου...
Δεν ξέρεις αν φταίει η κούρασή σου, οι ματαιώσεις σου, οι άνθρωποι γύρω σου ή το κενό που κατά διαστήματα νιώθεις... Κάποιες φορές είναι τόσα αυτά που συσσωρεύονται, που θα ήθελες αντί να διορθώνεις, να μπορείς απλώς να φύγεις, να κάνεις μια νέα αρχή. Να επαναπροσδιορίσεις ξανά τον εαυτό σου, χωρίς τις αλυσίδες του παρελθόντος. Λυπάσαι τον κόπο σου για όσα ως τώρα έχεις μοχθήσει, αλλά πιο πολύ λυπάσαι τα όνειρά σου που λιμνάζουν, γιατί δεν τολμάς να βγεις από τη βολή σου, από τις λάθος επιλογές σου, από τους συμβιβασμούς σου.
Άθελά μας εγκλωβιζόμαστε σε «πρέπει», σε τύψεις, σε εγωισμούς που μας διαβρώνουν, που μας αποξενώνουν από την ίδια μας την ταυτότητα. Προσπαθείς να βρεις τι φταίει για τη ζωή που δεν σε εκφράζει πια έτσι όπως την έχεις δομήσει! Αν αφαιρέσεις το άγχος, τις υποχρεώσεις, τις εκκρεμότητες, τον αγώνα για την επιβίωση και την επιτυχία, δεν ξέρεις τι θα απομείνει που θα είναι «εσύ». Δεν ξέρεις αν θα τρομάξεις όταν διαπιστώσεις ότι κάτω από τον στίβο της καθημερινότητας υπάρχει ένας εαυτός που δεν σου θυμίζει σε τίποτα αυτό που ήσουν πολλά χρόνια πριν.









«Τα γυαλιά ηλίου δεν είναι ένα αξεσουάρ μόδας, αλλά ένα πολύτιμο βοήθημα για την προστασία των ματιών από την υπεριώδη ακτινοβολία του ηλίου», λέει 







