Καιρό τώρα με παιδεύει κάποια σκέψη…
Μήπως αυτό στο οποίο η «φαντασία» τους έχει οδηγήσει πολλούς επιστήμονες της εποχής μας, στην κατασκευή, δηλαδή, ενός ρομπότ που θα έχει τόσες ικανότητες ώστε να φτάσει να ελέγχει τον άνθρωπο, δεν είναι προϊόν της φαντασίας τους αλλά μία πραγματικότητα την οποία δίχως να το ξέρουν βιώνουν και προσπαθούν να μιμηθούν;;;
Όσο και αν φανώ «γραφική» για άλλη μια φορά σε πολλούς, δεν διστάζω να πω, ότι αισθάνομαι πως το σώμα μας, αφού το γεμίσουμε πληροφορίες μέχρι την εφηβεία περίπου, αποκτά στη συνέχεια δική του οντότητα, νιώθει αυτόνομο και αν δεν το κατανοήσουμε αυτό εγκαίρως και του το επιτρέψουμε, διοικεί τη ζωή μας, πέρα από τη δική μας θέληση και την οδηγεί σε δρόμους, που έχουν δημιουργήσει για εμάς οι κοινωνικές συνθήκες που υπήρχαν γύρω μας κατά το μεγάλωμά μας...
Μαθαίνει εύκολα ο εγκέφαλος. Μαθαίνει να κάνει (ή να συντονίζεται και να παίρνει από το περιβάλλον...) λογικές σκέψεις και συνειρμούς. Δημιουργεί ένα «εγώ» που δεν είναι η πραγματική μας φύση, την οποία και δεν αφήνει να λειτουργήσει, αν αυτή δεν βρει την δύναμη να τον κάνει πέρα και να του πάρει την πρωτοκαθεδρία…

















