ΡΗΞΗ ΠΡΟΣΘΙΟΥ ΧΙΑΣΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ - ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΣΤΑΔΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ (Μέρος Τέταρτο)

3.3 ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΣΤΑΔΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ

Με βάση τα μοντέλα του στρες που περιγράφονται από τους Martem (1977) και Passer (1982), ο Weiss και ο Troxel (1986) πρότειναν ότι οι τραυματισμένοι αθλητές περνούν ομοίως σε τέσσερα στάδια της αντίδρασης σε τραυματισμό. Μια απλοποιημένη μορφή αυτού του μοντέλου σε σχέση με την αντίδραση του αθλητή στον τραυματισμό, παρουσιάζεται στο Σχήμα 1.

Αρχικά, τι συνέβη; 

Σε αυτή την περίπτωση οι τραυματισμοί είναι οι ίδιοι οι παράγοντες άγχους από τους οποίους προέρχονται και τα υπόλοιπα στάδια αντίδρασης. Αυτό αποτελεί το πρώτο στάδιο.

Δεύτερον, τι σκέφτονται οι αθλητές για το τι συνέβη;

 

Αυτό το στάδιο περιλαμβάνει γνωστική εκτίμηση του τραυματισμού από τον αθλητή και της ικανότητάς του να το χειριστεί. 

Η θετική ή αρνητική αντίληψη έχει επίδραση στο επόμενο στάδιο. Οι αθλητές είναι πιθανόν να νιώθουν ότι έχουν απογοητεύσει την ομάδα, τον προπονητή ακόμα και την οικογένεια τους ή φίλους, ή ότι ο τραυματισμός είναι σοβαρός που μπορεί να θέσει τέλος στην συνέχεια της καριέρας τους. 

 Σε αυτό το στάδιο είναι ενδεδειγμένη η παρέμβαση ενός αθλητικού ψυχολόγου, ώστε να γίνει μια ακριβής διάγνωση με πληροφορίες και από τον προπονητή αποκατάστασης και τον φυσιοθεραπευτή, με καθοριστικό αντίκτυπο στην ολοκληρωμένη αποκατάσταση. 

 Το τρίτο στάδιο αναφέρεται στο πώς αισθάνονται οι αθλητές σε σχέση με το τι συνέβη. 

Μετά την γνωστική αντίληψη του τραυματισμού ακολουθεί η συναισθηματική αντίδραση του αθλητή στον τραυματισμό, ο οποίος βιώνει αισθήματα όπως άγχος και ανησυχία (M. Wiese και R. Weiss, 1987, Pedersen 1986). 

 Τα συναισθήματα μπορεί επίσης να έχουν αντίκτυπο στους αθλητές σωματικά μέσω του πόνου που σχετίζεται με τραυματισμό ή ανεπιθύμητες συστολές στη θέση του τραυματισμού (Nideffer, 1980). 

 Οι αθλητικοί ψυχολόγοι μπορούν να εκπαιδεύσουν τους αθλητές για να ελέγξουν τα συναισθήματα τους ώστε να μειωθούν αυτές οι αρνητικές παρενέργειες. 

 Τέλος, τι θα κάνουν οι αθλητές για το τι συνέβη; 

Το τελευταίο στάδιο διαδικασία άγχος ζημίας είναι η συνέπεια όσον αφορά την συμπεριφορά στα σωματικά και ψυχολογικά ζητήματα που προκύπτουν κατά τη διάρκεια ενός τραυματισμού μέχρι την αποκατάσταση του. 

 Όσον αφορά την τήρηση των προγραμμάτων αποκατάστασής, η συμπεριφορά των αθλητών είναι τελικά αυτό που καθορίζει αν θα ανακάμψουν ή όχι, εάν δηλαδή θα επέλθει η επάνοδος σε αθλητικές δραστηριότητες (Weiss & Troxel, 1986). 

3.4 ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙ Ο ΑΘΛΗΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ

Οι Pedersen (1986) και Rotella και Heyman (1986) θεωρούν ότι οι αθλητές μπορούν να παρουσιάζουν ενδείξεις θλίψης μετά από τραυματισμό (Kubler-Ross, 1969). Η αποδόμηση της πραγματικότητας του μπορεί να έχει τέτοια αποτελέσματα. 

 Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου κυρίαρχα συναισθήματα είναι ο θυμός, η άρνηση του τραυματισμού, καθώς και οι μεταπτώσεις και εναλλαγές σε συναισθήματα και συμπεριφορές.

 Αισθήματα αϋπνίας, κόπωσης, κλάμα, ενοχλητικά όνειρα ή ενοχή για την αποχώρηση από την ομάδα τους βιώνονται κατά κόρον στη διάρκεια αυτής της περιόδου από τους αθλητές. Επίσης η κατάθλιψη είναι μια κοινή συναισθηματική αντίδραση για τους αθλητές σε αυτή τη φάση. 

 Ανεξάρτητα από το πώς περιγράφεται το παραπάνω μοτίβο συμπεριφοράς που απαντάται στον τραυματισμό (Jingzhen Yang,2010) οι αθλητές μπορεί να εμφανίσουν διαφορετικές αντιδράσεις στον τραυματισμό. Πρόκειται για μια διαδικασία εξατομικευμένη. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε ένα αλληλεπίδραση τόσο των προσωπικών τους χαρακτηριστικών όσο και των περιστασιακών παραγόντων τον τραυματισμό. 

 Έτσι οι αθλητικοί ψυχολόγοι βρίσκονται σε θέση όχι μόνο να βοηθήσουν στην ψυχολογική αποκατάσταση του αθλητή, αλλά και να έχουν άμεση επιρροή στην φυσική αποκατάσταση του αθλητή, εκπαιδεύοντας τον ψυχολογικά, να αποδέχεται, να παρακινεί τον εαυτό του και να απόκτηση μια συνέπεια απέναντι στο πρόγραμμα αποκατάστασης.

3.5 ΘΕΣΠΙΣΗ ΣΤΟΧΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ 

 Η διαδικασία παροχής κίνητρου στον τραυματισμένο αθλητή κρίνεται ως ζωτικής σημασίας για την επιτυχή αποκατάσταση και ομαλή επανένταξη σε αθλητικές δραστηριότητες (M. Wiese και R. Weiss, 1987). 

 Στρατηγικές που μπορούν εύκολα να χρησιμοποιηθούν είναι ο καθορισμός στόχων, η χαλάρωση και η νοερή απεικόνιση ώστε να απαλλαγούν σε έναν βαθμό από το άγχος και την ανησυχία λόγω της τραυματικής εμπειρίας, καθώς και η θετική εσωτερική ανατροφοδότηση. 

 Οι τεχνικές αυτές μπορούν να εφαρμοστούν σε όλες τις φάσεις του τραυματισμού προκειμένου να παρακινηθούν οι αθλητές με τα προγράμματα αποκατάστασής τους. 

Ο καθορισμός του στόχου 

 Πρώτον, οι αθλητές, ο γυμναστής, ο φυσιοθεραπευτής, ο γιατρός και οι αθλητικοί ψυχολόγοι πρέπει να συνεργαστούν για να θέσουν ρεαλιστικούς στόχους για την αποκατάσταση. 

Αυτοί οι στόχοι πρέπει να είναι : 

 Συγκεκριμένοι. 

 Μετρήσιμοι. 

 Γραμμένοι και αναρτημένοι σε εμφανή θέση, ώστε ο αθλητής να αξιολογεί και ο ίδιος την πρόοδο του σε τακτά χρονικά διαστήματα. 

 Τέλος, οι αθλητικοί ψυχολόγοι και άλλοι θα πρέπει να μιλάνε με τους αθλητές για το άθλημα τους. Συχνά οι άνθρωποι αποφεύγουν να συζητούν αυτό το θέμα με τους αθλητές, σαν το άθλημα τους να μην υπάρχει πλέον. Συχνά, όμως, οι αθλητές θέλουν να μιλήσουν για το άθλημά τους και να συμπεριλάβουν στις συνομιλίες τους αυτό το κομμάτι της προ τραυματισμού καθημερινούς ρουτίνας τους (Pedersen, 1986).

Σημειώνεται επίσης πως, εάν εκφραστεί η επιθυμία από τους αθλητές να μιλήσουν για την εποχή που αγωνίζονταν, τους συμπαίκτες τους ή για την επερχόμενη συμμετοχή τους στο παιχνίδι, θα πρέπει να παρακινούνται να το πράξουν. Οι αθλητικοί ψυχολόγοι θα πρέπει να συμμετάσχουν στις συνομιλίες με τους αθλητές προκειμένου να διατηρηθεί το ενδιαφέρον και ο ενθουσιασμός τους για τον αθλητισμό (M. Wiese και R. Weiss, 1987).

3.6 ΠΟΤΕ ΟΙ ΑΘΛΗΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΣΕ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ ΑΘΛΗΜΑΤΑ 

 Σύμφωνα με τους M. Wiese και R. Weiss, Psychological Rehabilitation and Physical Injury (1987), προτείνεται ο αθλητής να επιτρέπεται να επιστρέψει στον ανταγωνισμό όταν θεωρείται τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά έτοιμος. Επαγγελματίες στον τομέα της αθλητικής ψυχολογίας θα είναι επιθυμητό να εξακριβωθεί η ψυχολογική ετοιμότητα των αθλητών για να κριθεί η ετοιμότητα ου αθλητή για την επάνοδο σε ανταγωνιστικές συνθήκες. 

 Πριν την επιστροφή στον ανταγωνισμό, ο αθλητής θα πρέπει να έχει ένα αίσθημα αυτοπεποίθησης και σιγουριάς για την επιτυχή του αποκατάσταση από τον τραυματισμό. 

 Κατά την επιστροφή του είναι πιθανόν να τεθούν στον αθλητή από τον ίδιο του τον εαυτό ερωτήματα σχετικά με το εάν θα μπορεί να ανταποκριθεί στο ίδιο επίπεδο προ τραυματισμού ή εάν θα ξανατραυματιστεί (Jane Crossman, 1997). 

 Αυτά τα ερωτήματα πρέπει να λυθούν από ολόκληρη την ομάδα που ανέλαβε την επανένταξη του αθλητή, από τον γυμναστή, τον προπονητή, τον φυσικοθεραπευτή αλλά και από τον αθλητικό ψυχολόγο, παρέχοντας πληροφορίες στον αθλητή σχετικά με την αθλητική του. 

 Σημαντικό σημείο εδώ είναι να αποφευχθεί η επανάληψη του κύκλου τραυματισμού, επιτρέποντας την πρόωρη επιστροφή σε ανταγωνιστικές συνθήκες αθλητών οι οποίοι έχουν ολοκληρώσει επιτυχημένα το πρόγραμμα αποκατάστασης επιτυχώς σε μικρότερο χρονικό διάστημα από το προσδοκόμενα αλλά συνεχίζουν να έχουν υψηλά επίπεδα ανησυχίας και φόβου σχετικά με τον τραυματισμό τους, (Robert H. Brophy, et al, 2012)

 

ΕΠΑΝΕΝΤΑΞΗ ΣΕ ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΡΗΞΗ ΠΡΟΣΘΙΟΥ ΧΙΑΣΤΟΥ ΣΥΝΔΕΜΟΥ (Μέρος Πρώτο)

ΡΗΞΗ ΠΡΟΣΘΙΟΥ ΧΙΑΣΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ - ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΚΑΚΩΣΗΣ - ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑ - ΔΙΑΓΝΩΣΗ - ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ (Μέρος Δεύτερο)

ΡΗΞΗ ΠΡΟΣΘΙΟΥ ΧΙΑΣΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ - ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΛΗΣΗ - ΠΩΣ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΟΙ ΑΘΛΗΤΕΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ (Μέρος Τρίτο)

ΡΗΞΗ ΠΡΟΣΘΙΟΥ ΧΙΑΣΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ - ΠΩΣ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΟΙ ΑΘΛΗΤΕΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ (Μέρος Τέταρτο)

ΕΠΑΝΕΝΤΑΞΗ ΣΕ ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΡΗΞΗ ΠΡΟΣΘΙΟΥ ΧΙΑΣΤΟΥ ΣΥΝΔΕΜΟΥ 

Επιμέλεια: ΣΤΑΦΥΛΙΔΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ 

Α.Ε.Μ: 16603 

 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΙΟΥΝΙΟΣ 2017

ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ