ΥΓΕΙΑ

ΑΠΟ ΒΑΣΩ ΔΕΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η Υγεία, ζητούμενο και ευχή όλων στις μέρες μας, ήταν αρχαιοελληνική θεότητα, προσωποποίηση της υγείας του σώματος και της ψυχής. Ως αρχαιότερο κέντρο λατρείας της αναφέρεται η Τιτάνη στη Σικυώνα, όπου βρίσκονταν ιερό του Ασκληπιού και της Υγείας. Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική παράδοση ο Αρίφρων ο Σικυώνιος έγραψε ύμνο για τη θεά, της οποίας η λατρεία διαδόθηκε και στην Αθήνα περίπου από το 420 π.Χ.
Κατά τη μυθολογία η Υγεία ήταν σύζυγος ή κόρη του Ασκληπιού και της Ηπιόνης αδελφής της Αθηνάς, αδελφές της δε -ή κόρες της ανάλογα με την εκδοχή του μύθου - ήταν η Πανάκεια, η Ιασώ η Ακεσώ (Ασκληπιάδες) και κατά το Σούδα η Αίγλη. Εκτός από την Αθήνα, τη λάτρευαν και σε άλλες πόλεις, όπως στις Θεσπιές, στην Ελάτεια, στα Μέγαρα, στην Κόρινθο και στο Άργος.
Στην ελληνική μυθολογία κατέχει εξέχουσα θέση στην λατρεία του πατέρα της Ασκληπιό. Ωστόσο, ενώ ο Ασκληπιός – στον οποίο αναφερθήκαμε στη δημοσίευση της προηγούμενης Δευτέρας -, συνδέεται άμεσα με την θεραπεία των ασθενειών, η θεά συνδέθηκε με την πρόληψη των ασθενειών και τη διατήρηση της κατάστασης της υγείας.
Ορειχάλκινο άγαλμα της θεάς Υγείας, ήταν τοποθετημένο στην Ακρόπολη κοντά σε αρχαιότερο βωμό, αμέσως μετά την είσοδο από τα Προπύλαια.
Ο Ορφικός ύμνος της υγείας δείχνει τη σημασία που απέδιδαν οι αρχαίοι Έλληνες στην υγεία: «Ιμερόεσα, ερατή, πολυθάλμιε, παμβασίλεια, κλύθι μάκαιρ΄ Υγίεια, φερόλβιε, μήτηρ απάντων...»

Τα ουρλιαχτά

Τούτο το βράδυ σε ένα ψηλό λόφο κανένας από τους λύκους δεν ούρλιαζε, ούτε για κυνήγι πήγε..Κανείς δεν μπορούσε να κλείσει μάτι..

Η μαμά λύκαινα κρατούσε στην αγκαλιά της το αναμάλιαρο λυκάκι της με τα άλλα να την έχουν περικυκλώσει, κατέβαλε υπερλυκαίνες προσπάθειες να τα κοιμίσει..

Οι ζοφερές ερωτήσεις τους και η περιέργεια τους κρατούσε το πνεύμα τους σε εγρήγορση και τα μάτια φεγγάρια στον κατακόκκινο ουρανό που φέγγιζε από πάνω τους..

-Μαμά γιατί φύγαμε από το σπίτι μας δεν μου αρέσει πολύ εδώ..

-Ακολουθούμε το ένστικτο του αρχηγού της αγέλης μας λυκάκι μου και είδες βγήκε αληθινό αν μέναμε πίσω κανείς μας δεν θα είχε μείνει ζωντανός, θα είχαμε καεί όλοι.

-Γιατί δεν απαντάμε στα ουρλιαχτά που έρχονται από τον απέναντι λόφο...Φωνάζουν τα αδέλφια μας..

-Παιδί μου δεν είναι τα αδέλφια μας! Άνθρωποι είναι που φωνάζουν!

-Αλήθεια μπορούν οι άνθρωποι να έχουν ίδια λαλιά με μας;

-Ναι μπορούν όταν αγριεύουν, όταν φοβούνται , όταν αντικρίζουν το θάνατο..Καίγονται παιδάκι μου ζωντανοί!

-Ποιος έβαλε τη φωτιά μαμά;

Ήταν και αυτός γονιός...

Ο καπνός είχε μείνει στον αέρα και η σκόνη δεν είχε καν ακόμη κατακάτσει από την φρικτή μετωπική έκρηξη-σύγκρουση των δύο αυτοκινήτων,  που είχαν δώσει ραντεβού μακάβριο σε αυτόν τον δρόμο του θανάτου, στον δρόμο από την Κόρινθο στην Πάτρα.

Το σούρουπο και η συννεφιά "έφτιαχναν" μια ακόμη πιο τρομακτική ατμόσφαιρα για τους πρώτους οδηγούς που σχεδόν αμέσως έφθασαν και έμειναν άφωνοι στον κρανίου αυτόν τόπο.

Η στιγμιαία βουβαμάρα τρόμου, που είχε πέσει ανάμεσα στους συγκλονισμένους θεατές του δράματος που διαδραματιζόταν, έσπασε από το επίμονο δυνατό κουδούνισμα ενός κατάχαμα πεσμένου μικρού κινητού τηλεφώνου που ασταμάτητα καλούσε κάποιον από τους ήδη μέσα στα αίματα νεκρούς άτυχους νεαρούς, σχεδόν παιδιά, οδηγούς των κομματιασμένων οχημάτων.

ΣΥΝΕΒΗ ΚΑΠΟΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΟ ΕΚΑΒ.....

Ένα μικρό ακατάστατο δωμάτιο, που το φώτιζε ελάχιστα μια λάμπα στο ταβάνι, ίσα ίσα για να μπορείς να διακρίνεις ότι ο άνθρωπος που ήταν ξαπλωμένος διαγώνια στο κρεβάτι ήταν ήδη νεκρός....

Έξω άρχιζε να πέφτει το φως της μέρας....

Ήταν νωρίς το απόγευμα...

Φτωχικό σαν τα έπιπλα του δωματίου και το σπίτι,μια μικρή μονοκατοικία λίγο έξω από την πρωτεύουσα....
Με δυό ανθρώπους να το κατοικούν...
Η μεσόκοπη κυρία γύρω στα 65 και ο σύζυγός της που ήδη είχε κάνει μυδρίαση, στην κρεβατοκάμαρα...

Εκεί που παλεύαμε να επαναφέρουμε έναν άνθρωπο στην ζωή, την παγωμένη ατμόσφαιρα που ο θάνατος είχε κάνει την εμφάνιση του, έσπαγε το κλάμα και το παραμιλητό της γυναίκας....

Εκεί μαθαμε ότι είχαν χάσει το μοναχοπαίδι τους, την κόρη τους σε τροχαίο πριν λίγα χρόνια....μαζί με τον άντρα της...και ήταν και έγκυος κάποιων μηνών.....δεν θυμάται ακριβως...χάθηκαν τα πάντα για αυτούς....έμειναν μόνοι τους έχοντας συντροφιά ο ένας τον άλλον....ζούσαν με μια σύνταξη.....
και πάλευες και πιο δυνατά...και για αυτά που άκουγες....
η κούραση απο την ΚΑΡΠΑ έφευγε και πείσμωνες κι άλλο....
να επαναφέρεις έναν άνθρωπο....
για να δώσεις ελπίδα σε αυτή την γυναίκα που κοντοστεκόταν στην πόρτα και έκλαιγε και φώναζε να κάνουμε ότι μπορούμε...

Ήταν τόσο όμορφα εδώ που υποθέτω ότι ξέχασα να πεθάνω

ΜΙΑ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένα ευτυχισμένο, έξυπνο και χαρούμενο κορίτσι που αγαπούσε την ζωή.

Καθώς το κορίτσι μεγάλωνε, πολλές φορές πληγώνονταν, όπου και να πήγαινε δεν ένιωθε ασφαλής, και άρχισε να σκέπτεται ότι δεν ήταν καλή…

Καθώς τα χρόνια περνούσαν έγινε πολύ λυπημένη και θυμωμένη μέσα της, αλλά εξωτερικά προφασίζονταν ότι όλα ήταν εν τάξει. Άρχισε να κάνει πράγματα που δεν ήταν καλά για το σώμα της – έτρωγε κακές τροφές, ανησυχούσε συνεχώς και ξεχνούσε να τρέχει και να παίζει. Όταν επέστρεφε σπίτι από την δουλειά έκλαιγε γιατί μισούσε την δουλειά της.

Και τότε μια μέρα, αρρώστησε πολύ σοβαρά και ο γιατρός της είπε ότι θα πέθαινε σε έξη μήνες.

Εγκατέλειψε τον εαυτό της, άφησε τη δουλειά της, και πήγε να μείνει σε μια παράγκα, δίπλα σε μια λίμνη για όσες ημέρες της είχαν απομείνει.

Ένα χρόνο αργότερα ο γιατρός της της τηλεφώνησε και εκείνη απάντησε στο τηλέφωνο!

Έμεινε έκπληκτος και την ρώτησε: «Πώς γίνεται και είσαι ακόμα ζωντανή;»