Προετοιμασία Κλίνης με Κλινήρη Ασθενή

 Οι νοσηλευτικές δεξιότητες που προβάλλονται από το κανάλι, δύναται να είναι συμπληρωματικές μεταξύ τους και όπου κρίνεται σκόπιμο παρατίθεται σύνδεσμος (link) στη ροή της δεξιότητας.

Για κάθε νοσηλευτική δεξιότητα: Πραγματοποιούμε υγιεινή των χεριών πρίν και μετά την διαδικασία Ενημερώνουμε και εξασφαλίζουμε την συναίνεση του ασθενή Εξασφαλίζουμε την ιδιωτικότητα του ασθενή, όταν κρίνεται αναγκαίο Ενημερώνουμε την καρτέλα νοσηλείας και το νοσηλευτικό διάγραμμα του ασθενή

Η επικοινωνία των νοσηλευτών με ασθενείς που πάσχουν από άνοια σε πλαίσια φροντίδας

 

Το βίντεο που θα παρακολουθήσετε δημιουργήθηκε με την συνεργασία των Πρότυπων Ξενώνων Ηλικιωμένων Ηλιαχτίδα και Ίριδα και του ΤΕΙ Κρήτης Τμήμα Νοσηλευτικής.

Στόχος είναι η ευαισθητοποίηση και η εκπαίδευση των νοσηλευτών στο σημαντικό θέμα της επικοινωνίας τους με τους ασθενείς που πάσχουν από άνοια κυρίως προχωρημένων σταδίων.

Στο βίντεο συμμετείχαν σπουδαστές Νοσηλευτικής και μέλη του προσωπικού των μονάδων μας.

Ποια είναι η κλινική εικόνα της εκλαμψίας;

Εκλαμψία:

Όταν μια γυναίκα με προεκλαμψία εμφανίσει σπασμούς τότε έχει εκλαμψία. Η προεκλαμψία μπορεί να εξελιχτεί γρήγορα και χωρίς προειδοποίηση. Συνήθως όμως εμφανίζονται τα συμπτώματα της βαριάς προεκλαμψίας. Στη συνέχεια εμφανίζονται οι σπασμοί:

• Η γυναίκα είναι ακίνητη, ωχρή και έχει συσπάσεις στο πρόσωπο.
• Στην συνέχεια καθηλώνει το βλέμμα, εμφανίζει τους τονικούς σπασμούς και κυάνωση προσώπου και χειλιών.
• Ακολουθούν οι κλονικοί σπασμοί: Τα βλέφαρα ανοιγοκλείνουν συνεχώς, το κεφάλι κινείται δεξιά αριστερά, από το στόμα βγαίνει αφρός, η αναπνοή είναι σαν ρόγχος, η γλώσσα πέφτει έξω από το στόμα και κινδυνεύει να κοπεί.

Ποιες θα είναι οι συνέπειες για το νεογνό αν η μητέρα νοσήσει από ερυθρά στο 1ο τρίμηνο της εγκυμοσύνης;

Είναι ελαφρά εξανθηματική νόσος και οφείλεται στον ιό της ερυθράς.

Μεταδίδεται με σταγονίδια που σχηματίζονται με την αναπνοή. Εκδηλώνεται με πυρετό, εξάνθημα, λεμφαδενοπάθεια και πόνο στις αρθρώσεις. Η ερυθρά είναι συνήθως ελαφρά νόσος και υποχωρεί χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερη θεραπεία. Πρόβλημα δημιουργείται όταν η γυναίκα αρρωστήσει από ερυθρά στη διάρκεια της εγκυμοσύνης και μάλιστα στο πρώτο τρίμηνο που είναι το κρίσιμο διάστημα για το σχηματισμό του εμβρύου. 

Στην εγκυμοσύνη δεν κινδυνεύει η γυναίκα αλλά το έμβρυο. 

Αν η λοίμωξη συμβεί στο πρώτο τρίμηνο, και το έμβρυο επιβιώσει, εμφανίζει συγγενείς ανωμαλίες σε ποσοστό που φτάνει το 80%. οι συγγενείς ανωμαλίες που προκαλεί η ερυθρά διακρίνονται σε:

Τι περιλαμβάνει η αντικειμενική εξέταση του νεογνού στα πρώτα 5 λεπτά από τη γέννηση;

ΠΡΩΤΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ

Προτού όμως οδηγηθεί το μωρό στο πρώτο του μπάνιο, ο παιδίατρος πρέπει ν’ αξιολογήσει τη γενική κατάσταση του νεογνού με τη βοήθεια της βαθμολογίας κατά Apgar.

Πολλά νεογέννητα αμέσως μετά τον τοκετό τους, εμφανίζουν προβλήματα από το αναπνευστικό ή το κυκλοφορικό. Πολλοί λόγοι ευθύνονται γι’ αυτά τα προβλήματα, όπως είναι ένας κοπιαστικός και μακρύς τοκετός, η περιτύλιξη του ομφάλιου λώρου, η νάρκωση της μητέρας. Τα παραπάνω μπορούν να προκαλέσουν ενδομήτρια υποξία και ασφυξία στο βρέφος, κάτι το οποίο μπορεί να επιβαρύνει τη μετέπειτα ζωή του.

Διαπιστώνουμε λοιπόν πόσο σημαντική είναι η εξέταση και παρατήρηση της γενικής κατάστασης του νεογνού ιδίως τα πρώτα λεπτά της ζωής του μετά την έξοδό του από τη μήτρα της μητέρας του.

Για την αξιολόγηση λοιπόν της γενικής κατάστασης του νεογνού την ώρα αμέσως μετά τη γέννησή του και τα πρώτα λεπτά της εξωμήτριας ζωής του, χρησιμοποιείται η «βαθμολογία κατά Apgar».

Βλέπουμε ότι αξιολογούνται οι καρδιακοί παλμοί, η αναπνοή, ο τόνος, η αντίδραση στα ερεθίσματα και το χρώμα του, τα πρώτα 1 , 2 και 5, λεπτά της ζωής του.

Στρώσιμο απλού κρεβατιού.

Το στρώσιμο του κρεβατιού είναι μια νοσηλευτική διαδικασία, και έχει σκοπό να εξασφαλίσει στον άρρωστο άνεση, ασφάλεια και κατάλληλες προϋποθέσεις για πρόληψη κινδύνων (λοιμώξεις, κατακλίσεις, πτώσεις), ιδιαίτερα σε κλινήρεις αρρώστους.

Το νοσηλευτικό προσωπικό εκτελεί γρήγορες, ακριβείς και ήπιες κινήσεις, ζητά τη συνεργασία του κλινήρη αρρώστου και προσέχει τη στάση τον σώματός του (πρόληψη οσφυαλγίας).

Πριν το στρώσιμο, προηγείται η χορήγηση ουροδοχείου και σκωραμίδας, καθώς επίσης, και το λουτρό καθαριότητας σε κλινήρεις αρρώστους.

Πρώτα στρώνουμε στους αρρώστους που είναι λερωμένοι με εκκρίματα (ιδρώτα, ούρα, κόπρανα), μετά τους βαριά αρρώστους , στη συνέχεια τους περιπατητικούς και τελευταία, τους αρρώστους με λοιμώδη νοσήματα (σ’ αυτή την περίπτωση φοράμε γάντια) και τοποθετούμε τα σεντόνια σε ειδικό σάκο (αυτοδιαλυόμενο).(εικ. 1)

α. Στρώσιμο απλού κρεβατιού με αλλαγή σεντονιών, από δύο άτομα.

Υλικά που απαιτούνται: (εικ. 2+3)

Πως εξασφαλίζεται η βατότητα του αεραγωγού στο ΤΕΠ;

Έλεγχος αεραγωγού και προστασία της ΑΜΣΣ

Τα θύματα σοβαρών τραυματισμών, πολύ συχνά, εμφανίζουν απόφραξη αεραγωγού που οδηγεί ταχύτατα σε υποξία και θάνατο.

Η εκτίμηση της βατότητας του αεραγωγού και η διασφάλισή της παραμένει το πρώτο βήμα στην αντιμετώπιση των σοβαρών τραυμάτων. Σε επαπειλούμενο ή φραγμένο αεραγωγό, θα πρέπει να γίνει ενδοτραχειακή διασωλήνωση χωρίς υπερέκταση της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης (ΑΜΣΣ), διότι σε κάθε σοβαρό τραύμα πρέπει πάντα να θεωρείται ότι συνυπάρχει κάκωση ΑΜΣΣ.

Η εκτίμηση αεραγωγού σε τραυματία με συνείδηση γίνεται ως εξής:

Αντιμετώπιση ασθενούς με πνευμοθώρακα στο ΤΕΠ και Νοσηλευτική Φροντίδα

Η θεραπεία του πνευμοθώρακα αποσκοπεί, αφενός στην απομάκρυνση του αέρα, αφετέρου στην αποφυγή υποτροπής του πνευμοθώρακα. Όταν ο πνευμοθώρακας καταλαμβάνει λιγότερο από 15-20% του ημιθωράκιου, χωρίς ή με ήπια συμπτώματα, αντιμετωπίζεται συντηρητικά, δηλαδή, συνιστάται στον άρρωστο να παραμείνει κλινήρης και να παρακολουθείται από το γιατρό και ακτινογραφικά. Πολλές φορές χορηγείται και οξυγόνο.

Η θεραπεία εκλογής, όμως, ενός μεγαλύτερου πνευμοθώρακα, είναι η τοποθέτηση θωρακικής παροχέτευσης (Billau).

Ένδειξη θωρακοτομής υπάρχει όταν ο πνεύμονας δεν εκπτύσσεται, παρά την εφαρμογή παροχέτευσης ή όταν ο άρρωστος εμφανίσει επιπλοκές.

Τα κλινικά σημεία που δηλώνουν την ύπαρξη υποξίας.

• Οξείες και χρόνιες αναπνευστικές παθήσεις (αναπνευστική ανεπάρκεια, πνευμονία, ατελεκτασία, πνευμονική εμβολή, καρκίνος πνεύμονα).
• Καρδιολογικές παθήσεις (καρδιακή ανεπάρκεια έμφραγμα του μυοκαρδίου, αρρυθμίες, καρδιογενές shοck, στηθάγχη).
• Νευρολογικές παθήσεις (κρανιοεγκεφαλική κάκωση).
• Σοβαροί τραυματισμοί.
• Πνιγμός, νόσος των δυτών.

 ή

Ποια είναι η σειρά ταχείας αντιμετώπισης των αρρώστων με οξύ πνευμονικό οίδημα;

Ανάλογα με την κατάστασή του ασθενούς και την αιτία του πνευμονικού οιδήματος, χορηγούνται ένα ή περισσότερα φάρμακα όπως διουρητικά και βρογχοδιασταλτικά.

Τα διουρητικά είναι φάρμακα εκλογής για όλα σχεδόν τα οιδήματα. Αυξάνουν την ούρηση και έτσι μειώνουν τα υγρά του σώματος. Με αυτό τον τρόπο το σώμα απαλλάσσεται από ένα μεγάλο φορτίο και κυκλοφορεί καλύτερα το αίμα.

Η χορήγηση οξυγόνου είναι άλλο βήμα για τη θεραπεία του πνευμονικού οιδήματος μέσω ειδικής μάσκας ή ρινικής κάνουλας (ένα εύκαμπτο πλαστικό σωλήνα με δύο ανοίγματα που χορηγούν οξυγόνο σε κάθε ρουθούνι).

Στο οξύ πνευμονικό οίδημα υπάρχει άμεσος κίνδυνος, όμως ο ασθενής μπορεί να σωθεί αν δοθεί γρήγορα η ακόλουθη θεραπεία:

• Σχεδόν καθιστή θέση του ασθενούς με μαξιλάρια στην πλάτη.
• Χορήγηση οξυγόνου με ρινικό σωλήνα, 6-8 λίτρα/ανά λεπτό.
• Ενδοφλέβια χορήγηση φουροσεμίδης 40-80 mg, διγοξίνης 0,5 mg (ιδιαίτερα αν υπάρχει ταχυαρυθμία) και μορφίνη 10-20 mg αν δεν υπάρχουν σοβαρές διαταραχές των αερίων αίματος.

Με τη φουροσεμίδη επιδιώκεται η διούρηση και η αποσυμφόρηση των πνευμόνων και με τη διγοξίνη επιδιώκεται η τόνωση της καρδιάς και η καταστολή του αναπνευστικού κέντρου, ώστε οι αναπνοές να γίνουν αραιότερες και βαθύτερες. Η μορφίνη περιορίζει τη φλεβική επιστροφή στου αίματος στους πνεύμονες και ηρεμεί τον ασθενή.

Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί το πνευμονικό οίδημα να αποβεί μοιραίο, ακόμη και αν έχει χορηγηθεί ταχύτατα η θεραπεία. Η έκβαση εξαρτάται από την κατάσταση της καρδιάς και των πνευμόνων καθώς και από την ποσότητα του υγρού στους πνεύμονες.

Αντιμετώπιση ασθενή με οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου στο ΤΕΠ

H ρήξη της αθηρωματικής πλάκας σε μια στεφανιαία αρτηρία οδηγεί στη δημιουργία αποφρακτικού θρόμβου. H τυπική HKΓφική εικόνα σε συνδυασμό με τα κλασικά συμπτώματα οδηγούν στη διάγνωση του οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου με ανάσπαση του ST (STEMI) το οποίο έχει συγκεκριμένο τρόπο αντιμετώπισης τόσο στην οξεία όσο και στην χρόνια φάση.

Eπαναιμάτωση  

Οι ασθενείς με STEMI που προσέρχονται στο νοσοκομείο είναι υποψήφιοι για άμεση φαρμακευτική  θρομβόλυση ή μηχανική επαναιμάτωση (εφαρμογή άμεσης αγγειοπλαστικής), εφόσον δεν έχουν παρέλθει περισσότερες από 12 ώρες από την έναρξη των συμπτωμάτων. H χορήγηση θρομβόλυσης προϋποθέτει αποδεκτό κίνδυνο αιμορραγικών επιπλοκών. O κυριότερος κίνδυνος  της θρομβόλυσης παραμένει η πιθανότητα εγκεφαλικής αιμορραγίας (περίπου 0,5-1%) με παράγοντες κινδύνου την ηλικία, το μικρό σωματικό βάρος, το θήλυ φύλο και τη μη ελεγχόμενη υπέρταση. Oι απόλυτες αντενδείξεις είναι η ενεργός αιμορραγία, η πρόσφατη μείζων επέμβαση ή τραυματισμός, η ενδοκράνια νεοπλασία ή τραύμα, το ιστορικό εγκεφαλικής αιμορραγίας και το ιστορικό πρόσφατου (6 μηνών) ισχαιμικού αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου.  Η μηχανική επαναιμάτωση με άμεση αγγειοπλαστική δεν έχει συγκεκριμένες αντενδείξεις και είναι η προτιμώμενη θεραπεία, ιδίως σε άτομα με υψηλό αιμορραγικό κίνδυνο.

H στρατηγική για την επιλογή της μεθόδου επαναιμάτωσης έχει διαμορφωθεί με βάση ορισμένες στέρεες γνώσεις που έχουν προκύψει από την τυχαιοποιημένη σύγκριση των δύο μεθόδων.

Αιτίες που προκαλούν αύξηση της θερμοκρασίας του οργανισμού.

α. Μικροβιακές τοξίνες: Επιδρούν στο κέντρο ρύθμισης της θερμοκρασίας σώματος που βρίσκεται στον υποθάλαμο. Είναι μια περιοχή στο εσωτερικό του εγκεφάλου που έχει αρκετά ρυθμιστικά κέντρα.

β. Ουσίες από κακοποιημένα κύτταρα που προέρχονται από τραύμα, χειρουργικές τομές και φλεγμονώδεις αντιδράσεις.

γ. Εξωτερικοί παράγοντες: Ηλιακές ακτίνες που πέφτουν κάθετα στο σώμα και βαρύ ντύσιμο ή θερμή και υγρή ατμόσφαιρα. Στις δύο τελευταίες περιπτώσεις, η θερμοκρασία ανεβαίνει, επειδή εμποδίζεται η εξάτμιση του ιδρώτα και δεν αποβάλλεται κάποιο μέρος της θερμότητας του σώματος προς το περιβάλλον.

ή

Αύξηση της θερμοκρασίας του οργανισμού μπορεί να προκληθεί από εξωτερικούς ή εσωτερικούς παράγοντες.

Εξωτερικοί παράγοντες:
1. Αυξημένη θερμοκρασία της ατμόσφαιρας
2.Αυξημένη υγρασία της ατμόσφαιρας
3.Βαρύ ντύσιμο
4.Μακροχρόνια έκθεση στον ήλιο

Σε ποιες δηλητηριάσεις δεν ενδείκνυται η κένωση του στομάχου με έμετο;

Αντενδείξεις πρόκλησης εμετού ή πλύσης στομάχου:

• Σε δηλητηρίαση με καυστικές ουσίες (οξέα ή αλκάλεα), για το φόβο μεγαλύτερης τοπικής βλάβης ή διάτρησης. Σε αυτή την περίπτωση χορηγούμε από το στόμα μεγάλη ποσότητα νερού ή γάλακτος για πετύχουμε αραίωση της ουσίας στο στομάχι.
• Σε σπασμούς
• Σε κωματώδη κατάσταση. για το φόβο πνιγμονής. Σε αυτή την περίπτωση μπορούμε να κάνουμε πλύση μετά από ενδοτραχειακή διασωλήνωση