Ρινόκερος (Ιονέσκο)

 

«Ο ρινόκερος» όπως λέει ο Ιονέσκο, έργο αντίστασης κατά της παραπληροφόρησης, της κάθε προπαγάνδας, έργο ενάντια στην παράλογη «λογική» και στα ψέματα που σερβίρουν οι επικυρίαρχοι, που καθοδηγούν τις ανθρωπόμαζες, εκείνοι που αποκτηνώνουν τους ανθρώπους.

Σε μια αλλόκοτη και παράλογη ιστορία του θεατρικού του έργου με τίτλο «Ο ρινόκερος» ο Ευγένιος Ιονέσκο περιγράφει μια μικρή επαρχιακή πόλη στην οποία όλοι οι άνθρωποι μετατρέπονται βαθμιαία σε ρινόκερους, δηλαδή χάνουν την ανθρωπιά τους, αποκτηνώνονται και προσαρμόζονται στο κομφορμιστικό ρεύμα της εποχής τους με την ενσωμάτωσή τους στην νέα ζωώδη κυρίαρχη κατάσταση πραγμάτων. Το έργο κλείνει με την εσωτερική πάλη του πρωταγωνιστή του Μπερανζέ, του τελευταίου που ακόμη παραμένει άνθρωπος, αφού και η σύντροφός του Νταίζη υποχώρησε κι αυτή και μετατράπηκε σε ρινόκερο.

Και ο Μπερανζέ καταλήγει:

Τι βιώνω 7 χρόνια, μεγαλώνοντας ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού;

 

• Να καταλαβαίνω και να νιώθω τι χρειάζεται και τις ανάγκες του χωρίς να μου έχει πει μια λέξη ακόμα. Να πετάω από τη χαρά μου με κάθε πολύ μικρή κατάκτησή του. Μπορεί να μην έχει συμμετάσχει σε παρέλαση ή να μην έχει πει ποίημα σε σχολική γιορτή, αλλά ακόμα και οι μουτζούρες που κάνει σε ένα χαρτί μου φαίνονται τα ωραιότερα έργα τέχνης.
• Να ανακαλύπτω δυνάμεις που ούτε καν ήξερα ότι είχα, στο άκουσμα της διάγνωσης του να πεισμώνω, να γεμίζω δύναμη, να μην το βάζω κάτω, να είμαι αισιόδοξη και να πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά και όσο μεγαλώνει θα βελτιώνεται.
• Δεν έχω δικαίωμα να απογοητευτώ, ακόμα και πριν λίγους μήνες που ο παιδοψυχίατρος μου είπε ότι αφού δεν έχει μιλήσει μέχρι τα 6 μισή μάλλον δε θα μιλήσει ποτέ, να ελπίζω και να εύχομαι να τον διαψεύσουμε.

Ονειροπλόοι εν στολή αγάπης

 "Χωρίς τη φύση,

η ποίηση μέσα μου
είναι νεκρή".

  Υπάρχουν άνθρωποι που ακολουθούν την ευθεία οδό για την ουσιαστική ευτυχία της ζωής τους. Είδαν την αυγή μιας νέας κατεύθυνσης, εκτίμησαν τις εικόνες του χρόνου που έγιναν στάχτη γύρω τους, ενώ ένιωσαν αστείρευτη ευγνωμοσύνη ανασαίνοντας την εκπνοή της φύσης. Αγκαλιάζουν ένα δέντρο με κλειστά μάτια, δακρύζουν στον κυματισμό του πρωινού μαΐστρου, ενώ εναρμονίζονται απόλυτα με την τελειότητα των αισθήσεων. 

  Αρνούνται να συμμετάσχουν σε βεντέτες, αισθάνονται κατάκοποι όταν αντιμετωπίζουν τις κακότροπες συνήθειες των συνανθρώπων τους, μα ίπτανται πάνω από υγρά ουράνια τόξα όταν συναντούν μια ψυχή που ανήκει στο είδος τους.

Κορνήλιος Καστοριάδης: ''Η άνοδος της ασημαντότητας''

«Από εκεί και πέρα, αν εξετάσουμε τη σημερινή κατάσταση, κατάσταση αποσύνθεσης και όχι κρίσης, κατάσταση αποσάθρωσης των δυτικών κοινωνιών, διαπιστώνουμε μια αντινομία πρώτου μεγέθους:

Το απαιτούμενο είναι κολοσσιαίο, πάει πολύ μακριά –και οι άνθρωποι, τέτοιοι που είναι και τέτοιοι που αναπαράγονται συνεχώς από τις δυτικές κοινωνίες μα και από τις άλλες, βρίσκονται σε κολοσσιαία απόσταση από αυτό.

Τι είναι το απαιτούμενο;

Η πομπή

 Το κείμενο συμμετείχε στον 

λογοτεχνικό διαγωνισμό των

Εκδόσεων Καλλιτεχνείον, με θέμα 

"Ο άνθρωπος δίχως προσωπείο".

Θα ταξιδεύει στο ίντερνετ και 

από αυτή την ταπεινή σελίδα.

  Ελένη Ψαρρά 

Είναι αργά. Κάθομαι απέναντι από ένα μαγικό παράθυρο. Κοιτάζω τον νυχτερινό ουρανό και αναγνωρίζω τους φωτεινούς σχηματισμούς του χρόνου και της ύλης. Η αντανάκλασή τους καθρεφτίζεται στα μάτια μου και νιώθω ότι όλα τα μυστήρια της πλάσης παραδίνονται απόψε στα χέρια μου για να τα αγκαλιάσω. Θεατής των καιρών και των γεγονότων παρακολουθώ την κοσμική παράσταση με εισιτήριο τη χρονική στιγμή της ύπαρξής μου. Αυτή η ώρα είναι δική μου, μα η γλυκύτητά της με παρακινεί να σε σκεφτώ. Να γράψω μερικές λέξεις, πριν κλέψει η ασυναίσθητη μορφή του ύπνου την πληρότητα αυτού του συναισθήματος. 

  Κρατώ μια υγρή, ολόλευκη σελίδα. Ψάχνω, εναγωνίως, να βρω έναν τίτλο για το καινούριο μου ξεκίνημα. Έκανα ένα σκοτεινό ταξίδι στη σκέψη και στη γνώση, με όνειρο μια ηλιαχτίδα στην απεραντοσύνη του κόσμου. Ύφανα με τον ιστό των αισθήσεων τη βιωματική μου διαδρομή, έτσι ώστε να συμβαδίζει με τον αφηγηματικό μου εαυτό, για να μπορώ να βρω την αλήθεια. 

Το κενόδοξο προσωπείο

 

«Κάθε μάσκα, κατά βάθος,
επιθυμεί να πέσει. Εκτός από
τη μάσκα της υποκρισίας».
Richard Garnett 
Άγγλος συγγραφέας
(1835-1906)

Ελένη Ψαρρά

  Μέχρι πρόσφατα πίστευα ότι η πλεονεξία ήταν το χειρότερο ελάττωμα των ανθρώπων. Νόμιζα πως η απληστία ήταν βαθιά ριζωμένη στο dna μας εκ γενετής, αλλά και λόγω της εξελικτικής ανάγκης του είδους μας να αναζητά την αφθονία για να επιβιώσει. Πάντα θέλαμε περισσότερα, γιατί φοβόμαστε την έλλειψη αγαθών που φέρνουν οι κακοί καιροί. 

Όπως φαίνεται από την ιστορία, αυτοί που αποθήκευαν τροφή θεωρούνταν προνοητικοί και συνετοί, όταν ερχόταν η εποχή των ισχνών αγελάδων.  Είναι μια λογική εξήγηση για κάποιον που εμφανίζει συμπτώματα πλεονεξίας. 

Ας δεχτούμε, με επιεική διάθεση, ότι η πλειοψηφία της κοινωνίας συνεχίζει τις κληρονομικές συνήθειες των πεινασμένων προγόνων της κι ότι εκδηλώνει την ανασφάλειά της με την υπερβολική συσσώρευση υλικών αγαθών, αν και δε θα πρέπει να συγχωρείται η αδιαφορία προς τους συνανθρώπους μας που ζουν στη φτώχεια.

Δώσε μου λιγάκι ουρανό

 «Δεμένοι πισθάγκωνα με τα 

σχοινιά των ψευδαισθήσεων

στο πιο ευάλωτο κατάρτι της

ζωής. Στον μαγικό εκείνο 

χώρο, όπου αποτυπώνεται 

η κοινή, ανθρώπινη ανάγκη 

για ουρανό».

Μίλτος Σαχτούρης

Ποιητής (1919-2005)

  Ελένη Ψαρρά

Είναι μερικές φορές που νιώθω ένα δροσερό αεράκι να εισέρχεται από τις γρίλιες του παραθύρου μου και να θροΐζει τις κουρτίνες ανάλαφρα, σαν να ανασαίνει ένας άγγελος. Αισθάνομαι τη γλυκύτητα αυτής της ανάσας να γεμίζει με φρέσκο οξυγόνο το δωμάτιό μου, σαν να θέλει να ξυπνήσει την κοιμισμένη μου διαίσθηση από την αδράνεια. Με καλεί ν’ ανοίξω το παράθυρο και να κοιτάξω για τελευταία φορά τον κόσμο.

  Πέρασα τη ζωή μου, προσδοκώντας ένα σημάδι από τον ουρανό. Μια ένδειξη ότι πλησιάζει η αλλαγή των εφήμερων καιρών. Υπομένω τη φθοράς της εποχής μου, για να γίνω μάρτυρας μιας αποκαλυπτικής διαδοχής. Θέλω να ζήσω το μεταίχμιο δύο εποχών, την αναγέννηση των ηθών, την κάθαρση των ασεβών και την πτώση των ρωμαϊκών οργίων του 21ου αιώνα, ώστε να αντικρίσω με συγκίνηση την αυγή της νέας εποχής. Να διακρίνω, από τα βάθη τ’ ουρανού, το χρώμα της αγνότητας που φέρει το ξεκίνημα μιας νεογέννητης μέρας. 

Μεθυσμένοι επαναστάτες του Χρόνου

 Ελένη Ψαρρά

«Πρέπει να είναι κανείς

μόνιμα μεθυσμένος για να
μην αισθάνεται το φριχτό
φορτίο του Χρόνου που τσακίζει
τους ώμους του και τον υποχρεώνει
να γέρνει προς τη γη. Ρωτήστε τον άνεμο,
το κύμα, το αστέρι, το πουλί, το ρολόι,
ό,τι φεύγει, ό,τι βοά, ό,τι μιλά, ό,τι άδει
και θα απαντήσουν: -Είναι ώρα να μεθύσετε
για να μην είστε σκλάβοι μαρτυρικοί του
Χρόνου. Μεθάτε χωρίς σταματημό.
Με κρασί, ποίηση ή αρετή. Ό,τι προτιμάτε…»
Σαρλ Μπωντλέρ -Μεθάτε-
Γάλλος ποιητής (1821-1867)

7 στρατηγικές που μας βοηθούν να αντιμετωπίσουμε την αβεβαιότητα της ζωής

  

Είναι πολύ δύσκολο για τους ανθρώπους να ζουν κάτω από καταστάσεις που προκαλούν τόσο μεγάλη αβεβαιότητα. Ο εγκέφαλός μας αντιμετωπίζει την αβεβαιότητα ως απειλή και μας προστατεύει αναγκάζοντάς μας να εστιάσουμε τις προσπάθειές μας στη δημιουργία κλίματος βεβαιότητας.

Κάποιες φορές όμως είναι για εμάς πιο αποτελεσματικό να σταματούμε την προσπάθεια να δημιουργήσουμε κλίμα βεβαιότητας, μιας και είναι αδύνατο να γνωρίζουμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον. Αυτό είναι ακόμη πιο σημαντικό σε περιόδους που ζούμε υπερβολικές καταστάσεις, όπως αυτήν της πανδημίας που έχει διαταράξει μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς μας και έχει σε πολλές περιπτώσεις καταστρέψει τα όποια σχέδια είχαμε κάνει για το μέλλον. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να μάθουμε να ζούμε με την αβεβαιότητα.

Ο μαθηματικός John Allen Paulos έγραψε ότι: «Η μόνη βεβαιότητα που υπάρχει είναι η αβεβαιότητα. Το μόνο ασφαλές πράγμα είναι να μάθουμε να ζούμε με την ανασφάλεια.»

Πως μπορούμε λοιπόν να τα καταφέρουμε όταν όλα φαίνεται να έχουν ξεφύγει εντελώς από τον έλεγχό μας;

Μήπως να βουτήξουμε στα βαθειά;

 

Ζούμε στον αφρό. Κυριολεκτικά.

Ζούμε στην επιφάνεια, βλέπουμε την επιφάνεια, σχετιζόμαστε με την επιφάνεια και μας ενδιαφέρει μόνο η επιφάνεια.

Μιλάω, κυρίως, για τη σχέση με το σώμα μας.

Τείνουμε να αγνοούμε τη φυσιολογία μας και το τι πληροφορίες μας δίνει -πέρα ​​από το προφανές καμπανάκι κινδύνου, τον πόνο.

Ασχολούμαστε όμως με την εικόνα μας. Πολύ. Και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να την διατηρήσουμε όπως τη θυμόμαστε. Όταν ήμαστε μικρότεροι.

Παθαίνουμε ντελίριο μόλις εμφανιστεί ρυτίδα ή όταν η κόμη αρχίζει να αραιώνει ή όταν εμφανιστεί το σωσιβιάκι στη μέση μας -δεν εννοώ αυτό της θαλάσσης.

Και παίρνουμε τα μέτρα μας. Για να «παραμένουμε νέοι». Εμφανισιακά.

Ένα συγκινητικό βίντεο για την παιδική αναπηρία που όλοι πρέπει να δούμε.

Η Μαρία είναι ένα μικρό κορίτσι που πηγαίνει σχολείο. Παρακολουθεί τα μαθήματά της, παίζει με τις φίλες της, κάνει ότι και οι συμμαθητές της. Μία μέρα έρχεται στην τάξη ένα μικρό αγόρι, ο Νικόλας, που δεν κάνει τίποτα απ’ ότι κάνουν οι συμμαθητές του. Ένα αγόρι «αλλιώτικο» από τα άλλα.

Ο Νικόλας κινείται με αναπηpικό καροτσάκι και δεν μπορεί να εκφραστεί όπως τα άλλα παιδιά της ηλικίας του. Και ενώ όλοι οι υπόλοιποι συμμαθητές του τpομάζουν μπροστά στην αναπηρία του και απομακρύνονται, η Μαρία είναι η μόνη που του δίνει σημασία, γίνεται φίλη και μικρή «δασκάλα» για τον Νικόλα.

Οι λέξεις που λένε οι άνθρωποι στο κατώφλι του θανάτου

Κάποια μέρα μπορεί να καθίσετε στο κρεβάτι ενός ατόμου που αγαπάτε και θα έχετε την τελική συνομιλία μαζί του.

Αυτή η συνομιλία θα σας προσκαλέσει σε μια μοναδική κατάσταση, αυτή που υπάρχει μεταξύ ζωής και θανάτου. Μπορεί να ακούσετε λέξεις που εκφράζουν επιθυμία για συγχώρεση, συμφιλίωση ή ένα τελευταίο αίτημα. Μπορεί ακόμη να υπάρχουν αναφορές σε πράγματα που δεν βλέπετε ή δεν κατανοείτε.

Η Lisa Smartt, συγγραφέας του βιβλίου Words at the Threshold, κατέγραψε φράσεις που έχουν ειπωθεί λίγο πριν το θάνατο, προσπαθώντας να καταλάβει την αινιγματική γλώσσα των ασθενών που βρίσκονται στο τέρμα της ζωή τους.

Το πτυχίο της καρδιάς

"Να μορφώνεις το
μυαλό χωρίς να μορφώνεις
την καρδιά, είναι σαν να
μη μορφώνεσαι καθόλου".
Αριστοτέλης

  Ελένη Ψαρρά

Πώς νιώθει η καρδιά όταν χτυπά στη σιωπή; 

Όταν περπατά στο κακοτράχαλο μονοπάτι της  συναισθηματικής σπουδής; 

Όταν αντιλαμβάνεται την αίσθηση της διαφορετικότητας; Όταν βλέπει τον κόσμο από τον ρομαντικό θρόνο στα σύννεφα; Αυτό είναι το σύμπαν μιας σπουδασμένης καρδιάς. Γιατί πάντα οδηγεί στην μοναξιά; 

Υπάρχει ένα απροσπέλαστο βαθύ φαράγγι ανάμεσα στους ανθρώπους που δεν σπουδάζουν την καρδιά τους και σε εκείνους που μορφώνουν τα αισθήματά τους. Ένα απόκρημνο και σκοτεινό βάραθρο μεταξύ δύο ανόμοιων πόλων. 

Εκατομμύρια έτη φωτός χωρίζουν εκείνους που δε θέλουν να πληγώνουν τους συνανθρώπους τους από εκείνους που δε νιώθουν τον πόνο των άλλων. Αμέτρητα συναισθηματικά βιβλία παραμένουν αδιάβαστα κι αφήνουν αδιάφορους τους αμόρφωτους της καρδιάς.

Το πηγάδι και το εκκρεμές. Ο βαθύς ύπνος της κατάθλιψης.

«Όταν ξυπνάμε από ύπνο βαθύ,
σκίζουμε το αραχνοϋφαντο πλέγμα
κάποιου εφιάλτη».
Έντγκαρ Άλλαν Πόε

  Όταν είσαι θλιμμένος, αισθάνεσαι σαν να έχεις πέσει μέσα σε ένα βαθύ, σκοτεινό πηγάδι. Όταν κοιτάζεις ψηλά, βλέπεις το στόμιό του τόσο μακρινό, που δεν μπορεί να σε φτάσει το φως του ήλιου. Ο πυθμένας του πηγαδιού είναι υγρός και τραχύς. Ο χρόνος δεν περνά το ίδιο μέσα στο πηγάδι, όπως για εκείνους που ζουν ελεύθεροι στον επάνω κόσμο. 

 Αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι σε έναν βαθύ ύπνο, που μοιάζει με την κατάσταση που βιώνουν οι νεκροφανείς. Είσαι ζωντανός, η καρδιά σου χτυπά, μα το μυαλό σου είναι σε διαρκή ύπνωση. Καταστολή της χαράς και καταδίκη στην αιώνια νέκρωση όλων των γήινων αισθήσεων. 

 Υπάρχει ένα τεράστιο εκκρεμές πάνω από το κεφάλι σου. Κοφτερό κι ακονισμένο σαν λεπίδα, που μετρά τον χρόνο της ποινής για την επανένταξή σου στον επάνω κόσμο. Των κόσμο των φυσιολογικών, ευτυχισμένων όντων. 

Μην αφήσεις τον κόσμο να σε αλλάξει προς το χειρότερο. Το δικαίωμα στην ατομική ελευθερία. Η θυσία του Φραντς Γαϊγκερστάιτερ και η μοίρα των ναυτικών του Εl Faro.

"Το ερώτημα δεν είναι εσύ
ν' αλλάξεις τον κόσμο, αλλά 
ο κόσμος να μην αλλάξει 
εσένα".
Φραντς Γαϊγκερστάιτερ
Αυστριακός αγρότης
που εκτελέστηκε από το
Γ' Ράιχ

  Μάρτιος του 1939. Στρατεύματα του Γ’ Ράιχ παρελαύνουν στα χωριά των αυστριακών Άλπεων, ζητώντας από τους χωρικούς να καταταγούν στον στρατό του Χίτλερ. 

Όλοι ενθουσιάζονται με την ιδέα να ανήκουν στο δυναμικό μιας νεοσύστατης αυτοκρατορίας. Μαγεύονται από τους πύρινους λόγους ενός ψεύτικου ηγέτη και ορκίζονται πίστη στο πρόσωπό του σαν να είναι ένας νέος Μεσσίας, που θα τους ανυψώσει από τη φτώχεια και την ασημαντότητά τους στην κορυφή του κόσμου. Ενστερνίζονται το όραμά του και ξεχύνονται στο πεδίο της μάχης, ικανοποιώντας τις ορέξεις και τις διαταγές του. Πιστεύουν σε εκείνον!

  Ανάμεσα στους χιλιάδες χωρικούς που ακούν το κήρυγμα των αξιωματικών του Γ’ Ράιχ, είναι και ο Φραντς Γαϊγκερστάιτερ. Γνωρίζει ήδη μερικές από τις θηριωδίες του Χίτλερ στον άμαχο και αθώο πληθυσμό των κρατών που υποδουλώθηκαν και με σθένος που θα ζήλευε ακόμη και ο Χίτλερ, αρνείται να ορκιστεί πίστη στον δικτάτορα. 

Οι συγχωριανοί του, ο δήμαρχος, ο πνευματικός του και ο επίσκοπος της περιοχής προσπαθούν να τον μεταπείσουν ώστε να παρουσιαστεί στον στρατό του Χίτλερ, έστω και ως νοσοκόμος, εφόσον δεν επιθυμεί να πολεμά στο πεδίο της μάχης. Ο Φραντς όμως δεν πείθεται. Δε θέλει να πει τα λόγια του όρκου για το τυραννικό στράτευμα, δε χαιρετά σηκώνοντας το χέρι, δε φωνάζει Χάι-Χίτλερ!

  Η συνείδησή του είναι τόσο δυνατή που ούτε η οικογένειά του δεν μπορεί να του επιβάλλει μια παράλογη πραγματικότητα. Του ζητάνε να προσαρμοστεί, αψηφώντας την ανθρωπιά του κι εκείνος αρνείται δογματικά. 

ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ “ μια δυνατή ιστορία της ανθρωπότητας ” - Άρνηση προσφοράς των πρώτων βοηθειών, σήμερα - Σωτήρια η προσφορά των πρώτων βοηθειών, σήμερα (Μέρος Τέταρτο)

Άρνηση προσφοράς των πρώτων βοηθειών, σήμερα 

Να έχει τραυματιστεί και να αιμορραγεί ένας συνάνθρωπος, να έχει καταστεί ανίκανος προς αυτοβοήθεια και αυτοεξυπηρέτηση και να κακοποιείται, να λιντσάρεται, να εξευτελίζεται και να εγκαταλείπεται σε δημόσια θέα, αντί να τυγχάνει ανθρωπιάς και συμπόνιας, σημαίνει ότι έχουμε πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μας, για την αφομοίωση της εντολής του Κυρίου «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως εαυτόν» ή της ιδέας του Ερρίκου Ντυνάν «βοήθεια χωρίς διάκριση σε κείνους που υποφέρουν».  

Η περίπτωση της δολοφονικής επιθετικότητας στον Ζακ Κωστόπουλο στην Αθήνα, το 2018, υπό τις συνθήκες τις οποίες συνέβη, κατέδειξε την ανασφάλεια της ασφάλειας της καθημερινότητας του ανθρώπου από τον συνάνθρωπο.  

Γιατί, οι κυβερνήσεις, οι πολιτικές που εφαρμόζονται, τα μέτρα που επιβάλλονται και η δύναμη της μάζας, στέρησαν από τον άνθρωπο των βιομηχανικών κοινωνιών, τον φυσικό ρυθμό της ζωής, δηλαδή, τον ρυθμό της καθημερινότητας, της οικογενειακής γαλήνης, της εργασιακής σχέσης, της κοινωνικής ευχαρίστησης. Όλα σήμερα κινούνται με ασθματικό ρυθμό. Ο κόσμος βρίσκεται σε μια συνεχή υπερένταση, με τα νεύρα διαρκώς «τεντωμένα». Γι’ αυτό αντιδρά συχνά με τόση βιαιότητα. Λείπει η ηρεμία και η ψυχική γαλήνη. Η ηρεμία αντικαταστάθηκε από την ένταση και η ψυχική γαλήνη από την ταραχή και την επιθετικότητα. (https://www.fire.gr/?p=47725). 

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ γνωρίζει άνθιση η ψυχιατρική και η ψυχανάλυση. Ποτέ άλλοτε στην ανθρώπινη ιστορία δεν είχαμε τόσα φρικιαστικά εγκλήματα χωρίς καμία ουσιαστική αιτία, αλλά για ….. ψυχαγωγία. 

ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ “ μια δυνατή ιστορία της ανθρωπότητας ” - «παροχή» ή «προσφορά» πρώτων βοηθειών; - Τι επιτυγχάνουμε προσφέροντας πρώτες βοήθειες; - Ποινικοποίηση της προσφοράς πρώτων βοηθειών, σήμερα (Μέρος Τρίτο)

Για την ελπίδα της αμοιβαιότητας του οίκτου

 Ο Ερρίκος Ντυνάν, αν και τυχαία, βίωσε την φρίκη του πολέμου σε τέτοιο βαθμό, που συγκλονισμένος και αγανακτισμένος γράφει λίγο αργότερα το περίφημο βιβλίο με τίτλο «un souvenir de Solferino - μια ανάμνησις από το Σολφερίνο» μέσα από το οποίο αποτύπωσε τις οδυνηρές εντυπώσεις του και τα τραγικά βιώματά του, κατέδειξε την απάνθρωπη και ανάλγητη εγκατάλειψη απειράριθμων αβοήθητων τραυματιών στο πεδίο της φονικής μάχης δίχως να τους παρασχεθούν οι απαραίτητες πρώτες βοήθειες, ενώ το βιβλίο του αυτό αποτέλεσε την πιο εμπνευσμένη και ευγενή διακήρυξη ανθρωπισμού, σηματοδοτώντας την αφετηρία μιας λαμπρής, πανανθρώπινης σταυροφορίας, της ενεργού φιλαλληλίας και της σωτήριας ανθρωπιστικής δράσης. Ο Ερρίκος Ντυνάν βάζει τα θεμέλια για την αυστηρή ηθική και νομική αυτοδέσμευση των κρατών, σε μια απαραβίαστη διεθνή συνθήκη που θα καθιέρωνε και θα θεσμοθετούσε επίσημα και απρόσβλητα την ανθρωπιστική δραστηριότητα της νεοσύστατης οργάνωσης για την περίθαλψη των τραυματιών στρατιωτών στα πεδία της μάχης. Ο Ερυθρός Σταυρός μόλις είχε γεννηθεί.



«παροχή» ή «προσφορά» πρώτων βοηθειών;

 Η προσφορά των πρώτων βοηθειών πρέπει να εμπεριέχει ανθρωπιά και συμπόνοια. Ναι μεν κύριος στόχος είναι η σωτηρία της ζωής, η πρόληψη της επιδείνωσης και η ανακούφιση από τον πόνο, αλλά όλα αυτά χωρίς να περιβάλλονται από ανθρωπιά και συμπόνοια, είναι απλές λειτουργικές πράξεις. Έχει καθιερωθεί (εσφαλμένα κατά τον γράφοντα) ο ατυχής όρος «παροχή πρώτων βοηθειών» και όχι ο δόκιμος όρος «προσφορά πρώτων βοηθειών». Ο όρος «παροχή» σημαίνει ότι δίνω σε κάποιον κάτι που μπορεί να περιλαμβάνει το κέρδος κάθε μορφής, ενώ ο όρος «προσφέρω» σημαίνει ότι δίνω σε κάποιον κάτι αφιλοκερδώς. Οι πρώτες βοήθειες δεν παρέχονται αποκλειστικά από επαγγελματίες, αλλά προσφέρονται από κάθε έναν ευαισθητοποιημένο και εκπαιδευμένο πολίτη, προς τον πάσχοντα ή κινδυνεύοντα συνάνθρωπο· και προσφέρονται πρωτίστως από ανθρωπιά.

ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ “ μια δυνατή ιστορία της ανθρωπότητας ” - ΕΡΡΙΚΟΣ ΝΤΥΝΑΝ, ένας σύγχρονος Σαμαρείτης - Ανιδιοτελής προσφορά βοήθειας - Ποιος είναι ο πλησίον μου; - Έργα σωτήρια και όχι λόγια συμπαράστασης (Μέρος Δεύτερο)

ΕΡΡΙΚΟΣ ΝΤΥΝΑΝ, ένας σύγχρονος Σαμαρείτης

1.800 χρόνια, μετά στην Ευρώπη, ένας σύγχρονος Σαμαρείτης, ο Ερρίκος Ντυνάν, νεαρός έμπορος, ευρισκόμενος τυχαία στο πεδίο της μάχης του Σολφερίνο, κινούμενος και ο ίδιος από ευσπλαχνία, προσφέρει βοήθεια στους τραυματίες στρατιώτες, συμπαράσταση και ανακούφιση στον πάσχοντα, χωρίς διάκριση, χωρίς να του ζητηθεί αντάλλαγμα, χωρίς να ερωτηθεί εάν είναι φίλος ή εχθρός.  

Με κίνδυνο την ζωή του κι αυτός, περιθάλπει όσους περισσότερους μπορεί στο πεδίο της μάχης. Έπειτα, στην εκκλησία του κοντινού χωριού Καστιλιόνε, οργανώνει βοήθεια με την συμπαράσταση των κατοίκων του χωριού. Παρέχουν πρώτες βοήθειες στους τραυματίες στρατιώτες.  

Η μάχη του Σολφερίνο και η παρουσία του Ερρίκου Ντυνάν στο «θέατρο του παραλόγου», θα οριοθετήσουν το τέλος μιας εποχής αμφισβήτησης αρχών και αξιών και θα σηματοδοτήσουν την αρχή μιας μαζικής αναγέννησης ιδεών και πρακτικών στα πεδία των μαχών, που στόχο θα έχουν τον σεβασμό στον άνθρωπο και την διατήρηση του ανθρωπισμού μέσα στις φρικαλεότητες των πολέμων (https://www.fire.gr/?p=47425). 

 ‘‘ η φιλοσοφία της παροχής βοήθειας στον πάσχοντα, ανέκαθεν αποτελούσε σύνθεση πνευματικών, ηθικών, ανθρωπιστικών, και κοινωνικών αξιών. Κατά την παροχή βοήθειας μεταβιβάζεται γνήσιο ενδιαφέρον, σεβασμός και φροντίδα προς τον πάσχοντα, ως μοναδικού προσώπου. ’’ 

Είναι ηθική πράξη  η προσφορά βοήθειας στον πάσχοντα;

ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ “ μια δυνατή ιστορία της ανθρωπότητας ” - Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη - Η ηθική, ως ελεύθερη επιλογή - Το αδικαιολόγητο μίσος - Αναλύοντας τις πράξεις των διερχομένων (Μέρος Πρώτο)

Λίγα Λόγια 

Η προσφορά βοήθειας στον συνάνθρωπο, ιδιαίτερα στον ανήμπορο, στον πονεμένο, στον κινδυνεύοντα είναι πρώτα και πάνω απ’ όλα ευθύνη και έπειτα ηθική υποχρέωση κάθε ανθρώπου, όπως ηθική υποχρέωση είναι ο σεβασμός στους γονείς, ο σεβασμός στην προσωπική αξιοπρέπεια και τιμή κάθε ανθρώπου.  

Κριτήριο του πολιτισμού, ανθρώπων, κοινωνιών και λαών, δεν είναι τόσο το ποσό των γνώσεων και το επίπεδο της τεχνικής τους αναπτύξεως, όσο ο ηθικός τους χαρακτήρας και η ετοιμότητα για πράξεις γενναίες και ευεργετικές για τον συνάνθρωπο και για την ανθρωπότητα. 

Η φιλανθρωπία, μια παρεξηγημένη έννοια από τους νεόκοπους καπιταλιστές, που έχει φθαρεί με την πάροδο του χρόνου ως ετυμολογική σημασία, είναι η έμπρακτη εκδήλωση της αγάπης, με ανιδιοτέλεια, που χάρις σε αυτήν πολλοί συνάνθρωποί μας, αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της ζωής και την επόμενη ημέρα με κουράγιο και αισιοδοξία. 

Η προσφορά βοήθειας, εμπεριέχει την προσφορά των πρώτων βοηθειών όταν είναι αναγκαία, η οποία πρέπει να διακατέχεται από  ανθρωπιά και συμπόνοια. Ναι μεν κύριος στόχος είναι η σωτηρία της ζωής, η πρόληψη της επιδείνωσης και η ανακούφιση από τον πόνο, αλλά όλα αυτά χωρίς να περιβάλλονται από ανθρωπιά και συμπόνοια, είναι απλές λειτουργικές πράξεις.  

Η πομπή. Η οδός κάθε πρόδρομης γενιάς

Ελένη Ψαρρά

"Τα όνειρα είναι ένας χάρτης.
Χωρίς αυτά δεν πάμε πουθενά". 
Carl Sagan-Cosmos 
Αστροφυσικός

  Το αρχαίο ρολόι της δημιουργίας χτυπά δίχως να σκέφτεται τον μηδαμινό χρόνο που αναλογεί σε μια ανθρώπινη ζωή. Κάθε γενιά διαδέχεται την άλλη σαν να παρελαύνει σε μια μακρόσυρτη πομπή που προχωρά μονάχα προς το μέλλον. Οι επιστήμονες λένε πως η νοήμων ζωή είναι το μέσο για να καταλάβει το Σύμπαν τον εαυτό του. Την υπόστασή του. Ένα εξελικτικό χρέος εκατομμυρίων ετών, που περνά με την κληρονομική σκυτάλη από τον γονέα στο παιδί του. Δισεκατομμύρια ρολόγια του παρόντος και του παρελθόντος παλεύουν για την ελπίδα εκείνης της μοναδικής γενιάς του μέλλοντος που θα φτάσει εκεί που δεν μπορούσαν να φτάσουν οι αρχέγονες γενιές. Οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι ο άνθρωπος του μέλλοντος δε θα μοιάζει με εμάς. Θα έχει στα κύτταρά του τα σημάδια όλων των πρόδρομων γενεών και τη συνολική γνώση των προκατόχων του, αλλά μια καρδιά απελευθερωμένη από μικρόψυχα δόγματα.

  Κάθε λέξη που έχω διαβάσει έως τώρα , κάθε ταπεινό βίωμα που έχει καταγραφεί στο ασήμαντο ημερολόγιο της εφήμερης ύπαρξής μου είναι ένα κομμάτι από ένα τεράστιο παζλ, που αν συμπληρωθεί σωστά σε οδηγεί σε ένα μοναδικό συμπέρασμα.