Διασώστης ΕΚΑΒ Ρόδου
Μέρος Πρώτο
Μέρος Δεύτερο
Μέρος Τρίτο
Μέρος Τέταρτο
Σκανδιναβικές χώρες
Η Σκανδιναβία αποτελείται από πέντε χώρες. Αυτές είναι η Δανία, η Φινλανδία, η Ισλανδία, η Νορβηγία και η Σουηδία. Τα συστήματα προνοσοκομειακής φροντίδας σε αυτές τις πέντε χώρες έχουν περισσότερες ομοιότητες παρά διαφορές. Η βασική τους ίσως ομοιότητα είναι η συμμετοχή του αναισθησιολόγου σαν προνοσοκομειακό γιατρό κάτι το οποίο παρατηρήθηκε ότι συμβαίνει και σε χώρες της κεντρικής Ευρώπης(21).
1) Δανία: Το σύστημα υγείας της Δανίας χωρίζεται σε δύο τομείς, την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας και την ενδονοσοκομειακή. Με την πρωτοβάθμια ασχολούνται κυρίως γενικοί γιατροί οι οποίοι εφόσον χρειαστεί λειτουργούν παραπεμπτικά για έναν ασθενή το να έχει πρόσβαση στο νοσοκομείο. Το μεγαλύτερο μέρος των παροχών υγείας στην χώρα είναι δωρεάν για τους κατοίκους.
Στο προνοσοκομειακό κομμάτι το προσωπικό που το απαρτίζει μπορεί να χωριστεί όπως και στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, σε διασώστες, νοσηλευτές και γιατρούς. Και εδώ συναντάτε η διαβάθμιση όσον αφορά τους διασώστες και την εκπαίδευση την οποία έχουν λάβει.
Συγκεκριμένα υπάρχουν τρεις κατηγορίες οι οποίες είναι, η βασική, η ενδιάμεση και η προχωρημένη.
Ακόμα όμως και στην βασική εκπαίδευση δεν επιτρέπεται ο διασώστης να πραγματοποιήσει διαδικασίες όπως η ενδοτραχειακή διασωλήνωση.
Παρόλο που υπάρχουν πολλά κοινά στις Σκανδιναβικές χώρες όσον αφορά την λειτουργία των ασθενοφόρων τους, διαφέρουν ως προς τον καθορισμό του χρόνου άφιξης στα περιστατικά, με την Δανία και συγκεκριμένα την πρωτεύουσα της την Κοπεγχάγη να έχει οριοθετήσει χρόνο ανταπόκρισης στα πέντε λεπτά(20).
2) Φινλανδία: Η Φινλανδία διαθέτει πληθυσμό 5.3 εκατομμυρίων κατοίκων και αποτελείται από διοικητικά ανεξάρτητους δήμους, καθένας από τους οποίους είναι υπεύθυνος στην παροχή βασικής ιατρικής και προνοσοκομειακής φροντίδας.
Στις μεγαλύτερες πόλεις της, το Πυροσβεστικό Σώμα λειτουργεί συνήθως και ως διασωστικό ενώ στις αγροτικές περιοχές δραστηριοποιούνται ιδιωτικοί φορείς.
Οι Πυροσβέστες οι οποίοι εργάζονται στα ασθενοφόρα της χώρας έχουν πραγματοποιήσει την βασική εκπαίδευση διάρκειας 1.5 έτους στο Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας της Δανίας ενώ στο προχωρημένο επίπεδο συναντώνται οι νοσηλευτές και οι διασώστες τετραετούς φοίτησης.
Αντίθετα με την Δανία η ενδοτραχειακή διασωλήνωση είναι στο καθηκοντολόγιο ακόμα και του διασώστη βασικής εκπαίδευσης, μαζί με χορήγηση υγρών, αλλά όχι φαρμάκων. Ο χρόνος ανταπόκρισης στις πόλεις για τα απλά ασθενοφόρα κυμαίνεται περίπου στα 5-7 λεπτά ενώ για τις μονάδες στα 10 με 15(20). 3)
Ισλανδία: Η χώρα της Ισλανδίας είναι η μικρότερη των πέντε Σκανδιναβικών έχοντας πληθυσμό περίπου 288.000 κατοίκων εκ των οποίων το 63% κατοικεί στην πρωτεύουσα της, το Ρέικιαβικ. Οι κλιματολογικές συνθήκες παίζουν μεγάλο ρόλο στην παροχή της επείγουσας προνοσοκομειακής φροντίδας στην χώρα καθώς κυρίως κατά την διάρκεια του χειμώνα η πρόσβαση στους δρόμους δεν είναι εφικτή.
Ένα πολύ σημαντικό κομμάτι που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην Ισλανδία είναι το ότι η εκπαίδευση των διασωστών της γίνεται με βάση τα Αμερικάνικα πρότυπα και τις αμερικάνικες βαθμίδες.
Όπως θα αναφερθεί και παρακάτω στην Αμερική υπάρχουν τρεις διαφορετικές βαθμίδες(22) ανάλογα με τις οποίες χαρακτηρίζονται οι διασώστες οι οποίες είναι:
Τεχνικοί Επείγουσας Ιατρικής – Βασικό επίπεδο (Emergency Medical Technicians - B)
Τεχνικοί Επείγουσας Ιατρικής – Μεσαίο επίπεδο (Emergency Medical Technicians - I)
Διασώστες (EMT – P)
Στην πόλη του Ρέικιαβικ η ανταπόκριση στα περιστατικά γίνεται πάντοτε με τα ασθενοφόρα τα οποία διαθέτουν διασώστες, και υπάρχουν και αυτά τα οποία διαθέτουν και γιατρό. Για τις απομακρυσμένες περιοχές το πιο πιθανό είναι να πραγματοποιηθεί χρήση των εναέριων μέσων, όπως είναι τα ελικόπτερα, τα οποία συνεργάζονται με τα τμήματα επειγόντων περιστατικών των νοσοκομείων(20).
4) Νορβηγία: Η Νορβηγία έχει πληθυσμό 4.5 εκατομμυρίων κατοίκων και χωρίζεται σε 19 δήμους. Οι ακρογωνιαίοι λίθοι της προνοσοκομειακής φροντίδας στην χώρα είναι οι γενικοί γιατροί και τα ασθενοφόρα.
Την διαχείριση των κλήσεων και της λειτουργίας του τηλεφωνικού κέντρου την έχουν εξειδικευμένοι στα πρωτόκολλα νοσηλευτές.
Τα 26 ασθενοφόρα ανήκουν και λειτουργούν εκ μέρους περιφερειακών επιχειρήσεων υγείας, από ιδιωτικούς και δημόσιους φορείς όπως τα νοσοκομεία, το Πυροσβεστικό σώμα αλλά και από εθελοντικές οργανώσεις, όπως είναι για παράδειγμα ο Ερυθρός Σταυρός.
Όπως έχει παρατηρηθεί και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, για το επάγγελμα του διασώστη υπάρχουν βαθμίδες με την βασική και εκείνη η οποία δίνει στον διασώστη περισσότερες δυνατότητες όσον αφορά την αντιμετώπιση ενός περιστατικού.
Εκτός από τα ασθενοφόρα, στη Νορβηγία υπάρχουν από το 1988 και τα εναέρια μέσα τα οποία δεν περιορίζονται μόνο σε ελικόπτερα αλλά και σε αεροπλάνα. Όσον αφορά το καθαρά ιατρικό προσωπικό, συμμετέχουν μόνο αναισθησιολόγοι οι οποίοι έχουν λάβει μια εκπαίδευση δύο ετών σύμφωνα με τις οριοθετήσεις του Υπουργείου Υγείας(20). 5)
Σουηδία: Η Σουηδία είναι η μεγαλύτερη από τις πέντε Σκανδιναβικές χώρες έχοντας πληθυσμό 8.9 εκατομμυρίων κατοίκων. Το κράτος έχει την πλήρη ευθύνη χρηματοδότησης για τις υπηρεσίες υγείας στις οποίες συγκαταλέγονται και αυτές της προνοσοκομειακής φροντίδας.
Στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας η αντιμετώπιση στα περιστατικά γίνεται με επίγεια μέσα, ενώ σε πόλεις όπως η Στοκχόλμη αλλά και κομμάτια της βόρειας ορεινής περιοχής της χρησιμοποιούνται και εναέρια.
Στην Σουηδία υπάρχουν είκοσι τηλεφωνικά κέντρα λήψης επείγουσας κλήσης τα οποία όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη χαρακτηρίζονται από τον αριθμό 112.
Αυτά τα κέντρα επίσης συμμετέχουν και στην οργάνωση της αστυνομίας και των υπηρεσιών διάσωσης, λειτουργώντας ουσιαστικά γύρω από έναν κοινό άξονα.
Σε αντίθεση με άλλες χώρες, οι εργαζόμενοι στα εν λόγω τηλεφωνικά κέντρα δεν χρειάζεται να έχουν κάποια υγειονομική εκπαίδευση, αλλά πιστοποιούνται μια φορά τον χρόνο, για την οποία χρειάζεται να ολοκληρώσουν ένα υποχρεωτικό πρόγραμμα επιμόρφωσης.
Οι υπηρεσίες ασθενοφόρων της Σουηδίας διαθέτουν ένα σύνολο 630 ασθενοφόρων τα οποία μοιράζονται σε 250 σταθμούς.
Το πλήρωμα αποτελείται από δυο άτομα εκ των οποίων το ένα είναι ο διασώστης ενώ στο 50% των οχημάτων το δεύτερο μέλος είναι συνήθως ένας νοσηλευτής ο οποίος είναι πιστοποιημένος στην επείγουσα Ιατρική.
Όλοι όσοι εργάζονται στα ασθενοφόρα έχουν υποχρεωτική συνεχιζόμενη Ιατρική εκπαίδευση η οποία πραγματοποιείται κάθε χρόνο, ενώ επαναξιολογούνται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Ο γενικός στόχος που έχει θέσει η χώρα είναι ότι μέσα σε οχτώ λεπτά από την κλήση θα πρέπει να υπάρχει ανταπόκριση στο 80% των περιστατικών, ενώ δίνει δεκαπέντε λεπτά για το ποσοστό του 95%(20).
Το παράδειγμα του Ηνωμένου Βασιλείου
Το Ηνωμένο Βασίλειο αποτελείται από την Αγγλία, την Σκωτία, την Ουαλία και την Βόρειο Ιρλανδία και ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 58.8 εκατομμύρια κατοίκους. Το Εθνικό Σύστημα υγείας ( National Health Service) είναι αποκλειστικά υπεύθυνο για την παροχή επείγουσας προνοσοκομειακής φροντίδας στην χώρα, υπηρεσίες οι οποίες παρέχονται δωρεάν για τους κατοίκους και τους επισκέπτες(8).
Αντίθετα με άλλες χώρες, στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο χρόνος ανταπόκρισης στα περιστατικά εξαρτάται από την κατηγοριοποίηση (Εικόνα 4) που θα γίνει με βάση την σοβαρότητα της κατάστασης.
Υπάρχουν τρεις κατηγορίες με την πρώτη να αφορά τις σοβαρές για την ζωή καταστάσεις, την δεύτερη για σοβαρές περιπτώσεις οι οποίες όμως δεν απειλούν την ζωή του ασθενή ενώ η τρίτη δεν περιέχει καμία από τις δύο προηγούμενες παραμέτρους.
Προκειμένου όμως να πραγματοποιηθεί αυτός ο διαχωρισμός των περιστατικών χρησιμοποιείται ένα λογισμικό το οποίο έχει δημιουργηθεί αποκλειστικά γι αυτόν τον σκοπό και χρησιμοποιείται από τα τηλεφωνικά κέντρα την στιγμή της κλήσης.
Σύμφωνα λοιπόν με αυτή την κατάταξη στην πρώτη κατηγορία η ανταπόκριση πρέπει να γίνεται μέσα στα οχτώ πρώτα λεπτά του περιστατικού ενώ στις υπόλοιπες δύο κατηγορίες, ο χρόνος είναι 14 λεπτά για τις αστικές περιοχές και 19 λεπτά για τις υπαίθριες(23).
Όπως και στην περίπτωση της Ισλανδίας, συναντάτε το Αμερικάνικο πρότυπο με τις βαθμίδες ανάλογα με την εκπαίδευση την οποία έχει λάβει ο κάθε διασώστης.
Έτσι λοιπόν και εδώ υπάρχει η βαθμίδα του τεχνικού επείγουσας Ιατρικής, η οποία εμπεριέχει κάποια βασικά μαθήματα ιατρικής, συμπλήρωσης βασικής εκπαίδευσης στα ασθενοφόρα και τελικές εξετάσεις, και η ανώτερη βαθμίδα του διασώστη (Paramedic).
Για να φτάσει κανείς στην βαθμίδα του διασώστη χρειάζεται να έχει διανύσει 12 μήνες στα ασθενοφόρα σαν τεχνικός επείγουσας Ιατρικής και στην συνέχεια να προταθεί και ναι επιλεγεί για επιπλέον εκπαίδευση από τον φορέα στον οποίο εργάζεται(23).
Τα ασθενοφόρα στο Ηνωμένο Βασίλειο επανδρώνονται από δύο άτομα, με το ένα συνήθως να είναι πιστοποιημένος διασώστης και το άλλο τεχνικός επείγουσας Ιατρικής. Εκτός από τα ασθενοφόρα υπάρχουν και τα οχήματα ταχείας αντιμετώπισης τα οποία είναι οι μηχανές ή τα αυτοκίνητα αλλά και τα εναέρια μέσα στα οποία συνήθως επιβαίνει και γιατρός σε αντίθεση με τα ασθενοφόρα(23).
ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
ΘΕΜΑ: ΠΡΟΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ. ΤΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
ΜΕΤΑΠΤ.ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ: ΚΑΤΣΑΡΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ – ΜΑΡΙΑ
https://drive.google.com/open?id=1gJ5pHanRV-14VtgJCoIHa7rRUDYbSBPl
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου