Τούτο το βράδυ σε ένα ψηλό λόφο κανένας από τους λύκους δεν ούρλιαζε, ούτε για κυνήγι πήγε..Κανείς δεν μπορούσε να κλείσει μάτι..
Η μαμά λύκαινα κρατούσε στην αγκαλιά της το αναμάλιαρο λυκάκι της με τα άλλα να την έχουν περικυκλώσει, κατέβαλε υπερλυκαίνες προσπάθειες να τα κοιμίσει..
Οι ζοφερές ερωτήσεις τους και η περιέργεια τους κρατούσε το πνεύμα τους σε εγρήγορση και τα μάτια φεγγάρια στον κατακόκκινο ουρανό που φέγγιζε από πάνω τους..
-Μαμά γιατί φύγαμε από το σπίτι μας δεν μου αρέσει πολύ εδώ..
-Ακολουθούμε το ένστικτο του αρχηγού της αγέλης μας λυκάκι μου και είδες βγήκε αληθινό αν μέναμε πίσω κανείς μας δεν θα είχε μείνει ζωντανός, θα είχαμε καεί όλοι.
-Γιατί δεν απαντάμε στα ουρλιαχτά που έρχονται από τον απέναντι λόφο...Φωνάζουν τα αδέλφια μας..
-Παιδί μου δεν είναι τα αδέλφια μας! Άνθρωποι είναι που φωνάζουν!
-Αλήθεια μπορούν οι άνθρωποι να έχουν ίδια λαλιά με μας;
-Ναι μπορούν όταν αγριεύουν, όταν φοβούνται , όταν αντικρίζουν το θάνατο..Καίγονται παιδάκι μου ζωντανοί!
-Ποιος έβαλε τη φωτιά μαμά;
- Οι άνθρωποι παιδάκι μου! Καίνε τα δέντρα για να κάνουν λεφτά νομίζουν ότι όλα στη φύση τους ανήκουν.
-Τι είναι τα λεφτά μαμά;Ρώτησε ένα από τα λυκάκια
-Άχρηστα χαρτιά που κουβαλούν στις τσέπες τους! Νομίζουν ότι όλα είναι δικά τους. Όλοι τους τη ζωή προσπαθούν αν φερθούν ανθρωπινά άδικα των αδίκο. Πιστεύουν σε έναν αόρατο θεό και αψηφούν τη φύση τον αληθινό θεό όλων των πλασμάτων ,που μας περιβάλλει.
- Και γιατί δεν έρχεται ο αρχηγός της αγέλης τους να τους βοηθήσει;Δεν ακούει τα ουρλιαχτά τους;
-Α ο δικός τους αρχηγός δεν είναι σαν το δικό μας.. Μόλις τον εκλέξουν εκείνος παίρνει τα κόκκαλα της αγέλης και τα ξεκοκαλίζει με τους άλλους αρχηγούς και αφήνει τα λυκάκια νηστικά και αβοήθητα.. Δεν του καίγεται κόκκαλο αν ουρλιάζουν!
Τα ουρλιαχτά σαν σπαθιά έσκιζαν τη σιγαλιά της νύχτας καθώς η πύρινη αχόρταγη λαίλαπα άρπαζε τα πάντα στο διάβα της προσπαθώντας και η ίδια να κρατηθεί στη ζωή γιατί η φωτιά ψάχνει να ακουμπήσει, να κάψει για να ζήσει.
- Καταλαβαίνω τούτα τα ουρλιαχτά που ακούω μάνα ...Η μάνα καίγεται μα δεν τη νοιάζει μόνο καθησυχάζει το παιδί της... Καίγονται μάνα... μας φωνάζουν να πάμε να τους βοηθήσουμε...
-Δεν μπορούμε παιδί μου είναι στο έλεος του θεού τους.. Εκείνον φωνάζουν !
- Φωνάζουν τα λυκάκια των ανθρώπων μάνα καθώς ...είναι άδικο να αργοπεθαίνουν μάνα..Τα παιδιά πρέπει να ζουν ώσπου να γεράσουν μάνα μου το πε η γιαγιά μάνα! Είναι πολύ λυπηρό μάνα...
-Οι άνθρωποι κάνουν φρικτά πράγματα είναι πιο επικίνδυνοι από τους λύκους..Διαπίστωσε ένα από τα λυκάκια καθώς προσπαθούσε να συγκρατήσει τα δάκρυα του..
-Και μετά που πεθαίνουν μάνα τι γίνονται;
-Χώμα σαν και μας...
Κι άντε να κοιμηθούν οι λύκοι ...οι χείμαρροι στα μάτια τους δεν στέγνωναν τούτο το βράδυ μόνο δρόσιζαν τα μάγουλα τους.
Πόνεσαν τους ανθρώπους απόψε... Ράγισαν οι καρδιές των λύκων απόψε..
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου