Μέρος Πρώτο
Μέρος Δεύτερο
Μέρος Τρίτο
Μέρος Τέταρτο
Επιμέλεια
Παναγιώτης Σπανός
Διασώστης ΕΚΑΒ Ρόδου
Από το παρελθόν στο σήμερα
Όπως αναφέρθηκε νωρίτερα ο γιατρός Dominique-Jean Larrey ήταν ο πρώτος ο οποίος κατά την διάρκεια των πολέμων διαπίστωσε ότι η παραμονή των τραυματιών στρατιωτών στο πεδίο της μάχης για μέρες, αύξανε την θνητότητα και την θνησιμότητα τους.
Έτσι ουσιαστικά οργάνωσε ένα σύστημα το οποίο φρόντιζε για την μεταφορά αυτών που είχαν ανάγκη σε κάποιο χώρο όπου θα τους δινόταν η οριστική φροντίδα. Στα βήματα του Larrey, έρχεται στην Αμερική ο στρατηγός Jonathan Letterman, ο οποίος υπήρξε στρατιωτικός γιατρός κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου το 1862.
O Letterman δημιούργησε στην Αμερική το πρώτο οργανωμένο μοντέλο για την μεταφορά και την θεραπεία των τραυματιών. Η επιτυχημένη αυτή κίνηση του στρατηγού έδειξε την χρησιμότητα και την αναγκαιότητα ύπαρξης ενός συστήματος προνοσοκομειακής φροντίδας.
Έτσι το 1865 το νοσοκομείο του Τσιντσινάτι, ανέπτυξε και λειτούργησε την πρώτη υπηρεσία ασθενοφόρων.
Κατά την διάρκεια του πρώτου και του δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, εξελίχθηκε σε μεγάλο βαθμό το κομμάτι της στρατιωτικής προνοσοκομειακής φροντίδας, κάτι όμως που άργησε αρκετά να εφαρμοστεί και στους πολίτες.
Αυτό άρχισε να συμβαίνει από το 1950 και μετά όταν δύο πολίτες γιατροί οι JD “Deke” Farrington και Sam Banks, καθιέρωσαν ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης πρώτων βοηθειών, για το πυροσβεστικό σώμα.
Αυτό αποτέλεσε και την πρωτότυπη εκπαίδευση όσον αφορά τον τεχνικό επείγουσας Ιατρικής (βασικού επιπέδου), που εφαρμόζεται στην Αμερική (24). Από το 1960 άρχισαν να εμφανίζονται τα συστήματα του ALS , αλλά και η χρήση οχημάτων που ήταν αποκλειστικά και μόνο για τους ασθενείς με καρδιακά προβλήματα.
Το 1966 αποτέλεσε χρονιά σταθμό για την προνοσοκομειακή φροντίδα της Αμερικής καθώς η Εθνική Ακαδημία των Επιστημών, δημοσίευσε μια εργασία με τίτλο «Αιφνίδιος θάνατος και αναπηρία: Η παραμελημένη νόσος της σύγχρονης κοινωνίας».
Η εργασία αυτή ανέδειξε τις ανεπάρκειες του προνοσοκομειακού χώρου καθώς και των τμημάτων επειγόντων περιστατικών, και παρουσίασε 24 προτάσεις για βελτίωση τους.
Με βάση αυτή την εργασία λοιπόν δημιουργήθηκε το πρώτο πρωτότυπο πρόγραμμα κατάρτισης των τεχνικών επείγουσας Ιατρικής (EMT), ενώ το 1970 ο κυβερνήτης της Καλιφόρνια Ronald Regan, με νόμο τον οποίο πέρασε, επέτρεπε στους διασώστες να παρέχουν προχωρημένη ιατρική φροντίδα στους ασθενείς, ακόμα και αν δεν βρίσκεται γιατρός
στο σημείο του συμβάντος. Μετά το 1973, ένα μεγάλο χρηματικό ποσό διατέθηκε από την Αμερικανική κυβέρνηση για την εκπαίδευση των διασωστών, τον εξοπλισμό και την έρευνα (25).
Μέρος Δεύτερο
Μέρος Τρίτο
Μέρος Τέταρτο
Παναγιώτης Σπανός
Διασώστης ΕΚΑΒ Ρόδου
Από το παρελθόν στο σήμερα
Όπως αναφέρθηκε νωρίτερα ο γιατρός Dominique-Jean Larrey ήταν ο πρώτος ο οποίος κατά την διάρκεια των πολέμων διαπίστωσε ότι η παραμονή των τραυματιών στρατιωτών στο πεδίο της μάχης για μέρες, αύξανε την θνητότητα και την θνησιμότητα τους.
Έτσι ουσιαστικά οργάνωσε ένα σύστημα το οποίο φρόντιζε για την μεταφορά αυτών που είχαν ανάγκη σε κάποιο χώρο όπου θα τους δινόταν η οριστική φροντίδα. Στα βήματα του Larrey, έρχεται στην Αμερική ο στρατηγός Jonathan Letterman, ο οποίος υπήρξε στρατιωτικός γιατρός κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου το 1862.
O Letterman δημιούργησε στην Αμερική το πρώτο οργανωμένο μοντέλο για την μεταφορά και την θεραπεία των τραυματιών. Η επιτυχημένη αυτή κίνηση του στρατηγού έδειξε την χρησιμότητα και την αναγκαιότητα ύπαρξης ενός συστήματος προνοσοκομειακής φροντίδας.
Έτσι το 1865 το νοσοκομείο του Τσιντσινάτι, ανέπτυξε και λειτούργησε την πρώτη υπηρεσία ασθενοφόρων.
Κατά την διάρκεια του πρώτου και του δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, εξελίχθηκε σε μεγάλο βαθμό το κομμάτι της στρατιωτικής προνοσοκομειακής φροντίδας, κάτι όμως που άργησε αρκετά να εφαρμοστεί και στους πολίτες.
Αυτό άρχισε να συμβαίνει από το 1950 και μετά όταν δύο πολίτες γιατροί οι JD “Deke” Farrington και Sam Banks, καθιέρωσαν ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης πρώτων βοηθειών, για το πυροσβεστικό σώμα.
Αυτό αποτέλεσε και την πρωτότυπη εκπαίδευση όσον αφορά τον τεχνικό επείγουσας Ιατρικής (βασικού επιπέδου), που εφαρμόζεται στην Αμερική (24). Από το 1960 άρχισαν να εμφανίζονται τα συστήματα του ALS , αλλά και η χρήση οχημάτων που ήταν αποκλειστικά και μόνο για τους ασθενείς με καρδιακά προβλήματα.
Το 1966 αποτέλεσε χρονιά σταθμό για την προνοσοκομειακή φροντίδα της Αμερικής καθώς η Εθνική Ακαδημία των Επιστημών, δημοσίευσε μια εργασία με τίτλο «Αιφνίδιος θάνατος και αναπηρία: Η παραμελημένη νόσος της σύγχρονης κοινωνίας».
Η εργασία αυτή ανέδειξε τις ανεπάρκειες του προνοσοκομειακού χώρου καθώς και των τμημάτων επειγόντων περιστατικών, και παρουσίασε 24 προτάσεις για βελτίωση τους.
Με βάση αυτή την εργασία λοιπόν δημιουργήθηκε το πρώτο πρωτότυπο πρόγραμμα κατάρτισης των τεχνικών επείγουσας Ιατρικής (EMT), ενώ το 1970 ο κυβερνήτης της Καλιφόρνια Ronald Regan, με νόμο τον οποίο πέρασε, επέτρεπε στους διασώστες να παρέχουν προχωρημένη ιατρική φροντίδα στους ασθενείς, ακόμα και αν δεν βρίσκεται γιατρός
στο σημείο του συμβάντος. Μετά το 1973, ένα μεγάλο χρηματικό ποσό διατέθηκε από την Αμερικανική κυβέρνηση για την εκπαίδευση των διασωστών, τον εξοπλισμό και την έρευνα (25).










