ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΡΗΞΗ ΠΡΟΣΘΙΟΥ ΧΙΑΣΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ
Σύμφωνα με τους Robert H. Brophy, et al (2012) σε κορυφαίο επίπεδο, στις ευρωπαϊκές ομάδες ποδοσφαίρου, παίκτες υψηλού επιπέδου (ελίτ) καταφέρνουν να επανενταχθούν ξανά στο έμψυχο δυναμικό της ομάδας σε πολύ μεγάλο ποσοστό. Συγκεκριμένα, νεαροί ποδοσφαιριστές, της κατηγορία νέων δηλαδή, είναι πιο πιθανό να επανενταχθούν σε αγωνιστικές συνθήκες του αθλήματος (return).
Ωστόσο ο κίνδυνος μια μελλοντικής επαναρήξης είναι πάντα ενδεχόμενος. Μάλιστα υπάρχει μεγάλος κίνδυνος μιας επαναρήξης του προσθίου χιαστού συνδέσμου σε γυναίκες ποδοσφαιριστές.
Η έρευνα των Walden M., et al (2011) όπου αναλυθήκαν δεδομένα από ομάδες κορυφαίου επιπέδου στην Ευρώπη, έδειξε ότι στις επαγγελματικές ομάδες ποδοσφαίρου ανδρών εμφανίζεται η ρήξη προσθίου χιαστού συνδέσμου κατά 0.4, ενώ το αντίστοιχο επίπεδο στις γυναίκες 0.7 αντίστοιχους τραυματισμούς ανά αγωνιστική περίοδο. Πρόκειται λοιπόν για έναν συχνά τραυματισμό που απαντάται και στα δυο φύλα που ασχολούνται ενεργά με τον αθλητισμό.
3.8 ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΥ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΘΙΟ
ΧΙΑΣΤΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ (ΕΠΑΝΑΡΗΞΗ)
Σε αυτό το σημείο θεωρείται σκόπιμο να αναφερθεί λοιπόν η
σημασία της πρόληψης των τραυματισμών στο ποδόσφαιρο και πιο
συγκεκριμένα της ρήξης του ΠΧΣ (FIFA 11+ Injury Prevention
Program, PEP Program – Santa Monica Sports Medicine Foundation,
2009).
Μια επαναρήξη στον πρόσθιο χιαστό σύνδεσμο πέραν του
ψυχολογικού αντίκτυπου στον αθλητή, απαιτεί μεγαλύτερο χρόνο
αποθεραπείας, αρά και επανόδου σε αθλητικές δραστηριότητες, αλλά και
δυσκολία στην επιλογή κατάλληλου μοσχεύματος.
Για το λόγω αυτό πρέπει να γίνεται στοχευμένη προπόνηση στους
αθλητές, προκειμένου να έχουν ένα ανεπτυγμένο μυϊκό σύστημα και
Νευρομυϊκού συντονισμό, προκειμένου να οι πιθανότητες για μια
επαναρήξη να περιοριστούν όσο είναι δυνατόν.
Συγκεκριμένα θα πρέπει να δοθεί έμφαση στα παρακάτω:
Κινητικός έλεγχος, ιδιοδεκτικότητα, πλειομετρικές ασκήσεις,
Πρόγραμμα Νευρομυϊκού συντονισμού.
Έκκεντρη ενεργοποίηση των οπίσθιων μηριαίων.
Δυναμική σταθερότητα του κορμού (Core Stability).
Βελτίωση λειτουργίας των μυών στην άρθρωση του ισχίου, κυρίως
στην απαγωγή και έξω στροφή.
Προληπτικός ιατρικός έλεγχος των αθλητών.
Επίσης καλό θα είναι, ο αθλητής να έλεγχε ανά περιόδους την
αναλογία δύναμης τετρακέφαλου – οπίσθιων μηριαίων και εάν
παρατηρηθεί απόκλιση μεγάλη να γίνεται ξανά στοχευμένη
προπόνηση ενδυνάμωσης των ανάλογων μυών.
Τα σημεία αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον σχεδιασμό
στοχευμένης προπόνησης και των υγιών αθλητών, χωρίς ιστορικό ρήξης,
για λογούς πρόληψης (Mario Bizzini, Jiri Dvorak, 2009).
3.9 ΡΗΞΗ ΠΡΟΣΘΙΟΥ ΧΙΑΣΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΣΕ
ΝΕΑΡΟΥΣ ΑΘΛΗΤΕΣ
Μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1980 οι ρήξης της
μεσότητας του προσθίου χιαστού συνδέσμου σε νεαρούς αθλητές,
κατηγορίας παιδιών και έφηβων, θεωρούνταν σπάνιες. (De Lee& Curtis
1983).
Ωστόσο τα τελευταία χρονιά καταγράφεται μια αυξημένη
συχνότητα όσον αφορά της ρήξεις της μεσότητας του προσθίου χιαστού
συνδέσμου στην ιδιά ηλικιακή κατηγορία (παιδιά, έφηβοι).
Μάλιστα
σύμφωνα με τους Irvine & Glasgow (1992) στις περισσότερες
περιπτώσεις τέτοιων ρήξεων παρατηρείται αστάθεια στην άρθρωση του
γόνατος, κακώσεις στους μηνίσκους, καθώς και βλάβες στον αρθρικό
χονδρό σε διάστημα πέντε ετών από τη στιγμή της κάκωσης.
Η εξήγηση που μπορεί να δοθεί είναι ότι το γεγονός αυτό είναι
αποτέλεσμα της όλο και περισσότερο αυξανομένης συμμέτοχης αυτής
της ηλικιακής κατηγορίας σε αθλητικές δραστηριότητες και σε αθλήματα
ανταγωνισμού.
Επίσης αλλά μέσα όπως η μαγνητική τομογραφία, η
αρθροσκόπηση, για γνωστικά μέσα (ΚΤ2000 arthometer) και της
ενημέρωσης των ιατρών συμβάλουν στην διάγνωση αλλά και στην
αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου. (Nottage & Matsuura 1994).
Η πλειονότητα των συγγραφέων τάσσεται υπερ. μιας συντηρητικές
αντιμετώπισες των ρήξεων προσθίου χιαστού συνδέσμου σε αυτές τις
ηλικίες, μέχρι την σύγκλειση των επιφύσεων (Mc Caroll et al. 1995).
Η αντιμετώπιση τους αποτελεί συζήτηση χωρίς να υπάρχει μια
μόνο άποψη με την άλλη μεριά των συγγραφέων να υποστηρίζουν τη
χειρουργική αντιμετώπιση.
Στην περίπτωση που επιλεχθεί η συντηρητική αντιμετώπιση της
ρήξης του ΠΧΣ, η αγωγή περιλαμβάνει τη χρήση λειτουργικού νάρθηκα
για τον περιορισμό της αστάθειας της άρθρωσης του γόνατος, κάτι το
οποίο έχει αποτέλεσμα μεγάλης επιτυχίας σε ρήξεις 1
ου και 2ου βαθμού, σε συνδυασμό με ενίσχυση του τετρακέφαλου και των οπισθιών
μηριαίων και περιορισμό της δραστηριότητας.
Σχετικά με την χρήση του λειτουργικού νάρθηκα στις ρήξεις 3
ου
βαθμού, το αποτέλεσμα της αντιμετώπισης δε θα έχει μεγάλη επιτυχία
(Patel et al.1993).
Λόγω της μεγάλης αστάθειας που παρατηρείται στο γόνατο στις
ρήξεις αυτού του βαθμού (3ου), η συντηρητική αντιμετώπιση έχει
λιγότερα ποσοστά επιτυχίας σε σχέση με την χειρουργική αντιμετώπιση.
Επίσης όπως ήδη αναφέρθηκε, σε ρήξεις με μεγάλη αστάθεια του
γόνατος, μετά τον τραυματισμό έχουμε τραυματισμό και άλλων μελών
που συμμετέχουν στην άρθρωση, όπως οι μηνίσκοι και ο αρθρικός
χονδρός.
Στην περίπτωση που επιλεγεί η χειρουργική αντιμετώπιση σε
νεαρούς αθλητές (παιδιά και έφηβοι), λόγω μεγάλης αστάθειας στην
άρθρωση του γόνατος ή πόνου, η αποκατάσταση και αποθεραπεία με
σκοπό την επανένταξη τους σε αθλητικές δραστηριότητες και αγωνιστικό
αθλητισμό, είναι η ιδιά με αυτή που αναλύθηκε στην παραπάνω εργασία
με έμφαση, στα χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης ηλικίας (Anderson,
2001, Barber, F. 1996).
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Όπως ήδη αναφέρθηκε μια επαναρήξη στον πρόσθιο χιαστό
σύνδεσμο πέραν του ψυχολογικού αντίκτυπου στον αθλητή, απαιτεί
μεγαλύτερο χρόνο αποθεραπείας, αρά και επανόδου σε αθλητικές
δραστηριότητες.
Ένα άλλο άμεσο αντίκτυπο θα είναι και στον περιορισμό όσον
αφορά τα διαθέσιμα μοσχεύματα (αυτομόσχευμα), δεδομένου ότι ένα
ήδη έχει χρησιμοποιηθεί .
Ευτυχώς, υπάρχουν όλο και περισσότερες ενδείξεις ότι τα
προγράμματα πρόληψης τραυματισμών της ρήξης προσθίου χιαστού
συνδέσμου μπορεί να είναι αποτελεσματικά σε αθλητές.
Είναι εμφανής η σημασία της πρόληψης των τραυματισμών σου
αθλητές και συγκεκριμένα στο ποδόσφαιρο και πιο συγκεκριμένα της
ρήξης του προσθίου χιαστού συνδέσμου.
Δεδομένου των αρνητικών μεταβλητών, σε ενδεχομένη επαναρήξη
του συνδέσμου, είναι εμφανής η σημασία επιτυχημένης, εξατομικευμένης
και εξειδικευμένης αποθεραπείας και επανένταξης του αθλητή σε
αθλητικές δραστηριότητες.
Χωρίς να παρατηρηθεί μειωμένη απόδοση
και συναισθήματα μετατραυματικού άγχους ή στρες, αλλά και σκέψεις
επανάληψης του τραυματισμού.
Για αυτόν τον λόγο θα πρέπει να δίνεται έμφαση τόσο στην
σωματική αλλά και στην ψυχολογική αποκατάσταση του αθλητή.
Σε
επόμενη έρευνα που μπορεί να γίνει, θα μπορούσε να μελετηθεί κατά
πόσο οι γυμναστές με γνώσεις και ικανότητες επάνω στον τομέα και της
ψυχολογικής υποστήριξης των αθλητών μπορούν να συμβάλλουν ακόμα
πιο αποτελεσματικά στην επανένταξη του αθλητή.
Τέλος, μια ακόμη πτυχή που μπορεί α μελετηθεί είναι κατά πόσο η
εκπαίδευση – προετοιμασία του αθλητή για έναν σοβαρό τραυματισμό,
εκ των προτέρων, θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια πιο ομαλή αποδοχή
ενός τέτοιου τραυματισμού και πιο αποτελεσματικής αποκατάστασης,
άρα και ταχύτερης επανένταξης του αθλητή σε αθλητικές –
ανταγωνιστικές συνθήκες και σπορ.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗ
Anderson, A.F. (2001). «Anterior cruciate ligament reconstruction: A
prospective randomized study of three surgical methods.». . Am J
Sports Med. 29 (3): 272-279.
Ardern, C. L., Taylor, N. F., Feller, J. A. & Webster, K. E, (2012),
Return-to-sport outcomes at 2 to 7 years after anterior cruciate
ligament reconstruction surgery. Am. J. Sports Med. 40, 41–8.
Ardern, C. L., Taylor, N. F., Feller, J. a & Webster, K. E. (2014), Fiftyfive per cent return to competitive sport following anterior cruciate
ligament reconstruction surgery: an updated systematic review and
meta-analysis including aspects of physical functioning and
contextual factors. Br. J. Sports Med. 48, 1543–52.
Ardern, C. L. et al, (2014). The impact of psychological readiness to
return to sport and recreational activities after anterior cruciate
ligament reconstruction. Br. J. Sports Med. 48, 1613–1619.
Ballmer, P.M. (1991). «Reconstruction of the anterior cruciate ligament
alone in the treatment of a combined instability with complete
rupture of the medial collateral ligament: A prospective
study.». Arch Orthop Trauma Surg. 110 (3): 139-141.
Baratz, M.E (1986). «Meniscal tears: The effect of meniscectomy and of
repair on intraarticular contact areas and stress in the human knee.
A preliminary report.». Am J Sports Med. 14 (4): 270-275.
Barber, F. (1996). «Is an anterior cruciate ligament reconstruction
outcome age dependent?.». Arthroscopy. 12: 720-725.
Barber, F.A. (1997). «Meniscus repair rehabilitation with concurrent
anterior cruciate reconstruction.». Arthroscopy 13 (4): 433-437.
Bellabarba, C. (1997). «Patterns of meniscal injury in the anterior
cruciate–deficient knee: A review of the literature.». Am J
Orthop. 26: 18-23.
Brandsson, S. (2000). «A comparison of results in middle-aged and
young patients after anterior cruciate ligament
reconstruction.». Arthroscopy 16: 178-182.
49
Ciccotti, M. (1994). «Non-operative treatment of ruptures of the anterior
cruciate ligament in middle-aged patients.». J Bone Joint Surg
Am. 76: 1315-1321.
Cohn, B.T. (1989). «The effects of cold therapy in the postoperative
management of pain in patients undergoing anterior cruciate
ligament reconstruction. ». Am J Sports Med. 17 (3): 344-349.
Christopher Kweon , Evan S. Lederman , and Anikar Chhabra, 2013,
Anatomy and Biomechanics of the Cruciate Ligaments and Their
Surgical Implications, Arizona State University, Sports Medicine,
Banner Good Samaritan, Mayo Clinic Arizona, The Orthopedic
Clinic Association.
Deutsch, R.E. (1985). The psychological implications of sports related
injuries. Znter-national Journal of Sport Psychology, 16, 232-237.
Draper, V. (1991). «Electrical stimulation versus electromyographic
biofeedback in the recovery of quadriceps femoris muscle function
following anterior cruciate ligament surgery.». Phys Ther.71 (6):
461-464
Drake, R.L.. Vogl, W.. Mitchell, A.W.M. (2007).
Diane M. Wiese and Maureen R. Weiss (1987), Psychological
Rehabilitation and Physical Injury.
Feltz, D.L. (1984). The psychology of sport injuries. In P.E. Vinger &
E.F. Hoerner (Eds.), Sports injuries: The unthwarted epidemic
(2nd ed.). Boston: John Wright, PSG.
Feltz, D.L., & Landers, D.M. (1983). The effects of mental practice on
motor ski learning and performance: A meta-analysis. Journal of
Sport Psychology, 5, 25-57.
Frobell, R. B., Roos, E. M., Roos, H. P., Ranstam, J. & Lohmander, L. S.,
(2010), A randomized trial of treatment for acute anterior cruciate
ligament tears. N. Engl. J. Med. 363, 331–342.
Goldblatt, J.P. (2005). «Reconstruction of the anterior cruciate ligament:
Meta-analysis of patellar tendon versus hamstring tendon
autograft». Arthroscopy 21 (7): 791-803.
Glenn, R.E. (2004). «Cryotherapy decreases intraarticular temperature
after ACL reconstruction.». Clin Orthop. 421: 268-272.
50
Gordon, S. (1986, March). Sport psychology and the injured athlete: A
cognitive-behavioral approach to injury response and injury
rehabilitation. Science Periodical on Research and Technology in
Sport, pp. 1-10.
Gould, D. (1986). Goal setting for peak performance. In J. Williams
(Ed.), Applied sport psychology: Personal growth to peak
performance @p. 133-148). Palo Alto, CA: Mayfield.
Grindem, H., Snyder-Mackler, L., Moksnes, H., Engebretsen, L. &
Risberg, M. A., (2016), Simple decision rules can reduce reinjury
risk by 84% after ACL reconstruction: the Delaware-Oslo ACL
cohort study. Br. J. Sports Med. Epub ahead of print .
Harner, C.D. (1999). Quantitative analysis of human cruciate ligament
insertions. Arthroscopy.. 15, σελ. 741-749.
Hirshman, H.P; D.M. Daniel, K. Miyasaka (1990). «The fate of
unoperated knee ligament injuries. In Knee Ligaments: Structure,
Function, Injury, and Repair.». Raven PressNew York: 481-503.
Jingzhen Yang, Corinne Peek-Asa, John B. Lowe, Erin Heiden, Danny T.
Foster (2010), Social Support Patterns of Collegiate Athletes
Before And After Injury
Kyritsis, P., Bahr, R., Landreau, P., Miladi, R. & Witvrouw, E.
Likelihood of ACL graft rupture: not meeting six clinical discharge
criteria before return to sport is associated with a four times greater
risk of rupture. Br. J. Sports Med. bjsports-2015-095908 (2016).
Mario Bizzini, Jiri Dvorak FIFA 11+: an effective Programme to prevent
football injuries in various player groups worldwide
Mayr, H.O. (2004). «Arthrofibrosis following ACL reconstruction—
reasons and outcome.». Arch Orthop Trauma Surg. 124 (8): 518-
522.
McKernan, D.J; L.E. Paulos (1994). «Graft Selection, Knee
Surgery.». Williams & WilkinsBaltimore: 667-678.
Nyland, J. (1999). «Rehabilitation complications following knee
surgery.». Clin Sports Med. 18 (4): :905-925.
Pospiech R., Analyse von 1000 Unfallen beim Scullsport, Med. Diss
Pospiech R., Analyse von 1000 Unfallen beim Sport.A,
Akad.Arztl. Fortb, DDR, Berlin.
51
Jane Crossman, (1997), Lakehead University, Canada.Psychological
Rehabilitation From Sports Injuries.
Renstorm P., Johnsnon RJ, Overuse injuries in sports, Sports Med.,
2:316-333, 1985.
Robert H. Brophy, Leah Schmitz, Rick W. Wright, Warren R. Dunn,
Richard D. Parker, Jack T. Andrish, Eric C. McCartyand Kurt P.
SpindlerAm (2012), Return to Play and Future ACL Injury Risk
After ACL Reconstruction in Soccer , Sports Med (2012), The
American Journal of Sports Medicine.
Shelbourne, K.D (1995). «Timing of surgery in anterior cruciate
ligament-injured knees.». Knee Surg Sports Traumatol
Arthrosc. 3 (3): 148-156.
Sherman, M.F (1988). «A clinical and radiographical analysis of 127
anterior cruciate insufficient knees.». Clin Orthop 227: 229-237.
Triston Shaw, Marie T Williams, and Lucy S Chipchase (2015), Do early
quadriceps exercise affect the outcome of ACL reconstruction,
School of Health Sciences, University of South Australia
Walden M, Hagglund M, Magnusson H, Ekstrand J. ( 2011) Anterior
cruciate Ligament injury in elite football: a prospective threecohort study, Knee Surg Sports traumatol Arthrosc. 19: 11-19
Wasilewski & Koth, Effect of surgical timing on return to the sports
activity after significant knee injuries. Sports Med 1994).
Weiss, M.R., & Troxel, R.K. (1986). Psychology of the injured
athlete. Athletic Training, 21: 104-109.
Wojtys, Ε.; L. Huston, M. Boynton (2002). «The effect of the menstrual
cycle on anterior cruciate ligament injuries in women as
determined by hormone levels.». Am J Sports Med 30 (2): 182-
188.
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Αμπατζίδης Ι. Γεώργιος, Αθλητικές Κακώσεις, UNIVERSITY STUDIO
PRESS 1998.
Ανατομία, Ιατρικές Εκδόσεις Π. Χ. Πασχαλίδης 2006 (Richard L.
Drake, Wayne Vogl, Adam W.M. Mitchell, Gray's Anatomy).
Α. Δεληγιάννης, Κλινική Ανατομική, Εκδόσεις Παρισιάνου 2011 (Master
Medicine, Stanley Monkhouse, Second Edition 2007).
ΕΠΑΝΕΝΤΑΞΗ ΣΕ ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΡΗΞΗ ΠΡΟΣΘΙΟΥ ΧΙΑΣΤΟΥ ΣΥΝΔΕΜΟΥ (Μέρος Πρώτο)
ΡΗΞΗ ΠΡΟΣΘΙΟΥ ΧΙΑΣΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ - ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΛΗΣΗ - ΠΩΣ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΟΙ ΑΘΛΗΤΕΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ (Μέρος Τρίτο)
ΡΗΞΗ ΠΡΟΣΘΙΟΥ ΧΙΑΣΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ - ΠΩΣ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΟΙ ΑΘΛΗΤΕΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ (Μέρος Τέταρτο)
ΕΠΑΝΕΝΤΑΞΗ ΣΕ ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΡΗΞΗ ΠΡΟΣΘΙΟΥ ΧΙΑΣΤΟΥ ΣΥΝΔΕΜΟΥ
Επιμέλεια: ΣΤΑΦΥΛΙΔΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ
Α.Ε.Μ: 16603
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΙΟΥΝΙΟΣ 2017
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου