Πρωταρχικός στόχος της θεραπείας είναι η όσο το δυνατόν ταχύτερη διόρθωση της υποξίας και της οξέωσης.
Συγχρόνως με την αντιμετώπιση της υποξίας η θεραπεία πρέπει να στοχεύει και στην αναθέρμανση του θύματος.
Πρέπει να τονισθεί ότι τα θύματα του παρ’ ολίγον πνιγμού συχνά απαιτούν καρδιο-πνευμονική αναζωογόνηση για καρδιακή καθώς και αναπνευστική ανακοπή.
Τουλάχιστον το ένα τρίτο των θυμάτων θα απαιτήσει ενδοτραχειακή διασωλήνωση και κάποιο τύπο μηχανικής υποστήριξης μέσω αναπνευστήρα για την αντιμετώπιση της πνευμονικής βλάβης.
Την αντιμετώπιση του παρ΄ ολίγον πνιγμού μπορούμε να την ταξινομήσουμε σε τρία στάδια:
• Αντιμετώπιση στον τόπο του ατυχήματος
• Αντιμετώπιση κατά τη διακομιδή στο Νοσοκομείο
• Αντιμετώπιση στο Νοσοκομείο
• Αντιμετώπιση στο τμήμα επειγόντων περιστατικών
• Αντιμετώπιση στην πνευμονολογική κλινική ή ΜΕΘ
Αντιμετώπιση στον τόπο του ατυχήματος
Η κατάλληλη προνοσοκομειακή αντιμετώπιση αποτελεί σημαντικό προσδιοριστικό παράγοντα της τελικής έκβασης των θυμάτων πνιγμού.
Οι παρευρισκόμενοι ΔΕΝ πρέπει ποτέ να θεωρούν ότι το άτομο δεν είναι βιώσιμο, εκτός εάν είναι πρόδηλες ότι το άτομο έχει πεθάνει από ώρα.
Η αντιμετώπιση στον τόπο του ατυχήματος εστιάζεται στα ακόλουθα σημαντικά σημεία:
1. Άμεση κλήση του ΕΚΑΒ.
Οι παρευρισκόμενοι πρέπει να καλέσουν αμέσως το ΕΚΑΒ.
2. Προσεκτική ανάσυρση του θύματος από το νερό το ταχύτερο δυνατόν.
Ο ασθενής πρέπει να ανασυρθεί από το νερό με ιδιαίτερη προσοχή στην τραχηλική μοίρα της σπονδυλικής στήλης και να τοποθετηθεί σε οριζόντια θέση. Θεωρητικά υπόταση μπορεί να ακολουθήσει την ανάσυρση του θύματος σε όρθια θέση, λόγω της σχετικής μεταβολής στην πίεση γύρω από το σώμα, που συμβαίνει κατά τη μετακίνηση από το νερό στον αέρα. Η ανάσυρση πρέπει πάντα να γίνεται με τη χρήση βοηθητικών μέσων (σανίδας κ.λ.π.), ώστε να εξασφαλίζεται η ασφάλεια του διασώστη.
3. Ακινητοποίηση του αυχένα
Ο αυχένας πρέπει να ακινητοποιηθεί προσεκτικά, εάν ο ασθενής έχει κάκωση στο πρόσωπο ή στο κρανίο, εάν δεν είναι σε θέση να δώσει σαφείς πληροφορίες για πιθανή κάκωση ή έχει εμπλακεί σε ατύχημα κατάδυσης.
4. Οξυγόνωση θύματος – Εξασφάλιση βατότητας αεραγωγού
Η διόρθωση των αερίων αρτηριακού αίματος είναι η πρώτη προτεραιότητα, με ιδιαίτερη προσοχή στην όσο το δυνατόν ταχύτερη εξασφάλιση βατού αεραγωγού και τη χορήγηση επαρκούς οξυγόνωσης και αερισμού.
Οξυγόνωση θύματος
Εάν ο ασθενής δεν αναπνέει
• ΄Άμεση έναρξη αναπνοής στόμα με στόμα (mouth-to-mouth) και, εάν είναι ανάγκη, μαλάξεων καρδιάς κλειστού θώρακα (closed-chest cardiac massage).
• Αναπνοή διάσωσης (Rescue breathing) μπορεί ήδη να εφαρμοσθεί στο νερό, αλλά οι μαλάξεις θώρακα είναι ανεπαρκείς λόγω, προβλημάτων πλευστότητας.
• Δεν πρέπει να ξοδεύεται χρόνος για παροχέτευση ύδατος από τους πνεύμονες του θύματος.
Εάν ο ασθενής έχει αυτόματη αναπνοή
• Άμεση χορήγηση οξυγόνου 100% μέσω μάσκας.
• Εάν είναι διαθέσιμη, συνεχής μη επεμβατική παλμική οξυμετρία είναι η πλέον κατάλληλη για την παρακολούθηση της οξυγόνωσης.
• Εφαρμογή συνεχούς θετικής πίεσης αεραγωγών (CPAP).
• Εάν ο ασθενής παραμένει δυσπνοϊκός υπό χορήγηση 100% οξυγόνου, ή έχει χαμηλό κορεσμό οξυγόνου, πρέπει να χρησιμοποιείται συνεχής θετική πίεση αεραγωγών (CPAP), εάν είναι διαθέσιμη.
• Γρήγορη διασωλήνωση, με κατάλληλη χρήση θετικής τελο-εκπνευστικής πίεσης (PEEP).
• Εάν δεν είναι διαθέσιμη η CPAP, το θύμα πρέπει ταχέως να διασωληνώνεται και να οξυγονώνεται μηχανικά με χρήση θετικής τελο-εκπνευστικής πίεσης (PEEP).
• Εξασφάλιση βατότητας αεραγωγού.
Η επιτυχής οξυγόνωση του θύματος προϋποθέτει την εξασφάλιση και διατήρηση ενός καθαρού και βατού αεραγωγού. Ιδιαίτερα σε θύματα με διαταραχή της διανοητικής κατάστασης, ο αεραγωγός πρέπει να ελέγχεται για την παρουσία ξένων σωμάτων και εμέτου.
Εκτός από την αποτελεσματικότερη οξυγόνωση, η εξασφάλιση καθαρού αεραγωγού κατά την έναρξη της αναζωογόνησης απομακρύνει τον κίνδυνο ατυχηματικής υπερδιάτασης του στομάχου, με συνέπεια αναγωγή, έμετο και εισρόφηση.
Η εφαρμογή της υποδιαφραγματικής μανούβρας Heimlich πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο εάν υπάρχει υποψία απόφραξης αεραγωγού από ξένο σώμα, το οποίο δεν μπορεί να αφαιρεθεί με τη χρήση των χεριών ή με αναρρόφηση.
5. Δεν πρέπει να χάνεται χρόνος για απομάκρυνση ύδατος από τους κατώτερους αεραγωγούς
Η προσπάθεια απομάκρυνσης ύδατος από τους κατώτερους αεραγωγούς δεν είναι αποτελεσματική. Αντίθετα, μπορεί να προκαλέσει αντανακλαστικό έμετο με συνέπεια εισρόφηση γαστρικού περιεχομένου.
6. ΄Άμεση έναρξη επαναθέρμανσης.
Συγχρόνως με την προσπάθεια οξυγόνωσης πρέπει να αρχίζει η επαναθέρμανση του θύματος. Τα βρεγμένα ρούχα πρέπει να αφαιρούνται, πριν το θύμα τυλιχθεί σε θερμαινόμενες κουβέρτες. Θύματα που είναι υποθερμικά μπορεί να εμφανίζονται νεκρά χωρίς εμφανή καρδιακό παλμό ή εγκεφαλική λειτουργία. Εντούτοις η εμπειρία από βύθιση σε παγωμένο νερό υποστηρίζει ότι οι προσπάθειες ανάνηψης πρέπει να συνεχίζονται μέχρι η θερμοκρασία του σώματος να γίνει σχεδόν φυσιολογική.
Ελευθερία Χαϊνη
Πνευμονολόγος – Φυματιολόγος
Πνευμονολογική Κλινική Γενικού Νοσοκομείου Κέρκυρας
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου