 |
Δημοσιευμένες έρευνες σε καταστάσεις επείγουσας βοήθειας
Το έτος 1775 αναφέρεται ότι ο Abildgard αναζωογόνησε με ηλεκτρικό ρεύμα ένα κοτόπουλο, το οποίο με το δεύτερο σοκ, απογειώθηκε και ξέφυγε από περαιτέρω πειραματισμό. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1788, ο Kite σε δημοσίευσή του περιέγραψε μια συσκευή χορήγησης ηλεκτρικού ρεύματος. Η συσκευή αυτή είχε πολλές ομοιότητες με μια σύγχρονη συσκευή απινίδωσης, με 2 ηλεκτρόδια και πυκνωτή. (Forthergill, 1745).
Το 1899 οι Prevost και Battelli χορήγησαν εναλλασσόμενο και συνεχές ηλεκτρικό ρεύμα για να προκαλέσουν κοιλιακή μαρμαρυγή σε σκυλιά και ανακάλυψαν ότι η επανάληψη του σοκ θα μπορούσε να αντιστρέψει την μαρμαρυγή (Safar, 2001).
Επίσης σημαντική στιγμή στην ιστορία της αναζωογόνησης αποτελούν οι έρευνες των Gurvich και Yuniev, συνεργατών του Negovsky στη Σοβιετική Ένωση, που ανακάλυψαν ότι η άμεση χορήγηση ρεύματος θα μπορούσε να απινιδώσει με επιτυχία τα σκυλιά (Beck, 1947; Hooker, 1933).
Η πρώτη επιτυχής καρδιακή απινίδωση στον άνθρωπο έγινε από τον Claude Beck το 1947. Ένα 14-χρονο αγόρι υποβλήθηκε σε επιδιορθωτική χειρουργική επέμβαση του στέρνου και κατά το τέλος της επέμβασης υπέστη ανακοπή. Η επαναδιάνοιξη του θώρακα έδειξε κοιλιακή μαρμαρυγή. Έγιναν καρδιακές μαλάξεις για 70 λεπτά και εφαρμόστηκαν 2 σειρές ηλεκτροσόκ. Μετά το 2ο σοκ η καρδιά του αγοριού επανήλθε σε φλεβοκομβικό ρυθμό ενώ το αγόρι επέζησε χωρίς νευρολογικά επακόλουθα (Beck, 1947).
Τον πρώτο επιτυχημένο απινιδισμό με την εφαρμογή των ηλεκτροδίων στο στήθος κατέγραψε ο Paul Zoll το 1955 σε έναν άνδρα με επεισόδια κοιλιακής μαρμαρυγής, ενώ ο Bernard Lown έδειξε ότι το συνεχές ρεύμα ήταν αποτελεσματικότερο από το εναλλασσόμενο ρεύμα το 1962. Το 1961, προστίθεται η χρήση του εξωτερικού απινιδισμού στη βασική καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση από τους Gurvich και Kouwenhoven (Kouwenhoven, 1954).
Επανάσταση στην ιστορία της αναζωογόνησης αποτελεί επίσης το έτος 1979 όταν εισήχθη στην κλινική πρακτική ο πρώτος φορητός αυτόματος εξωτερικός απινιδιστής που διέθετε έναν απλό αλγόριθμο για την ανίχνευση των απινιδώσιμων ρυθμών (Caffrey, 2002).
Σε αναφορές του ο ερευνητής Michel Mirowski, περιέγραφε την χρήση ενός εμφυτευμένου αυτόματου απινιδωτή στον άνθρωπο για την αντιμετώπιση ασθενών που διατρέχουν κίνδυνο αιφνίδιου θανάτου από κοιλιακή μαρμαρυγή (Mirowski, 1981).
Ακολούθησε η δημοσίευση των αποτελεσμάτων προοπτικών μελετών που έδειξαν βελτίωση της έκβασης στους ασθενείς αυτούς.
Η δεκαετία του 1980 είναι η εποχή των μεγάλων αλλαγών στην καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση, αφού καθιερώνονται οι αυτόματοι απινιδιστές και υπάρχει πρόσβαση σ’ αυτούς ακόμη και στο κοινό σε περιοχές υψηλής κυκλοφορίας, όπως αεροδρόμια, εμπορικά κέντρα, γραφεία και αλλού.
Η βελτίωση στην επιβίωση που επήλθε ήταν θεαματική με ποσοστά επιβίωσης για έξοδο από το νοσοκομείο 74%, για τις περιπτώσεις που χορηγήθηκε μια μόνο απινίδωση μέσα σε 3 λεπτά από την ανακοπή (Kowenhoven, 1960; Thangam,1986 ).
Τα αποτελέσματα επιστημονικών μελετών γύρω από την διενέργεια του απινιδισμού σε περιπτώσεις καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης αποδεικνύουν ότι όταν ο απινιδισμός πραγματοποιηθεί σε λιγότερο από τέσσερα λεπτά και η υποστήριξη της καρδιάς από εξειδικευμένες κινητές μονάδες παρασχεθεί σε λιγότερο χρόνο από τα οκτώ λεπτά, τότε το 43% των ασθενών επιβιώνουν και μπορούν να βγουν από το νοσοκομείο υγιείς.
Σε περιπτώσεις όπου η καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση δεν ξεκινήσει άμεσα από άτομο που είναι παρών στο συμβάν, οι πιθανότητες επιτυχίας ακόμα και από τις εξειδικευμένες μονάδες είναι πολύ περιορισμένες.
Για αυτό το λόγο η εκπαίδευση στην καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση θα πρέπει να διενεργείται και πέρα από το ιατρικό , παραϊατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό και στο ευρύτερο κοινό ( εργατικό προσωπικό, εκπαιδευτικό κλπ).
Έχει υπολογισθεί στις ΗΠΑ ότι η ολοκληρωμένη εφαρμογή υπηρεσιών επείγουσας ιατρικής φροντίδας θα μπορούσε να διασώσει περί τις 100.000 ως 200.000 ανθρώπινες ζωές το χρόνο (Eisenberg, 1990).
Μπορούν τα σεμινάρια Πρώτων Βοηθειών να βελτιώσουν την αποτελεσματικότητα των Εκπαιδευτικών Φυσικής Αγωγής σε Καταστάσεις Επείγουσας Ανάγκης; Εισαγωγή (Μέρος Πρώτο)
ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΒΟΗΘΕΙΩΝ: ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΦΥΣΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΕΠΕΙΓΟΥΣΑΣ ΑΝΑΓΚΗΣ;
Βασιλάκης Νικόλαος Εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής MSc στη Διοίκηση του Αθλητισμού
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου