Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΩΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΩΝ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΜΕ ΘΥΜΑΤΑ ΠΑΙΔΙΑ - Ο ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΤΟΥ ΝΩΕ – ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΓΚΙΛΓΚΑΜΕΣ (Μέρος Πρώτο)

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΤΟΥ ΝΩΕ – ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΓΚΙΛΓΚΑΜΕΣ

Απόσπασμα από
Μεταπτυχιακή Διατριβή Ειδίκευσης
Επιπτώσεις Φυσικών Τεχνολογικών και Natech Καταστροφών στα παιδιά  
ΧΙΩΤΗ ΕΙΡΗΝΗ  / CHIOTI  EIRINI 
Α.Μ. / R.N. : 16261

ΕΙΣΑΓΩΓΗ  

(Η ιστορία γράφεται πάντοτε με αίμα αθώων από πράξεις ανεύθυνων ιθυνόντων..) 

Παρακάτω επιχειρείται να γίνει  μια συνοπτική ιστορική αναφορά στις επιπτώσεις που είχαν οι σημαντικότερες καταστροφές ανά τον πλανήτη από τους πρώτους ιστορικούς χρόνους στα παιδιά.. Να επισημάνουμε στο σημείο αυτό πως οι αντιλήψεις περί καταστροφής αλλά και οι σχετικές πρακτικές και πολιτικές εξελίσσονται. Από την Αρχαιότητα έως τις  μέρες μας, οι μεγάλες καταστροφές συχνά σηκώνουν ένα σύννεφο πληροφόρησης (και παραπληροφόρησης), και προσφέρονται για εκμετάλλευσή για πολιτικούς, θρησκευτικούς, φυλετικούς ή άλλους λόγους (Steinberg, 2000 / Klein, 2007). 

Ωστόσο από την αρχαιότητα ακόμη  επιχειρούνται προσπάθειες ορθολογικής εξήγησης των καταστροφών με πρώτες αυτές στην Ιωνία από τον Θαλή τον Μιλήσιο (643-548π.Χ.) (Παπαφωτίου, 2002). 

Οι καταστροφές στην ιστορία έχουν οδηγήσει σε καλύτερη κατανόηση της έννοιας, σε ρυθμίσεις για την πρόληψη των καταστροφών, αλλά και σε καλύτερη διαχείριση της κατάστασης όταν αυτές συμβούν. Ένα σημείο που είναι επίσης αρκετά ισχυρό και έχει μια ιδιαίτερη βαρύτητα στο σημείο αυτό της εργασίας, είναι το στοιχείο της ιστορικής συγκυρίας, καθώς οι καταστροφές έχουν έντονο το στοιχείο της χρονικότητας, όπως αυτή καθορίζεται ως οι χρονικές σχέσεις που διέπουν τη διήγηση και την ιστορία, δηλαδή το αφηγηματικό κείμενο και τα πραγματικά γεγονότα. (Καρρά, 2002/ΕΚΠΑ) 

 ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

 Ο ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΤΟΥ ΝΩΕ – ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΓΚΙΛΓΚΑΜΕΣ

Με τον όρο κατακλυσμός του Νώε αναφερόμαστε στην παγκόσμια πλημμύρα, όπως αυτή περιγράφεται στο βιβλίο της Γένεσης (κεφ. 6- 9) της Αγίας Γραφής, καθώς επίσης και στο Κοράνι. Η βιβλική αφήγηση περιγράφει πως ο Θεός προειδοποίησε τον Νώε για έναν επερχόμενο κατακλυσμό και τον καθοδήγησε να κατασκευάσει μια κιβωτό για να σωθεί αυτός και τα ζώα που πήρε μαζί του σε αυτή. Πήρε ένα ζευγάρι από κάθε είδους ζώο. Ένα αρσενικό και ένα θηλυκό για να ζευγαρώσουν και να αναπαραχθεί η ζωή μετά τον κατακλυσμό. 

Η αφήγηση αναφέρει πως ο Κατακλυσμός κράτησε 40 ημέρες και επήλθε ως τιμωρία του Θεού (της Παλαιάς Διαθήκης), με τη μορφή παγκόσμιου αφανισμού ανθρώπων και ζώων, εξ’ αιτίας της ηθικής κατάπτωσης του αρχαίου βιβλικού κόσμου. Για τον πιο προσεκτικό παρατηρητή, στα τρία κεφάλαια της Γένεσης (6 – 8) υπάρχει και ο προσδιορισμός πότε αρχίζει ο κατακλυσμός (το εξακοσιοστό έτος της ζωής του Νώε, το δεύτερο μήνα, την 17η ημέρα, σα να λέμε δηλαδή, 600-2-17).  

Ο Νώε διασώθηκε ως δίκαιος άνθρωπος σε σύγκριση με τους συγχρόνους του. Μετά από 150 ημέρες τα νερά υποχώρησαν και η κιβωτός προσάραξε στο όρος Αραράτ. Τα νερά συνέχισαν να υποχωρούν και τον δέκατο μήνα οι κορυφές των βουνών άρχισαν να γίνονται ορατές. Παρόμοιοι κατακλυσμοί συναντώνται σε αρκετούς πολιτισμούς και θρησκευτικές παραδόσεις, με χαρακτηριστικές εκδοχές αυτές του κατακλυσμού του Δευκαλίωνα στην ελληνική μυθολογία ή του κατακλυσμού που περιγράφεται στο έπος του Γκιλγκαμές  και αλλού.  

Προφανώς οι αρχαίες αυτές περιγραφές και παραδόσεις (οι οποίες φαίνεται να λαμβάνουν χώρα κάπου εκεί στη Μεσοποταμία), αναφέρονται σε κάποια μεγάλης έκτασης φυσική καταστροφή και τη διαχείρισή της, μιλάμε προφανώς για μια (από τις αρχαιότερες) διαχείριση κρίσεων και μάλιστα ως φαίνεται από τους χειρισμούς του Νώε, επιτυχής, η οποία άμεσα εγείρει θέμα ηθικά, θεολογικά και θρησκειολογικά  αλλά πρωτίστως Επιστημονικά. 


Αποτέλεσμα εικόνας για Ο ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΤΟΥ ΝΩΕ – ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΓΚΙΛΓΚΑΜΕΣ

Πότε συνέβη μια τέτοια μεγάλη καταστροφή; ήταν δυνατόν η κιβωτός να χωρέσει τόσες χιλιάδες είδη ζώων; Πως μπορούσαν να συνυπάρξουν για ένα περίπου έτος μέσα στην κιβωτό σαρκοβόρα και φυτοφάγα ζώα, μερικά μάλιστα από τα οποία ζουν σε απομακρυσμένες περιοχές (πολική αρκούδα, καγκουρό). Πως συνάχθηκαν εκεί στη Μεσοποταμία; Και τελικά που βρέθηκαν τόσα πολλά νερά βροχής ώστε να μπορούν να υπερκαλύψουν και την πιο ψηλή κορυφή των βουνών (Γεν. 7 – 19.20), όταν τη στιγμή που όπως υπολογίστηκε, αν όλοι οι υδρατμοί της ατμόσφαιρας έπεφταν ταυτόχρονα σαν βροχή, δεν θα κάλυπταν την επιφάνεια της γης παρά μόνο λιγότερο από πέντε περίπου εκατοστά;  

Η γνωστή θεολόγος Karen Armstrong στο πρόσφατο βιβλίο της Εν αρχή, παρουσιάζει μίαν άλλη παράλληλη εκδοχή της βιβλικής διήγησης. Την βλέπει σαν ποιητική γραφή, σαν συμβολισμό μάλλον, παρά σαν ιστορικό γεγονός. 

Σύμφωνα με τους αρχαιότερους βιβλικούς ερευνητές, ο κατακλυσμός της Γένεσης ήταν παγκόσμιος, είχε καλύψει δηλαδή όλο τον πλανήτη Γη. Αυτό αφήνει να υπονοηθεί η γλώσσα και η ορολογία της Γένεσης. Υπάρχουν τουλάχιστον τριάντα αναφορές στα κεφάλαια 6- 9, που δύσκολα θα μπορούσαν να αναφερθούν σε έναν τοπικό μεσοποταμιακό  κατακλυσμό. Όταν διαβάζουμε λόγου χάριν «και εσκεπάσθησαν πάντα τα όρη τα υψηλά τα υποκάτω παντός του ουρανού. Και απέθανε πάσα σαρξ, κινουμένη επί της γης» (7:19, 21), πως θα εννοήσουμε τέτοιες εκφράσεις, αν όχι ότι αναφέρονται σε έναν παγκόσμιο κατακλυσμό; 

Ωστόσο, το ερώτημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει είναι τι είχε υπόψη του ο βιβλικός συντάκτης, λέγοντας «υποκάτω παντός του ουρανού, πάσα σαρξ επί της γης και, πάντα τα όρη». Γνώριζε π.χ. όλη τη γη όπως τη γνωρίζουμε εμείς σήμερα; Ή όπως τη γνώριζε αυτός, δηλαδή, σαν μια μεγάλη έκταση και περιοχή όπου κατοικούνταν από ανθρώπους και ζώα; Επιπλέον θα πρέπει κανείς να λάβει υπόψη του ότι η εβραϊκή λέξη erets δεν σημαίνει πάντοτε ολόκληρο το πλανήτη γη, αλλά μπορεί να σημαίνει μόνο τη ξηρά επιφάνεια και ορισμένες χώρες (Γεν. 1:10, 2:11, 13, 10:10). 

Η έκφραση «πάσα η γη», όχι σπάνια, σ’ άλλα γραφικά χωρία σημαίνει μια γνωστή περιοχή (ή κατοικημένη γη).  Επισημαίνοντας αυτό το γεγονός, νεώτεροι ερμηνευτές της Βίβλου και αρχαιολόγοι, υποστηρίζουν ότι ο περιγραφόμενος κατακλυσμός της Γένεσης ερμηνεύεται πιο σωστά, όταν γίνει αποδεκτό ότι ήταν μεν μεγάλων διαστάσεων, πολύ μεγαλύτερος από μια τοπική πλημμύρα του Τίγρη και Ευφράτη, αφού επί 150 ημέρες τα νερά «εκραταιούντο» πάνω στη γη, και διήρκησε ένα χρόνο περίπου, δοθέντος ότι η κιβωτός 5 μήνες επέπλεε και 7 μήνες ήταν στην οροσειρά Αραράτ, αλλά όχι κατ’ ανάγκην παγκόσμιος από γεωγραφική άποψη. 

Ήταν παγκόσμιος μόνο από ανθρωπολογική άποψη. Αν δε λάβει κανείς υπόψη του ότι δεν είχαν μεσολαβήσει εκατομμύρια χρόνια μεταξύ της εμφανίσεως του ανθρώπου και του κατακλυσμού, αλλά μερικές μόνο χιλιετίες, μπορεί με μια ορθή προσέγγιση και ερμηνεία των γενεαλογικών καταλόγων της Γένεσης (κεφ. 5ο) να προσδιορίσει τον κατακλυσμό χρονικά στη 3η π.X. χιλιετηρίδα. 

Θα πρέπει να θυμηθούμε επίσης ότι, για τον πρώτο Φαραώ της Αιγύπτου Μένη, δίνονται χρονολογίες που κυμαίνονται μεταξύ του 4800 π.X. έως 2800 π.X., ενώ οι γνωστές μέθοδοι του άνθρακα (C-14) και καλίου-αργού δεν είναι κατά γενική ομολογία ακριβείς και αξιόπιστες για χρονολογίες πέραν του 3000 π.X. (βλ. W. F. Libby, Η χρονολόγηση τον ραδιάνθρακα, περιοδικό Science, 3/3/1961, σελ. 624 και Spattle Post Intelligence, 18/1/1976 σελ. 8).  

Τα βιβλικά δεδομένα, οι ιστορικές παραδόσεις, και ορισμένα αρχαιολογικά ευρήματα της Μεσοποταμίας, μας βοηθούν να προσδιορίσουμε τον κατακλυσμό κάπου πριν από την έναρξη των μεγάλων πολιτισμών της Βαβυλωνίας, Αιγύπτου, Ινδίας κ.λπ. και αμέσως μετά από τη λεγόμενη μεσολιθική εποχή, ίσως γύρω στο 3500  π.X. (έτσι υποστηρίζουν οι ειδικοί F. A. Filby, M. F. Unger, B. L. Ramm και άλλοι επιστήμονες) παρά γύρω στο 8000 π.X. που θεωρείται το τέλος της εποχής των παγετώνων, χρονολογία, που δίνουν μερικοί οι οποίοι συσχετίζουν τον κατακλυσμό της Γένεσης με την εποχή των παγετώνων. 

Με βάση λοιπόν τους δύο αυτούς άξονες, της τοπικότητας και του χρόνου, μπορούμε στη συνέχεια να μιλήσουμε πιο εύκολα για την ιστορικότητα του βιβλικού κατακλυσμού. Αυτός εμφανίζεται εν μέρει σαν φυσικό γεγονός αλλά και εν μέρει σαν θαυματουργική επέμβαση του Θεού στη ζωή των ανθρώπων. 

Αφήνοντας κατά μέρος στην παρούσα συζήτηση, ηθικά ερωτήματα (όπως π.χ. γιατί ένας Θεός δημιουργός αγάπης θα κατέστρεφε ανθρώπους και ζώντα πλάσματα) και εξετάζοντας αυτή καθ’ εαυτή τη βιβλική διήγηση και συσχετίζοντάς την και με άλλες ιστορικές παραδόσεις, μπορούμε να πούμε ότι πολλά δεδομένα υποστηρίζουν ότι ο κατακλυσμός δεν είναι απλός μύθος ή φαντασία των πρωτόγονων ανθρώπων, αλλά ιστορικό γεγονός και μάλιστα υπό το πρίσμα ενός στάτους και μιας κουλτούρας η οποία επικρατεί τις εποχές εκείνες στην αρχαία Εγγύς Ανατολή, και έχει την τάση να μην ιστορικοποιεί τους μύθους, αλλά το αντίθετο. Οι απλές παραδόσεις μπορούν με επαυξήσεις και τροποποιήσεις να δημιουργήσουν θρύλους και μύθους (Kitchen, 1986, σσ. 48, 49).

 Δύο ακόμη εσωτερικά στοιχεία ενισχύουν την αξιοπιστία της Γένεσης σαν ιστορικό ντοκουμέντο σχετικά με τον κατακλυσμό. Το ένα είναι η χρήση ημερολογίου από κάποιο αυτόπτη μάρτυρα. Το άλλο οι διαστάσεις και η αναλογία της κιβωτού, αλλά και το υλικό κατασκευής της, στοιχεία τα οποία καταδεικνύουν από τους μελετητές, πως το συγκεκριμένο σκαρί, δεν ήταν αποκύημα φαντασίας, αλλά υπαρκτό δημιούργημα κάποιου από τους αρχέγονους προγόνους της ανθρωπότητας, εκείνου δηλαδή που η ιστορία αργότερα σηματοδότησε ως Νώε. 

Περισσότερες λεπτομέρειες για τις διαστάσεις της Κιβωτού, καθώς και για τις φυσικές και γεωλογικές ερμηνείες του κατακλυσμού, μπορείτε να βρείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση:  http://tsinikopoulos.org/el/άρθρα/ο-κατακλυσμός-του-νώε-και-οι-ερμηνείες-του. 

Στη Γένεση στο (εδάφιο 6, 11-7,5) ο Θεός δίνει εντολή στο Νώε, να πάρει μαζί του στην κιβωτό, τη γυναίκα του,  τα παιδιά του και τις γυναίκες των παιδιών του. Έτσι διαπιστώνουμε πως έχουμε να κάνουμε με μια επιτυχή για τα δεδομένα της εποχής, έγκαιρη και επιτυχημένη απομάκρυνση πληθυσμού, μπροστά στην προοπτική μιας εμφανούς επερχόμενης φυσικής καταστροφής. 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΤΟΥ ΝΩΕ – ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΓΚΙΛΓΚΑΜΕΣ

Όσον αφορά τις παραδόσεις των αρχαίων λαών περί κατακλυσμού δεν αναφέρονται στο ίδιο συμβάν. Μπορεί να αναφέρονται σε τοπικούς κατακλυσμούς. Αλλά οι περισσότερες αναφέρονται στο ίδιο γεγονός του μεγάλου κατακλυσμού. 

Οι Αιγύπτιοι,  οι Βαβυλώνιοι, οι Έλληνες, οι Ινδοί, οι Κινέζοι, οι Δρυίδες, οι κάτοικοι της Πολυνησίας, οι Εσκιμώοι, οι Αφρικανοί και οι Ινδιάνοι της Αμερικής, Περουβιανοί, Μεξικανοί, Ατζέκοι και άγριες φυλές της Πολυνησίας (Μαορί), των νήσων του Ειρηνικού Ωκεανού, έχουν αναμνήσεις αυτής της τρομακτικής καταστροφής που συνέβη στην παιδική ηλικία της ανθρωπότητας. 

Επίσης οι Κασινάβα της Βραζιλίας, οι Μακούζι της Γουιάνας, οι Καρίμπ της Κεντρικής Αμερικής και οι Όνα και οι Γιάγκαν της Γης του Πυρός, είναι μερικές από τις φυλές που έχουν θρύλους για τον κατακλυσμό. Αυτές οι ανεξάρτητες μεταξύ τους παραδόσεις δεν αποδεικνύουν ότι ο κατακλυσμός αυτός επαναλήφθηκε σε διάφορους τόπους και σε διάφορες εποχές, ούτε ότι ορισμένοι λαοί τις παρέλαβαν από τους άλλους. Μάλλον αποδεικνύουν ότι όλες αυτές έχουν μια κοινή αρχική πηγή. Την ανάμνηση ενός μεγάλου καταστρεπτικού γεγονότος που έγινε όταν οι αρχικοί προπάτορες 
των φυλών αυτών, ήταν προφανώς σε κάποιο κέντρο και διασκορπίστηκαν παντού αργότερα μεταφέροντας τις αναμνήσεις τους στους επιγόνους από γενιά σε γενιά (F.A. Filby, X. Bos, Tζ. Ράιτ).  

Σύμφωνα με μερικούς ερευνητές, ένα ακόμα αξιοσημείωτο στοιχείο είναι ότι πρωτόγονοι λαοί στην Αυστραλία, Φίτζι, Περού, Μεξικό κ.λ.π. έχουν διαφυλάξει ένα πιθανό λείψανο αυτής της ιστορικής παράδοσης για τον κατακλυσμό, με την τήρηση της «εορτής των προγόνων» ή της «μνήμης των νεκρών», στις αρχές του Νοέμβρη. 

Οι αρχαίοι Ινδοί είχαν αυτή τη γιορτή τη 17η ημέρα του Νοέμβρη, οι Αιγύπτιοι την 17η μέρα του μηνός Athyr ( = Νοέμβρη), δηλαδή την ίδια ημέρα που σύμφωνα με τη Βίβλο άρχισε ο κατακλυσμός. Παρουσιάζει ακόμη ενδιαφέρον το πότε εμφανίζουν αυτές οι παραδόσεις ότι συνέβη αυτός ο κατακλυσμός. 

Οι Έλληνες τον υπολογίζουν γύρω στα 2300 π.X., οι Αιγύπτιοι το 2600 π.X., οι Φοίνικες στα 2700 π.X., οι Ινδιάνοι το 3100 π.X., οι Κινέζοι το 2999 π.X. Δίνουν δηλαδή χρονολογίες, που προσδιορίζουν τον κατακλυσμό σε μια καθαρά ιστορική εποχή και έρχονται πολύ κοντά στη βιβλική χρονολογία.  

Ο Γερμανός ερευνητής Γιοχάνες Ρίεμ παρατηρεί ότι ανάμεσα σε όλες τις αρχαίες παραδόσεις καμιά δεν είναι τόσο γενική ή τόσο διαδεδομένη παγκοσμίως, όσο αυτή η παράδοση του κατακλυσμού. 

Τα ίδια μας λέγει και ο σύγχρονος μελετητής F.A. Filby: «Δεν υπάρχει καμία άλλη ιστορία ενός αρχαίου συμβάντος σ’ όλο τον κόσμο τόσο πλατιά διαδεδομένη». Κατά το Filby, η συσσωρευμένη βαρύτητα της μαρτυρίας συγκλίνει να καταδείξει ότι «η παρούσα ανθρώπινη φυλή (homo sapiens) έχει διασκορπιστεί από ένα κέντρο και από μια αρχική οικογένεια (Filby, 1970, σ. 52). 

Το συμπέρασμα που βγαίνει από τη μελέτη αυτών των μύθων και των παραδόσεων, είναι ότι αυτές εξηγούνται μόνο με την παραδοχή ότι ένας τέτοιος κατακλυσμός συνέβη πράγματι. Μια τέτοια καθολική πεποίθηση πρέπει να στηρίζεται σε ένα ιστορικό γεγονός όχι σε φαντασία ή επινόηση.  

Μια που ο κατακλυσμός της Γένεσης έχει επίκεντρό της τη Μεσοποταμία (εκεί ζούσε ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας ο Νώε με τη φαμίλια του, και στα όρη Αραράτ επικάθησε η Κιβωτός), δεν είναι απορίας άξιον ότι οι ερευνητές στράφηκαν περισσότερο σε αρχαία κείμενα αυτής της περιοχής για την αναζήτηση μαρτυριών ή πληροφοριών.  Ο κόπος  τους δεν πήγε χαμένος. Από τον περασμένο αιώνα που άρχισαν να διενεργούνται συστηματικές ανασκαφές στις χώρες της αρχαίας Βαβυλωνίας, Ασσυρίας, Περσίας κ.λ.π. ανακαλύφτηκαν χιλιάδες επιγραφές, πινακίδες πήλινες με φιλολογικά και επιστημονικά έργα. Ανάμεσά τους ανακαλύφτηκαν και πινακίδες που μιλούν για τον κατακλυσμό, μ’ έναν τρόπο που θυμίζει πολύ τη βιβλική παράδοση.  



Η πιο γνωστή ιστορία περί κατακλυσμού μετά τη βιβλική, είναι αυτή που αναφέρεται στο περίφημο έπος του Γιλγκαμές. Το έπος αυτό διαφυλάχτηκε σε 12 πινακίδες [ η ιστορία για τον κατακλυσμό βρέθηκε και σε πινακίδα στην βιβλιοθήκη του Ασσουρμπανιπάλ (Ασσύριος Βασιλιάς - 7ος  π.X. αιώνας). 

Στα 1872 μ.Χ. ο Ασσυριολόγος George Smith αναγνώρισε και ανάγνωσε την εκδοχή του βαβυλώνιου αυτού κατακλυσμού]. Το έπος χρονολογείται από το 2000 π.X. αλλά η ιστορία για τον κατακλυσμό στην 11η πινακίδα είναι παρεμβλητή στο έπος και μεταγενέστερη. 

Πρέπει να προστέθηκε γύρω στα 1300 π.X. από άλλο φιλολογικό έργο, το έπος Ατράχασι (πανσόφου) που περιέχει την πραγματική εκδοχή των Βαβυλωνίων (Ακκαδίων) για τον κατακλυσμό. Αυτό το έτος χρονολογείται γύρω στα 1700 π.X.  Σύμφωνα με το κείμενο,  ο Ατράχασις οδηγήθηκε από το θεό Ενκί να κατασκευάσει μια κιβωτό για να αποφύγει την οργή του βασιλιά των θεών Ενλίλ. 

Ο τελευταίος αποφάσισε να στείλει κατακλυσμό και να θανατώσει τους ανθρώπους επειδή θορυβούσαν και δεν τον άφηναν να κοιμηθεί! 

Έξι μέρες και επτά νύχτες λυσσομανούσε ο κατακλυσμός. « Ο κατακλυσμός μούγκριζε σα βόδι, ο αέρας σφύριζε σαν αετός που κρώζει διαπεραστικά, το σκοτάδι ήταν βαθύ, δεν υπήρχε ήλιος», λέει η αφήγηση με δραματικό τόνο. Αργότερα το νερό ηρέμησε, ο Ατράχασις έστειλε ένα περιστέρι μετά ένα χελιδόνι, μετά ένα κόρακα. Αυτός ράμφισε, έκρωξε και δεν ξαναγύρισε. Ο ήρωας κατάλαβε ότι μπορούσε να βγει έξω, προσέφερε θυσία στους θεούς που νηστικοί από καιρό όπως ήταν, «μαζεύτηκαν σαν μύγες τριγύρω από τη θυσία…»   

Αποτέλεσμα εικόνας για ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΓΚΙΛΓΚΑΜΕΣ

Είναι φανερό, ότι όλες αυτές οι αρχαιότερες παραδόσεις ανάγονται σε μια κοινή πηγή. Πίσω από αυτή, υπάρχει το ίδιο αξιομνημόνευτο γεγονός: Ο γιγαντιαίος κατακλυσμός που σάρωσε τα πάντα στο διάβα του και άφησε από τότε νωπά τα σημάδια του στην ανθρώπινη μνήμη. Όπως σημείωσε ο επιφανής βιβλικός αρχαιολόγος των Η.Π.Α. John Bright, «πρέπει να τον εκλάβουμε σαν μια καταστροφή που έγινε πολύ παλιά στην λίθινη εποχή». 

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΚΤΕΤΑΜΕΝΩΝ ΠΛΗΜΜΥΡΩΝ ΣΗΜΕΡΑ

Διεθνής ομάδα επιστημόνων με επικεφαλής ειδικούς του Πανεπιστημίου UV του Άμστερνταμ πραγματοποίησαν  την πιο εκτεταμένη μελέτη που έχει γίνει ως σήμερα πάνω στη ζήτημα των πλημμυρών σε πανευρωπαϊκό επίπεδο (ως σήμερα οι μελέτες επικεντρώνονταν κατά κύριο λόγο σε μεμονωμένες χώρες).  Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι στο μέλλον οι πλημμύρες δεν θα γνωρίζουν… σύνορα ολοένα και περισσότερο, καθώς όταν θα ξεχειλίζουν οι ποταμοί μιας χώρας, είναι πιθανό να έχουν ανάλογο αντίκτυπο και στις γειτονικές χώρες. Σύμφωνα με την έρευνα το φαινόμενο θα λάβει ανησυχητικές διαστάσεις ως το 2050 και το κόστος από αυτές τις πλημμύρες θα τετραπλασιαστεί σε σχέση με το σημερινό. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι εκτεταμένες και καταστροφικές πλημμύρες, όπως αυτές που έπληξαν διάφορες ευρωπαϊκές χώρες (Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία κ.α.) το 2013 και το 2014, είναι πολύ πιθανό να αυξηθούν σε συχνότητα από μία ανά 16 χρόνια (όπως συνέβαινε ως σήμερα) σε μία ανά δέκα χρόνια ως το 2050.  
Εκτιμούν ότι κατά την περίοδο 2000-2012 στην Ευρωπαϊκή Ένωση οι μέσες ετήσιες ζημιές λόγω πλημμυρών ανέρχονταν σε 4,9 δισεκατομμύρια ευρώ, όμως μπορεί να αυξηθούν δραματικά σε 23,5 δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο ως το 2050.  Οι ερευνητές αποδίδουν την καταστροφικότητα των πλημμυρών κατά το ένα τρίτο στην κλιματική αλλαγή (που εντείνει τις βροχοπτώσεις) και κατά τα δύο τρίτα σε κοινωνικο- οικονομικούς παράγοντες - κυρίως στο ότι η ανάπτυξη μιας χώρας και η αύξηση του πληθυσμού της συνοδεύονται από την επέκταση των κατοικιών, των υποδομών και άλλων ανθρωπίνων δραστηριοτήτων σε ευάλωτες από πλημμύρες περιοχές. 

Ο παγκόσμιος κατακλυσμός  

Δεκάδες μελέτες τα τελευταία χρόνια κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τον πλανήτη και την ανθρωπότητα αφού όλες δείχνουν ότι το λιώσιμο των πάγων θα οδηγήσει τις επόμενες δεκαετίες σε μεγάλη αύξηση των επιπέδων των υδάτων, γεγονός που θα έχει ως αποτέλεσμα την καταβύθιση νησιών και παράκτιων περιοχών, πλημμύρες και εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους που θα πρέπει να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Η πιο ανησυχητική εξ αυτών είναι μια μελέτη την οποία πραγματοποίησαν ειδικοί του προγράμματος AMAP (Arctic Monitoring and Assessment Programme) που παρακολουθούν τις κλιματικές μεταβολές στον Αρκτικό Κύκλο.  

Όπως εκτιμούν οι ερευνητές, στο τέλος του 21ου αιώνα τα επίπεδα των υδάτων στον πλανήτη είναι πιθανό να έχουν ανέβει 1-1,6 μέτρα. 


Μητροπόλεις όπως η Νέα Υόρκη και το Τόκιο, μεγαλουπόλεις όπως το Μαϊάμι και το Σύδνεϋ μαζί με άλλες παράκτιες περιοχές αλλά και ανυπολόγιστο αριθμό νησιών σε όλο τον πλανήτη απειλούνται άμεσα από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας και υπάρχει ενδεχόμενο να... βουλιάξουν. 

Φωτογραφία της Ειρήνη Χιώτη.

Απόσπασμα από
Μεταπτυχιακή Διατριβή Ειδίκευσης
Επιπτώσεις Φυσικών Τεχνολογικών και Natech Καταστροφών στα παιδιά  
ΧΙΩΤΗ ΕΙΡΗΝΗ  / CHIOTI  EIRINI 
Α.Μ. / R.N. : 16261


ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου