Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018

«Που να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;»

Θανάσης Κλέτσας - «Που να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;», έγραφε ο Βάρναλης στο ποίημα "Οι πόνοι της Παναγιάς" (από τους "Σκλάβους Πολιορκημένους"), χωρίς να έχει γνωρίσει ακόμα τους κακούς του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τους κακούς στο Αφγανιστάν, στο Βιετνάμ ή στη Συρία. Ήξερε, όμως, ότι οι κακοί που έχουν δύναμη, κάνουν τις μάνες να κλαίνε -είτε είναι χριστιανές ή μουσουλμάνες- γιατί τα ‘καρφιά’ τους σκοτώνουν: η απληστία, η κακία, το Εγώ, ο φθόνος…


Και δεν είναι μόνο τα "καρφιά" των δυνατών. Είναι κι αυτά των απλών, καθημερινών ανθρώπων, που καρφώνουν επώδυνα.

"Δε νηστεύεις Μ. Εβδομάδα, δε ντρέπεσαι;", ήταν η απορία ενός "ευσεβιστή", απορία "ντυμένη" με μια αίσθηση θρησκευτικής ανωτερότητας λόγω τήρησης του τυπικού. Βέβαια, η στοιχειώδης αξιοπρέπεια δεν επιτρέπει απάντηση. Και όσο δεν επιτρέπω σε ανθρώπους ατσαλάκωτους -που δεν κουβαλούν κάποιον "σταυρό" και δε γνωρίζουν από "κόλαση"- να μου μιλούν για τον Θεό ή τον Παράδεισο, άλλο τόσο αδιαφορώ για ανθρώπους που νηστεύει το στομάχι τους, αλλά όχι η γλώσσα κι ο λογισμός τους. Ανθρώπους που φθονούν τη δουλειά σου, τα υπάρχοντά σου, που κουτσομπολεύουν μικρόψυχα και που δεν είναι ευχαριστημένοι με τίποτα. Αλλά παρόλα αυτά νηστεύουν και ίσως αυστηρά.

Μα δεν ήταν το τσουρέκι με το λάδι και τ' αυγά που σταύρωσε τον Χριστό. Δεν έχει καταγραφεί πουθενά κάποια μπριζόλα ή κάποιο κρέας ζώου να στενοχωρεί, να πληγώνει, ακόμα και να σκοτώνει. Είναι τα "καρφιά" του Ανθρώπου που κάνουν το κακό είτε είναι σφαίρες είτε πράξεις είτε λέξεις -και είναι γεμάτες απληστία, κακία, Εγώ, φθόνο...

Ας αφήσουμε τα "καρφιά" μακριά. Σίγουρα, οι μάνες θα συνεχίσουν να κλαίνε απ' τα "καρφιά" των "δυνατών". Εμείς, όμως, οι "αδύνατοι", ας μην τα χρησιμοποιήσουμε. Κι ας μη νηστέψουμε μετά...

Θανάσης Κλέτσας
Διευθυντής Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας Ρόδου


ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου