Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ..


Αφιερωμένο στον συνάδελφο Κώστα Ρηγόπουλο ...για τον θάνατο του πατέρα του..και του δικού μου

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο Μικρός Πρίγκιπας

 Eσύ και μόνο εσύ θα έχεις τα αστέρια, όπως κανείς άλλος δεν τα έχει. Σε ένα από αυτά θα ζω. Σε ένα από αυτά θα γελώ. Όταν το βράδυ θα κοιτάς τον ουρανό, θα μοιάζει σαν να γελάνε όλα τα αστέρια. Εσύ και μόνο εσύ, θα έχεις αστέρια που γελούν. Σε αγαπώ. "Μου λείπεις. Θα προσπαθώ να συνεχίσω να κοιτάω ψηλά."  
Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ "Ο μικρός πρίγκηπας"

Είναι λάθος τελικά αυτό που λένε ότι τα παιδιά χρειάζονται τους γονείς τους όταν είναι μικρά. Όταν μεγαλώνουν, τους χρειάζονται περισσότερο.

Ίσως γιατί το ηλικιακό χάσμα δείχνει μικρότερο, ίσως γιατί η αίσθηση ότι μεγαλώνουμε ησυχάζει μέσα μας, με την ύπαρξη κάποιου δικού μας ανθρώπου μεγαλύτερου από μας.


Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα σε έχανα κάποτε μπαμπά. 
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν περήφανος γιατί είχα εσένα....
Ήμουν περήφανος γιατί διακρινόσουν για την καλοσύνη και την ευαισθησία σου, χαρίσματα που σ' έκαναν ιδιαίτερα αγαπητό σε όλους ήμουν ευτυχισμένος γιατί μέσα στα μάτια σου μπορούσα να διακρίνω την αγωνία το ενδιαφέρον και την αγάπη σου για μένα...
Η παρουσία σου δίπλα μου μ' έκανε να αισθάνομαι παντοδύναμος.....
Τώρα μπαμπά μου δεν ξέρω πως να ζήσω χωρίς εσένα, ξέρω όμως ότι σε σκέφτομαι καθε λεπτό της ημέρας η δυνατή φωνή σου με συνοδεύει παντού και το μόνο που μπορώ να σου ζητήσω είναι να έρχεσαι συχνά στον ύπνο μου γιατί τα όνειρα πολλές φορές μοιάζουν αληθινά.
Γιατί ρε μπαμπά να φύγεις τόσο νωρίς; 







Πόσο εύκολο είναι να ζήσω χωρίς εσένα; Πόσο εύκολο είναι να ζήσω με μια πληγή που αιμορραγεί; Με ένα κόμπο στο λαιμό; 
Από τη μια σε σκέφτομαι συνέχεια, από την άλλη φοβάμαι. 
Φοβάμαι μήπως περάσουν τα χρόνια και σε ξεχάσω. 
Δε θα ήθελα ποτέ να ξεχάσω τον τρόπο που μου μιλούσες, 
τη φωνή σου, το χαμόγελό σου, το χορό σου, τις φωνές σου, τις απόψεις σου. 
Φοβάμαι μήπως εξασθενίσει η μνήμη με το πέρασμα του χρόνου. 

Μου λείπεις, σε βλέπω παντού, φαντάζομαι ότι σε βλέπω, θέλω να σε δω.  




Ο θάνατος πονάει μέχρι το κόκκαλο. Με αφοπλίζει. Δεν έχω άλλα όπλα. 

Δεν παλεύεται αυτή η απουσία. 

Ποιος το περίμενε ότι θα φύγεις τόσο νωρίς μπαμπά μου γλυκέ.

 Είμαι τόσο απαρηγόρητος, κλαίω απαρηγόρητος. 

Γιατί Θεέ μου, γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; 

Ας μην έρθει άλλος πόνος, ας μην έρθει άλλος καημός. Ας έχουμε υγεία.

 Άλλαξε η ζωή μου, μεγάλωσα απότομα, ασχήμυνα, πατερούλη μου θέλω να σε κάνω περήφανo.  

Θα ήθελα να ήσουν εδώ πατέρα.

Ας ήσουν εδώ, κι εγώ δεν θα σε χρειαζόμουν ποτέ.


Κι επιτέλους αν σε στείλει, να σε στείλει εδώ ξανά..♥

Μας λείπεις όσο ποτέ.. Αναπαύσου εν ειρήνη


Επιμέλεια Κειμένου
Παναγιώτης Σπανός
Διασώστης ΕΚΑΒ Ρόδου

ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου