Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Πως νιώθει μία μάνα όταν χάνει το μανάκριβό της παιδί σε τροχαίο; Το συγκλονιστικό μήνυμα της κ. Ελένης Καρύδη προς το γιο της...15 χρόνια μετά!!



12 Φεβρουαρίου 2002, ημέρα Τρίτη και ώρα 23:45 στη Μονάδα του Γενικού Κρατικού Αθηνών " Γ.Γεννηματάς " ο Δημήτρης μου… φεύγει για το μεγάλο ταξίδι ..γιατί …ένας τρομοκράτης της ασφάλτου, ένας εγκληματίας οδηγός ο Δαύλας Γεώργιος τραυμάτισε θανάσιμα το Δημήτρη μου…μόλις 19 χρόνων.

Σ΄ ακούμε στον αέρα ομορφιά του αυγερινού και φώς του αποσπερίτη. Ω ψυχή μου τ΄ αληθινό τραγούδι που δεν τόπα κάμε το μια προσευχή και λάτρευε και σώπα.

15 χρόνια πέρασαν….χωρίς να σε αγκαλιάζω…. Δημήτρη μου… βομβαρδίζεται από φόβο η καρδιά μου, η ψυχή μου, η σκέψη μου, μη κάνω κάτι και φύγει η εικόνα σου από τη ζωή μου για όλα αυτά που περάσαμε μαζί 19 χρόνια μέχρι τις 12 Φεβρουαρίου 2002.

Δεν θέλω να ξεχάσω τίποτα…
όταν μιλούσαμε, προσπαθώντας να μάθω κάτι πιο ιδιαίτερο… μου απαντούσες τώρα μαμά πέταξε το πουλάκι…τρέξε να το πιάσεις για να μου δώσεις την ευκαιρία να επανέλθω στη συζήτηση ,τώρα έγινες πουλί και πετάς στους ουρανούς έφυγες από κοντά μου..από την αγκαλιά μου.. γνώριζες πόσο σε αγαπώ σε άρπαξε όμως αυτός ο τρομοκράτης…. 


Τώρα είσαι το αστέρι μου…το πουλάκι μου που ανοίγω κάθε μέρα το παράθυρο για να μπεις στο σπίτι μας… τρέχω να σε πιάσω να σε κρατήσω στη χούφτα μου.. μη μου φύγεις… να ακούσω το τσιτσίρισμα σου… να αισθανθώ το πέταγμα σου βρέθηκες στον αέρα και πετάς.. προχωρώ προς το σημείο που ακούω το πέταγμα σου, δεν ξέρω πόσο απέχει η γη από τον ουρανό γιατί είσαι δίπλα μου…σε βλέπω με τα μάτια μου ότι προσπαθείς να μειώσεις τη διαφορά της απόστασης …μένω εδώ και μειώνω την απόσταση… 

σε περιμένω στα όνειρα μου.. κάθε βράδυ και σε παρακαλώ να έρθεις στη ζεστασιά της αγκαλιάς μου..να αποκοιμηθείς να σου τραγουδήσω το τραγούδι σου που δεν πρόλαβα να στα τραγουδήσω… κοιμήσου αγγελούδι μου… σου ζητώ να παίξουμε …όπως τότε, μου λες ότι πετάς και ο άνεμος σε απομακρύνει… μου λες ότι είναι υπέροχα στη γειτονιά των αγγέλων… 

κάνε ένα διάλειμμα και έλα πάλι στη ζωή μου.. μπες μέσα στο φώς της αυγής και στείλε μου την αγάπη σου ..έλα στη πόλη σου κάτω από τα μάτια μου..φώτισε την μέρα μου με τα μάτια σου τα λαμπερά πριν αρχίσει να βραδιάζει στην ψυχή μου..στο σκοτάδι της αναζήτησης σου… γιατί πάντα θα είσαι εσύ που μου λείπεις που δεν μπορώ να σε αγκαλιάσω γιόκα μου….γιατί βρέθηκε στο δρόμο σου ένας τρομοκράτης με όπλο το αυτοκίνητο του και δεν σε άφησε να ονειρευτείς να χαρείς όλα εσύ ήθελες ...σε πήρε από την αγκαλιά μου… σε πήρε από κοντά μας …τόσο τραγικά ..τόσο βίαια .. Δημήτρη μου… 

η μαμά σου



Επιμέλεια Κειμένου
Παναγιώτης Σπανός
Διασώστης ΕΚΑΒ Ρόδου


ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου