Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Η κατάχρηση του 166: Από πάροχος υγειονομικής περίθαλψης σε οδηγό ταξί

Όταν τα ασθενοφόρα σπαταλώνται και πραγματικές καταστάσεις έκτακτης ανάγκης συμβαίνουν, άνθρωποι πεθαίνουν 

Φωτογραφία του Αλέξης Κιτσόπουλος.

Παναγιώτης Σπανός
Διασώστης ΕΚΑΒ Ρόδου


Χρειάστηκε κάποιος χρόνος για μένα ώστε να συνειδητοποιήσω ότι έχουμε χάσει τον πόλεμο.
Στο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα της μέχρι τώρα παρουσίας μου στο ΕΚΑΒ, πραγματικά πίστευα ότι η δουλειά μου ως άτομο στην αντιμετώπιση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης ήταν υψίστης σημασίας για τους πολίτες και τους φορολογούμενους αυτής της τόσο ταλαιπωρημένης χώρας. Αυτό μέχρι να καταλάβω και να νιώσω στο πετσί μου το πόσο απαξιωτικά μας αντιμετωπίζουν οι ίδιοι αυτοί πολίτες αλλά και γενικά η πολιτεία. 

Από πάροχοι υγειονομικής περίθαλψης μετατραπήκαμε σε οδηγούς ταξί!

Με κάποιο τρόπο, το ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΜΕΣΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ - 166 έχει μετατραπεί σε ένα κοινωνικοποιημένο πρόγραμμα μεταφοράς, που δίνει το δικαίωμα στους πολίτες να χρησιμοποιούν τους πόρους που διατίθενται ανάλογα με τη διάθεσή τους, το δικαίωμα να καλούν χωρίς πραγματικό λόγο τους εκπαιδευμένους και ευγενικούς επαγγελματίες υγείας στα σπίτια τους, στις θέσεις εργασίας τους, ή οπουδήποτε μπορεί να βρίσκονται.

Φυσικά, η υπηρεσία μου θα μπορούσε να χρεώσει όσους απαιτούν τις υπηρεσίες μου για ψύλλου πήδημα αλλά αυτό είναι κάτι που θα μας βγάλει από το θέμα μας.
Και εμείς, οι πάροχοι προνοσοκομειακής περίθαλψης, μετά χαράς, οδεύουμε προς την καταστροφή. 

Είναι πολύ πιο εύκολο να υποκύψεις, και να μεταφέρεις τα άτομα που σε καλούν παρά να διαπληκτιστείς, να εξηγήσεις, να επιπλήξεις, ή να αρνηθείς τη μεταφορά. 

Είναι ένα παιχνίδι που παίζουμε συνεχώς, και το οποίο βάπτισα ως ''απλά να βγει η βάρδια''
Ενενήντα τοις εκατό των κλήσεων είναι μη έκτακτης ανάγκης. 

Από αυτό το 90 τοις εκατό, ίσως οι μισές πιθανότατα θα είχαν πραγματικά κάποια ωφέλεια από κάποια επαγγελματική ιατρική αξιολόγηση και θεραπεία, ΟΜΩΣ θα μπορούσαν να βρουν τα μέσα για να λάβουν την θεραπευτική αγωγή που επιθυμούν από μόνοι τους. 

Οι  άλλες μισές θα ήταν εξίσου ασφαλείς εάν άνοιγαν απλά το ντουλάπι πρώτων βοηθειών του σπιτιού τους  και χρησιμοποιούσαν ασπιρίνη, κάποιο αναλγητικό φάρμακο ή έναν επίδεσμο. 

Είναι πολύ λίγες οι περιπτώσεις στις οποίες η τεράστια προσπάθεια των διασωστών έχει οφέλη στην γενική υγεία και ευημερία αυτών που την χρειάστηκαν.

Φυσικά, πολλοί πιστεύουν ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να παρέχει αυτά τα πράγματα. 

Τα τοπικά φαρμακεία χρεώνουν τον επίδεσμο αλλά το 166 ΟΧΙ, θα πρέπει να είναι αρκετά χαζός κάποιος για να πληρώσει τον λογαριασμό.
πάροχο EMS ή οδηγό ταξί, 911 για τις έκτακτες ανάγκες μόνο
" Τα Ασθενοφόρα είναι μόνο για περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Σκέψου πριν καλέσεις!" ( imgur)

Εδώ είναι μερικά τυχαία παραδείγματα κλήσεων στα οποία ανταποκρινόμαστε κάθε μέρα, παντού:
10. Οι κράμπες μου είναι "οδυνηρές"
9. Δοκίμασα ασετόν και με τρώει η γλώσσα μου.
8. Χώρισα με το αγόρι μου και αισθάνομαι λυπημένη.
7. Είμαι κουρασμένος.
6. Πήρα κάποιες βιταμίνες και τώρα δεν μπορώ να σταματήσω να κλωτσάω τον τοίχο.
5. Το Oxycontin (οξυκωδόνη) δεν επενεργεί!
4. Το δόντι μου πονάει.
3. Χρειάζομαι σμίκρυνση μαστού.
2. "Νομίζω" ότι χτύπησα.
1. Είχα έναν εφιάλτη και είμαι φοβισμένος, πραγματικά ένιωσα άσχημα.
Αυτά τα παραδείγματα δεν είναι τίποτα νέο για όσους από εμάς βρισκόμαστε στα χαρακώματα και έχουμε σταματήσει πια να διαμαρτυρόμαστε. 

Αλλά υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που δεν έχουν ιδέα πόσο δύσκολο είναι να διεκπεραιωθούν αυτά τα περιστατικά. 

Όταν οι πόροι σπαταλώνται και πραγματικές καταστάσεις έκτακτης ανάγκης συμβαίνουν, άνθρωποι πεθαίνουν. 

Είναι διασκέδαση και παιχνίδι να μεταφέρεις ανθρώπους στο νοσοκομείο με ένα προηγμένο όχημα υποστήριξης της ζωής επειδή απλά πονάνε τα πόδια τους - έως ότου συμβεί η καρδιακή ανακοπή, ενώ είσαι απασχολημένος με ένα μη επείγον περιστατικό.
Ενώ τα πληρώματα τρέχουν από το ένα σημείο στο άλλο σαν ηλίθιοι, φροντίζοντας ανθρώπους που δεν είχαν καμία δουλειά να καλέσουν το 166, άλλοι άνθρωποι πεθαίνουν, και αυτό είναι ένα γεγονός. 

Είναι απολύτως παράλογο το πώς επιτρέπουμε σε τόσο μεγάλο μέρος του πληθυσμού να σπαταλάει ζωτικούς πόρους μας. 

Μια δημοφιλής απάντηση στο πρόβλημα είναι να προσθέσετε περισσότερους πόρους για να ανταποκριθείτε στο καταχρηστικό κοινό. 

Μια κοινή καταγγελία που ακούγεται συνεχώς μεταξύ των καταπονημένων διασωστών και του παραϊατρικού προσωπικού είναι ότι «χρειαζόμαστε περισσότερα πληρώματα."
Η αλήθεια είναι ότι χρειαζόμαστε λιγότερα πληρώματα που να ανταποκρίνονται σε λιγότερες κλήσεις. 

Στην Ελλάδα μας όμως, οι διασώστες είμαστε ήδη τόσο μα τόσο λίγοι αριθμητικά.

ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ

3 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτο το κειμενο να διανεμηθει πρωτα στο Υπ. Υγειας και στη συνεχεια στους ασυρματους για να δουν με ποιο τροπο θα κοβουν αυτες τις γελοιες καρτες. Αυτοι πρεπει να μαθουν πρωτα το σωστο τροπο χρησης του ασθενοφορου και σιγουρα μετα θα ειναι πιο ευκολο να το μαθουν και στον κοσμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συνάδελφοι, πραγματικά η απάντηση ήρθε το 1997 αν δεν κάνω λάθος, από τον τότε πρόεδρο του Εκαβ, τον συγχωρεμένο κύριο Τσαγκαράκη. Θα παίρνετε και τις πέτρες χωρίς δεύτερη σκέψη.....δηλαδή όποιος καλεί και για όποιονδήποτε λόγο καλεί. Από κει και πέρα, θέλει πολύ γερή απόφαση, για να βγουν πρωτόκολα που όποιος θέλει να χρησιμοποιεί και με δική του ευθύνη εννοείται, ώστε να παίρνει ή να μην παίρνει περιστατικό που έχει καλέσει. Και φυσικά, πολύ καλή επαγγελματική κατάρτιση στο επείγον κ.λ.π

    ΑπάντησηΔιαγραφή