Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

ΣΥΝΕΒΗ ΚΑΠΟΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΟ ΕΚΑΒ.....

Ένα μικρό ακατάστατο δωμάτιο, που το φώτιζε ελάχιστα μια λάμπα στο ταβάνι, ίσα ίσα για να μπορείς να διακρίνεις ότι ο άνθρωπος που ήταν ξαπλωμένος διαγώνια στο κρεβάτι ήταν ήδη νεκρός....
Έξω άρχιζε να πέφτει το φως της μέρας....
Ήταν νωρίς το απόγευμα...
Φτωχικό σαν τα έπιπλα του δωματίου και το σπίτι,μια μικρή μονοκατοικία λίγο έξω από την πρωτεύουσα....
Με δυό ανθρώπους να το κατοικούν...
Η μεσόκοπη κυρία γύρω στα 65 και ο σύζυγός της που ήδη είχε κάνει μυδρίαση, στην κρεβατοκάμαρα...
Εκεί που παλεύαμε να επαναφέρουμε έναν άνθρωπο στην ζωή, την παγωμένη ατμόσφαιρα που ο θάνατος είχε κάνει την εμφάνιση του, έσπαγε το κλάμα και το παραμιλητό της γυναίκας....
Εκεί μαθαμε ότι είχαν χάσει το μοναχοπαίδι τους, την κόρη τους σε τροχαίο πριν λίγα χρόνια....μαζί με τον άντρα της...και ήταν και έγκυος κάποιων μηνών.....δεν θυμάται ακριβως...χάθηκαν τα πάντα για αυτούς....έμειναν μόνοι τους έχοντας συντροφιά ο ένας τον άλλον....ζούσαν με μια σύνταξη.....
και πάλευες και πιο δυνατά...και για αυτά που άκουγες....
η κούραση απο την ΚΑΡΠΑ έφευγε και πείσμωνες κι άλλο....
να επαναφέρεις έναν άνθρωπο....
για να δώσεις ελπίδα σε αυτή την γυναίκα που κοντοστεκόταν στην πόρτα και έκλαιγε και φώναζε να κάνουμε ότι μπορούμε...

Πάλευες για να φέρεις πίσω έναν άνθρωπο,να φέρεις χαρά σε ένα φτωχικό,να μην αφήσεις πίσω σου ένα δράμα....
Ο θάνατος είναι μέρος της δουλειάς σου και το ξέρεις...
Αλλά όχι σήμερα ρε γαμώτο....Όχι Χριστουγεννιάτικα....
Όχι σε αυτό το σπίτι...Όχι σε αυτούς τους ανθρώπους....
Μετά από αρκετή ώρα, με ''πιασμένα'' μπράτσα που καίγανε από κούραση,γόνατα να πονάνε φρικτά, άπλωσες το χέρι στον ώμο της κυρίας με το χαμένο βλέμμα και τα κόκκινα και κλαμένα μάτια και της είπες τα δυσάρεστα....
Κάναμε ότι μπορούσαμε....Κουράγιο καλή μου κυρία....
Το σπαραχτικό της κλάμα δεν θα το ξεχάσεις εύκολα αν και έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια από τότε....
Χάθηκε στις αγκαλιές των γειτόνων που είχαν γεμίσει το σπίτι...
Είχαν αφήσει τα γιορτινά τους τραπέζια και είχαν σπεύσει και αυτοί κοντά της....
''Παιδιά μην τον πάτε στο νοσοκομείο....
Δεν θέλει και η γυναίκα του....
Θα το φροντίσουμε εμείς....
Σας ευχαριστούμε πολύ και βλέπαμε τι προσπάθεια κάνατε τόση ώρα...''.
Φεύγοντας δεν ήθελες να κοιτάξεις πίσω...
Ήξερες τι άφηνες...
Δεν είσαι λιγόψυχος...
Δεν ήταν η πρώτη σου μάχη σε μια ανακοπή...
Όμως κάθε φορά πίσω από έναν άνθρωπο που δεν αναπνέει κρύβεται μια ιστορία....
Σήμερα όμως έτυχε και ήταν Χριστούγεννα και αυτή η ιστορία δεν είχε Χριστουγεννιάτικο δέντρο,γιορτινό τραπέζι και φωνές και γέλια.....Είχε πόνο και αδικία....
Το ξέρω ότι δουλεύουν πολλοί άνθρωποι στις γιορτές....
Δεν είμαστε μόνο εμείς οι διασώστες που εργαζόμαστε βάρδιες ενώ άλλοι διασκεδάζουν και γιορτάζουν.....
Όμως πολλά δικά μας Χριστούγεννα θα μας μείνουν για πάντα στην μνήμη.....
Όχι για τα δώρα που ανταλλάξαμε,όχι για την γαλοπούλα που είχε τέλεια γέμιση,ούτε για το ρεβεγιόν που ήπιαμε μέχρι να μην θυμόμαστε πως μας λένε.....
Αλλά για αυτά που αντιμετωπίσαμε....
Και αν σκεφτούμε κάποια στιγμή με καθαρό μυαλό, θα δούμε πόσο σημαντικοί είμαστε για κάποιους ανθρώπους που μας χρειάζονται όπως και τι ιστορίες και εικόνες βιώνουμε κάποιες φορές στην δουλειά μας, που κανένα επίδομα ή μισθός δεν τις πληρώνει όπως τους αξίζει....
Την ανταμοιβή σου, ίσως κάποια στιγμή την λάβεις από ψηλά....
Από εκεί ψηλά που κοιτάς όταν θες βοήθεια πέρα από τις ανθρώπινες δυνάμεις....
AΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΣΤΟ ΕΚΑΒ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΣΤΙΣ ΒΑΡΔΙΕΣ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ...
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ Ή ΔΡΑΜΑΤΙΚΕΣ...
ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ....
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟ ΕΚΑΒ
ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΥΓΕΙΑ ΣΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ.....!!!!!!
ΠΗΓΗ: (Π.Σ) ένας Συνάδελφος....!!!

ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου