Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2016

Διεθνή Πρότυπα Συστημάτων Επείγουσας Ιατρικής Φροντίδας

Αποτέλεσμα εικόνας για Διεθνή Πρότυπα Συστημάτων Επείγουσας Ιατρικής Φροντίδας

Σήμερα σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία εφαρμόζονται δύο κύρια συστήματα παροχής επείγουσας φροντίδας, το Άγγλο-Αμερικάνικο πρότυπο και το Γάλλο-Γερμανικό. 

Σύμφωνα με το Άγγλο-Αμερικάνικο μοντέλο, οι διασώστες (Emergency Medical Technicians-EMTs ή Paramedics) ξεκινούν την παροχή επείγουσας φροντίδας στον τόπο του ατυχήματος ή της αιφνίδιας νόσου και στην συνέχεια μεταφέρουν τον ασθενή στο κατάλληλα οργανωμένο γι’ αυτό το σκοπό τμήμα του νοσοκομείου (Emergency Department) για να του παρασχεθεί υψηλό επίπεδο φροντίδας, από τους επειγοντολόγους και τους ειδικούς του νοσοκομείου. 



Έτσι στο σύστημα αυτό, η Επείγουσα Ιατρική αποτελεί αυτόνομη και επίσημα αναγνωρισμένη ειδικότητα και παρέχεται από τους ειδικούς. 

Ανάμεσα στις χώρες που φαίνεται να υιοθετούν και να εφαρμόζουν αυτό το σύστημα, εκτός από το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Η.Π.Α., είναι: η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Ισλανδία, η Ιρλανδία, η Κίνα, το Χογκ Κογκ, το Ισραήλ, η Ιαπωνία, η Νέα Ζηλανδία, οι Φιλιππίνες, η Ολλανδία, η Νότιος Κορέα κ.ά.  


Αντίθετα το Γάλλο-Γερμανικό μοντέλο «φέρνει το νοσοκομείο στον ασθενή», μεταφέροντας γιατρούς και εξοπλισμό στο χώρο του επείγοντος με την ελπίδα παροχής φροντίδας υψηλού επιπέδου πριν φθάσει ο ασθενής στο νοσοκομείο. 



Σε αυτό το μοντέλο, αναισθησιολόγοι και γενικοί γιατροί χωρίς ειδίκευση, παρέχουν συνήθως επείγουσα φροντίδα (ανάνηψη & αναλγησία) αποκλειστικά σε προνοσοκομειακό επίπεδο, όπου γίνεται η διαλογή και ο ασθενής εισάγεται πλέον απευθείας στο οικείο τμήμα του νοσοκομείου. 

Έτσι εδώ η Επείγουσα Ιατρική δεν αποτελεί ανεξάρτητη, αναγνωρισμένη ειδικότητα. 

Τέλος χώρες στις οποίες λειτουργεί και εφαρμόζεται αυτό το σύστημα είναι, εκτός από την Γαλλία και τη Γερμανία: η Αυστρία, το Βέλγιο, η Φιλανδία, η Νορβηγία, η Πορτογαλία, η Σλοβενία, η Ρωσία, η Σουηδία, η Ελβετία κ.ά. 

Συγκεκριμένα μάλιστα στην Γαλλία, η Επείγουσα αυτή Προνοσοκομειακή Φροντίδα (Ε.Π.Φ.) παρέχεται από τα SAMU, που έχοντας σαν βάση τους τα νοσοκομειακά τμήματα, διαθέτουν ειδικά εξοπλισμένα οχήματα και ελικόπτερα διάσωσης στελεχωμένα με ιατρικό προσωπικό, πληρώματα και νοσηλεύτριες, ειδικά εκπαιδευμένους στην προχωρημένη υποστήριξη ζωής (ALS). 

Τα SAMU συντονίζουν τις εφημερίες των νοσοκομείων στην περιοχή ευθύνης τους και συμμετέχουν στην αντιμετώπιση των καταστροφών. Είναι δημόσιες υπηρεσίες και αμείβονται για την προσφορά τους από τα ασφαλιστικά ταμεία. 

Τέλος στο σύστημα της Ε.Π.Φ. μπορούν να συμμετέχουν και οι ιδιώτες γιατροί, εφ’ όσον βέβαια έχουν λάβει ειδική εκπαίδευση και διαθέτουν τον κατάλληλο εξοπλισμό.

 Το μοντέλο της Γερμανίας χαρακτηρίζεται από την πλήρη συμμετοχή των νοσοκομειακών γιατρών στην άσκηση της Επείγουσας Προνοσοκομειακής Φροντίδας (Ε.Π.Φ.), με τη χρήση ελικοπτέρων ή στις αστικές περιοχές με την διασπορά των κινητών μέσων σε τοπικούς σταθμούς εκτός των νοσοκομείων. 

Μεγάλη είναι επίσης και η συμμετοχή εθελοντικών, μη κερδοσκοπικών οργανώσεων. 

Εδώ οι γιατροί που επανδρώνουν τις κινητές αυτές μονάδες πρέπει να έχουν εξειδίκευση (και όχι ειδικότητα) στην Ε.Π.Φ. που χορηγείται μετά από επιτυχή παρακολούθηση ειδικού εκπαιδευτικού προγράμματος και πρακτικής εξάσκησης στις κινητές μονάδες. 

Ανάλογα, τα πληρώματα και οι νοσηλεύτριες αυτών των μονάδων λαμβάνουν ειδική εκπαίδευση που διαρκεί 2 χρόνια. 

Επίσης στα νοσοκομεία δεν υπάρχουν κλινικές ή τμήματα επείγουσας ιατρικής και το επείγον περιστατικό αντιμετωπίζεται αρχικά στους ειδικούς χώρους υποδοχής των εξωτερικών ιατρείων. 

Η επιλογή του κατάλληλου προτύπου συστήματος παροχής επείγουσας φροντίδας, για την εφαρμογή του σε μία χώρα αποτελεί καίριο ζήτημα και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. 

Οι κυριότεροι από αυτούς αφορούν την προσαρμοστικότητα κάθε προτύπου στα ιδιαίτερα γεωγραφικά-χωροταξικά, κοινωνικά ή πολιτιστικά στοιχεία μίας χώρας, ενώ παράλληλα δεν θα πρέπει να παραβλέπονται και στοιχεία που αφορούν την πολιτική τακτική της, την υπάρχουσα οικονομική της κατάσταση καθώς και τη στάθμη των παρεχόμενων υγειονομικών υπηρεσιών της.

 Ωστόσο, με βάση επισημάνσεις του 1 ο Πανευρωπαϊκού Συνεδρίου Υπηρεσιών Επείγουσας Ιατρικής (Βουδαπέστη, 1992), ένα από τα βασικότερα προβλήματα όλων σχεδόν των συστημάτων Επείγουσας Ιατρικής Φροντίδας στις χώρες της Ευρώπης είναι η μη ικανοποιητική συνεργασία του προνοσοκομειακού με τον νοσοκομειακό τομέα, που συχνά συμβάλλει στην αναποτελεσματικότητα των υπηρεσιών που προσφέρονται στους πολίτες. 

Για το σκοπό αυτό μάλιστα προτάθηκαν: η εφαρμογή ενιαίων προγραμμάτων εκπαίδευσης για το ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό των δύο τομέων, η βελτίωση της επικοινωνίας μεταξύ νοσοκομείων και κινητών μονάδων και η καθιέρωση ενός ενιαίου συστήματος ποιοτικού ελέγχου.

ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου